Τό πάθημα τῆς φλυτζανοῦς, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΦΛΥΤΖΑΝΟΥΣ»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Κάθε μεσημέρι πού ἐρχόταν ὁ Θανασάκης στό σπίτι του, εὕρισκε καταλυπημένη τήν σύζυγό του Μαρία.

«Τί ἔχεις καί εἶσαι λυπημένη;», τή ρωτοῦσε.

«Τί νά ἔχω! Νά ἦρθε ἡ καφετζοῦ, καί ἔρριψε τό φλυτζάνι, καί μοῦ εἶπε πράγματα καί θαύματα».

«Ἄ, ἄκουσε Μαρία. Ἐγώ καφετζοῦ δέν θάλω στό σπίτι μου. Τελεία καί πλαῦλα!»

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Πρόσεχε τήν μαγεία, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Στά βυζαντινά χρόνια στήν Κωνσταντινούπολη ζοῦσε ἕναςμεγάλος μάγος πού εἶχε ὑπηρέτη ἕνα πιστό χριστιανό νέο.Ἕνα βράδυ, σκοτεινό καί ἀσέληνο τοῦ λέει: «Ἑτοίμασε δυό ἄλογα, διότι ἔχομε ταξείδι ἔξω ἀπό τήν πόλι». Ταξίδεψαν πολύ.Πέρασαν λειβάδια, ποτάμια, ἔρημα σπίτια καί ἔφθασαν σέ ἕνα ἀπέραντο χωράφι, πού στή μέση του ἔλαμπε ἕνα παλάτι, ὡραῖο, ὁλοφώτεινο. Κατέβηκαν ἀπό τά ἄλογα, καί παράξενοι ὑπηρέτες τούς ὑποδέχθησαν, καί τούς ὁδήγησαν μέσα στό παλάτι. Ἔφθασαν σέ μιά αἴθουσα πολύ μεγάλη, ὁλοφώτεινη. Στό πιό ἐπίσημο σημεῖο της ἦταν ἕνας θρόνος, καί στόν θρόνο καθόταν ἕνας ἄρχοντας μαῦρος, ἀγριωπός, μ᾿ ἕνα χρυσό στέμμα στό κεφάλι. Ὁ μάγος προσκύνησε τόν ἄρχοντα, καί ὁ ἄρχοντας τόν ὑποδέχθηκε μέ κολακευτικά λόγια.

«Καλώς ὥρισες φίλε μου καί συνεργάτη μου. Χαίρω πολύ πού σέ βλέπω!

Πῶς πηγαίνεις;

Πῶς πηγαίνουν οἱ δουλειές σου;

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἡ μεγαλοψυχία ἑνός Ἁγίου», Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Ἡ μεγαλοψυχία ἑνός Ἁγίου»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Κατά τούς χρόνους τοῦ Ρωμαίου Αὑτοκράτορος Δεκίου ζοῦσε εἰς τήν περιοχήν τοῦ Ἡρακλείου Κρήτης, εἰς τά μέρη τῆς Κνωσοῦ, ὅπου ὑπάρχουν σήμερα τά ἐρείπια τοῦ ἀρχιτεκτονικοῦ ἀριστουργήματος ἀνακτόρου τῶν ἀρχαίων βασιλιάδων τῆς Κρήτης, ἕνας εὐσεβής χριστιανός ὀνόματι Μύρων. Ἦταν γεωργός κατά τό ἐπάγγελμα, ἄνθρωπος οἰκογενειάρχης, ὁ ὁποῖος καί καλλιεργοῦσε μέ κάθε ἐπιμέλεια τά ὀλίγα κτήματά του ἀπό τά ἔσοδα τῶν ὁποίων συντηροῦσε τήν οἱκογένειά του, καί βοηθοῦσε καί τούς πτωχούς.

Ἕνα καλοκαίρι ὁ Μύρων εἶχε θερίσει, ἁλωνίσει καί τό σιτάρι ἦταν στό ἁλώνι. Τό βράδυ ἔφτασε κλέφτης μέ τό ἄλογό του καί σκεφτόταν νά φορτώση τό σιτάρι ἀλλά οἱ σάκκοι ἦταν βαρεῖς καί αὐτός ἀδυνατοῦσε. Σέ λίγο ἔφτασε καί ὁ Μύρων καί ρώτησε τόν ξένο ἄν θέλη σέ τίποτε νά τόν βοηθήση. Ναί,τοῦ ἀπαντάει ὁ κλέφτης. Βοήθησε μέ νά φορτώσω τό σιτάρι. Ὁ Μύρων τόν βοήθησε καί τόν κατευόδωσε. Ὅταν ὁ κλέφτης ἔφτασε στούς συντρόφους του, τούς διηγήθηκε τίς ταλαιπωρίες του καί ὅτι ἕνας περαστικός τόν βοήθησε νά φορτώση στό ζῶο του τό σιτάρι.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Πάντοτε αἰσιόδοξος»,Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Πάντοτε αἰσιόδοξος»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Μή στρέφης τό βλέμμα σου εἰς τό παρελθόν, καί μή βλέπης τίς ἁμαρτίες σου. Μήν τίς περιεργάζεσαι. Μήν τίς ζυγίζεις καί λές. Τέτοιος πού εἶμαι ἐγώ, καί τόσα πού ἔχω κάμει δέν πρόκειται ποτέ νά συγχωρηθῶ. Συγχωροῦνται τέτοια πράγματα; Ἕνας ὁλόκληρος ποταμός ἐάν πέση ἐπάνω μου μέ δυσκολία θά μέ ἀπέπλυνε.

Πρέπει ὁ Θεός νά μᾶς χαρίση χίλια χρόνια ζωῆς. Χίλια χρόνια μέρα νύχτα πρέπει νά κλαίω ἀκατάπαυστα, χωρίς διακοπή γιά νά μοῦ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες μου. Συγχωροῦνται τόσα καί τόσων εἰδῶν ἁμαρτήματα; Καί μέ τί δέν εἶμαι χρεωμένος! Καί τί δέν βαρύνει τούς ὤμους μου! Δέν μοῦ ἀπομένει παρά ὁ Θεός νά ρίξη ἐπάνω μου τούς κεραυνούς τῆς δικαιοσύνης του καί νά μέ κάμη ψιλή ψιλή σκόνη.

Ἔπειτα νά φυσήξη ἕνας δυνατός ἄνεμος, ἕνας ἀνεμοστρόβιλος, νά σκορπίση αὐτή τή σκόνη στά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος. Αὐτή θά μοῦ ἦταν μιά δικαία τιμωρία.

Ἄν ἔτσι σκέπτεσαι, σκέπτεσαι πολύ ἐσφαλμένα, πολύ ἀπαισιόξοξα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Τί εἰρηνεύει τήν ψυχή»,Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Τί εἰρηνεύει τήν ψυχή»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Εἰς τήν βόρειο Φιλανδία σ᾿ ἕνα ἐρημονήσι, ἔχτισαν οἱ Φιλανδοί ἕνα μικρό γραφικό ἐκκλησάκι. Κατά καιρούς τό ἐπεσκέπτοντο καί ἐλειτουργοῦσαν ἐκεῖ, ὅταν ἡ θάλασσα ἐπέτρεπε ταξείδια. Κάποτε σηκώθηκε αἰφνίδια θαλασσοταραχή καί οἱ προσκυνητές κινδύνευαν στό μικρό πλοιάριο, ἔτσι ὅπως τά κύματα σάν καρυδότσουφλο τό ἀνέβαζαν εἰς τήν κορυφή καί τό κατέβαζαν εἰς τά βάθη τῆς ἀγριεμένης θάλασσας.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Γίνου ἕνας χαρούμενος ἄνθρωπος, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΓΙΝΟΥ ΕΝΑΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Τό διεθνές Ἰνστιτοῦτο γιά τά θαλάσσια ζῶα ἀνακάλυψε ὅτι οἱ φάλαινες ἀγαποῦν τά τραγούδια καί τραγουδοῦν σέ ὅλες τίς νότες. Μερικά τραγούδια κρατοῦν σαράντα λεπτά. Ὅταν συγκεντρώνονται ὅλες καί σχηματίζουν κοπάδια, ἀρχίζουν ὅλες μαζί νά τραγουδοῦν, ὁπότε γίνεται ὁλόκληρη συναυλία. Ὅλα τά ζῶα ἀγαποῦν τά τραγούδια καί τά παιχνίδια. Οἱ ἀγελάδες ἀγαποῦν πολύ τήν μουσική ἰδιαίτερα τήν κλασική μουσική. Γι᾿ αὐτό οἱ ἀγελαδοτρόφοι ὅταν ἀρμέγουν τίς ἀγελάδες τους τίς βάζουν κλασική μουσική γιά νά εὐχαριστιῶνται καί νά κατεβάζουν γάλα. Βλέπετε Ἡ χαρά εἶναι ὁ τόνος τῆς φύσεως. Ὅλη ἡ δημιουργία χαίρεται.

Τά πουλιά, τά ζουζούνια, τ᾿ ἀρνάκια, τά γιδάκια, τά σκυλάκια πού εἶναι τόσο παιχνιδιάρικα, καί ὅλα γενικά τά ζῶα. Καί τά μικρά ψαράκια πού ἔχουν τήν κατώτερη συναίσθηματικά ἀνάπτυξι χαίρονται καί πηδοῦν στή θάλασσα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡ Προσευχή, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ»

“ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ”

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Ἡ προσευχή εἶναι ἡ λεπτοτέρα, ἡ εὐγενεστέρα, ἡ ὑψηλοτέρα λειτουργία τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος.

Διά τοῦτο καί ὁ προσευχόμενος ἄνθρωπος εἶναι ὁ λεπτότερος, ὁ εὐγενέστερος καί ὁ ἀνώτερος ἄνθρωπος. Ἡ προσευχή εἶναι πρόνομιον καί δικαίωμα μόνον τοῦ ἀνθρώπου. Τά ζῶα δέν προσεύχονται. Ἀπόδειξις τῆς πνευματικῆς του φύσεως καί τῆς θείας του καταγωγῆς.«Προσευχή» κατά τόν Γρηγόριον τόν Σιναΐτην «εἶναι πίστεως ἐνέργεια, ἐνεργουμένη ἀγάπη, χριστιανισμοῦ σημεῖον καί χριστιανισμοῦ βεβαίωσις».

Προσευχή εἶναι ἡ ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ.

Προσευχή εἶναι ἡ γλυκυτάτη καί τρυφερωτάτη συνομιλία τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός εἶναι ἄκρα ἀγάπη, ἡ ἄκρα ἀγαθότης, ἡ ἄκρα εὐσπλαγχνία. Ὁ φιλότεκνος καί φιλόστοργος πατέρας. Νομίζεις ὅτι ὁ α ἤ ὁ β σέ ἀγαποῦν πολύ. Ἀλλά κανένας δέν σέ ἀγαπάει τόσο ὅσο ὁ Θεός.

Σέ περιβάλει μέ ἄπειρη ἀγάπη. Σέ ἐδημιούργησε ἐκ τοῦ μηδενός, ἀπό χῶμα. Καί σύ πήδησες στή γῆ, στόν παράδεισο, ἀπό τίς μεγάλες παλάμες τοῦ Θεοῦ. Αὐτός λοιπόν πού σέ ἔπλασε καί σέ ἀγαπάει θέλει νά ἀκούη τήν φωνή σου, νά ἔχη κοινωνία μαζί σου, νά τοῦ ὁμιλῆς, καί Αὐτός νά ἀκούη μέ προσοχή καί τήν τελευταία σου λέξι, καί τόν πιό μικρό ἦχο τῆς φωνῆς σου. Ἡ προσευχή στήν Γραφή παρομοιάζεται μ᾿ ἕνα εὐῶδες θυμίαμα τό ὁποῖον οἱ ἄγγελοι περισυλλέγουν ἀπό ὅλα τά σημεῖα τῆς γῆς, καί τό ἐναποθέτουν εἰς τήν βάσι τοῦ πυρίνου θρόνου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ὀσφραίνεται τήν εὐωδία τῶν προσευχῶν τῶν ἁγίων, χαίρεται, ἐάν εἶναι θυμωμένος, καί ἀντί τιμωριῶν καί ποινῶν, δίδει εὐλογίες, δωρεές, καί κάθε Του ἀγαθό.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἡ ὥρα τῆς Κρίσεώς σου», Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

“ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ”

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

μέρος στ΄ «Ἡ ὥρα τῆς Κρίσεώς σου»

Μή λησμονῆς ὅτι εἶσαι θνητός. Ὅτι θ᾿ ἀποθάνης. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔλεγον. Ὁ θνητός ἄνθρωπος, οἱ ἀθάνατοι θεοί. Τό νερό τῆς κλεψύδρας τοῦ χρόνου γρήγορα τελειώνει. Σκέψου. Πότε ἤσουν παιδί, πότε ἔγινες νέο παλληκάρι, πότε ἔφθασες εἰς τήν ὡριμότητα τῆς ἡλικίας ἀπό τήν ὁποία κατοπτεύεις τά γηρατειά σου, τά πιό δύσκολα χρόνια τῆς ζωῆς σου. Ἴσως καί ἐσύ, ὅπως καί ὁ γράφων, ἔζησες τά περισσότερα καί τά καλύτερα χρόνια τῆς ζωῆς σου. Μᾶς ἐναπομένουν τά ὀλιγότερα καί τά δυσκολώτερα. Ἔπειτα δέν μπορεῖς νά ἐξορκίσης τό φάσμα τοῦ θανάτου. Θά ἔλθη μόνο του καί ὁπωσδήποτε.

Τόν θάνατο δέν τόν μελετάει οὔτε τόν ἀναμένει ὁ φιλήδονος ἄνθρωπος. Αὐτός πού τρέφεται μέ τήν κοπριά τῶν ἡδονῶν. Νομίζει ὅτι πάντοτε θά εἶναι νέος καί ὑγιής διά νά μπορῆ νά τρέφεται μέ τά σκουλήκια τῶν ἡδονῶν καί νά πίνη ἀπό τό πικρό ποτήρι τῶν ἀπολαύσεων, τό ὁποῖον εἰς τήν ἀρχή εἶναι γλυκύτατο καί ὀρεκτικώτατο, ὅμως εἰς τό τέλος εἰς τόν πυθμένα εἶναι πικρότερον τοῦ πιό πικροῦ δηλητηρίου καί φέρνει θλῖψι, ἀπελπισία, ἀπόγνωσι. Τόν θάνατο δέν τόν σκέπτεται ἀκόμη ὁ φίλερις, ὁ φιλόνικος, ὁ ἐριστικός. Διαθέτοντας τόν χρόνο του εἰς τίς λογομαχίες γλυστρᾶ ἀπό τά χέρια του ἡ μελέτη καί ἡ πραγματικότητα τοῦ θανάτου.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ χρήματος, τῶν ἀξιωμάτων, ὁ φιλόδοξος δέν σκέπτεται ὅτι θά ἀποθάνη καί ἐκεῖνα πού ἀπεθησαύρισε τί θά γίνουν; Τί θ᾿ ἀπογίνουν τά χρήματα σου, οἱ καταθέσεις σου, τό πολυτελές σου διαμέρισμα, τό καλοφτιαγμένο σου ἐξοχικό, τό ἀναπαυτικό αὐτοκίνητο σου; Σκέφθηκες ποτέ ἐάν οἱ κληρονόμοι σου θά σέ ἐνθυμοῦνται, θά σέ μακαρίζουν, θά κάμουν λειτουργίες καί μνημόσυνα διά τήν ψυχή σου; Σύ ὅμως ὡς πιστός στρατιώτης τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ, ἐνθυμοῦ τόν θάνατόν σου. Ὅταν θ᾿ ἀποθάνης περί τήν ψυχή σου θά γίνη μάχη μεγάλη. Οἱ δαίμονες θά παρουσιάσουν τά χρεόγραφα, τίς ἁμαρτίες πού ἔχεις κάμει καί ἐπίμονα θά ζητοῦν τήν ψυχή σου. Νά τήν ἁρπάξουν μέ τά μαῦρα χέρια τους καί μέ χαιρεκακία νά τήν ἐκσφενδονίσουν εἰς τήν κόλασι, ἐκεῖ πού εἶναι ὁ κλαυθμός καί ὁ τριγμός τῶν ὀδόντων.

Τότε θά τρέμης σάν φθινοπωρινό φύλλο. Θά στρέφης τά μάτια σου δεξιά καί ἀριστερά ζητώντας βοήθεια, ἀλλά κανένας δέν θά ὑπάρχη τότε νά σέ βοηθήση. Οὔτε οἱ φίλοι μέ τούς ὁποίους διασκέδαζες, οὔτε οἱ συγγενεῖς σου μέ τούς ὁποίους συνζοῦσες, οὔτε οἱ ὑπάλληλοί σου πού σέ ἔτρεμαν καί ἐκτελοῦσαν μ᾿ ἕνα σου νεῦμα τίς διαταγές σου, οὔτε τά πλούτη σου οὔτε οἱ δόξες σου θά παρουσιασθοῦν τότε συνήγοροι καί ὑποστηρικτές σου διά νά σέ ἀπαλλάξουν καί νά σέ σώσουν ἀπό τίς πύρινες φλόγες τίς ὁποῖες θά βλέπης καί θά τρέμης καί θά ὀδύρεσαι, καί θά λέγης. Ἄχ! διά τί νά μήν εἶχα ζήσει τήν ζωή τοῦ φωτός;

Ἄχ διατί νά μήν ἔδινα ἐλεημοσύνη ἀπό τά χρήματα πού κέρδιζα μέ τόν τίμιο ἰδρῶτα τοῦ προσώπου μου;

Διατί νά μήν νήστευα, νά ἔκαμα προσευχές, νά ἔχτιζα ἐκκλησίες καί μοναστήρια, νά ἐλεοῦσα ὀρφανά καί πτωχές γρηές;

Τώρα ὅμως ὅλα ἀνώφελα. Σκέψου πολύ καλά αὐτήν τήν πραγματκικότητα. Εἶναι ἡ πιό ἀναμφισβήτητη, ἡ πιό χειροπιαστή. Ἔπειτα οἱ ἄγγελοι θά παρουσιάσουν ὅτι καλό ἔχεις κάμει. Ἐδῶ ἔδωσε ἐλεημοσύνη, ἔδειξε ἀγάπη, ἔκαμε ἀγαθοεργία, εἶπε μιά προσευχή, ἔκαμε νηστεία, καί ὅτι καλό ἐκαμε ἡ ψυχή. Καί ἐάν τά καλά εἶναι περισσότερα, ζυγίζουν βαρύτερα, οἱ ἄγγελοι μέ χαρά μέ ζητωκραυγές καί χειροκροτήματα παίρνουν τήν ψυχή καί τήν ἀνεβάζουν εἰς τούς οὐρανούς διά νά προσκυνήση τόν Βασιλέα τῶν βασιλευόντων, καί Κύριο τῶν κυριευόντων Ἰησοῦ Χριστόν!

Ὦ! πόσο λαμπερός εἶναι ὁ θρόνος του!

Πόση ἔνδοξη ἡ μορφή του!

Ἄγγελοι δεξιά καί ἀριστερά παραστέκουν!

Ἐδῶ καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ κοινή Μητέρα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους! Ἐδῶ καί Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος!

Ἐδῶ καί οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Μάρτυρες, καί οἱ Ὅσιοι καί οἱ Δίκαιοι, καί ὅλοι οἱ σεσωσμένοι! Πόσο θά ζήλεύης τήν δόξα του! Πόσο θά τούς θαυμάζης καί θά τούς ἐπαινεῖς ὅτι περιφρόνησαν τά γήινα, τά πρόσκαιρα καί παρερχόμενα καί μάταια, διά νά κερδίσουν αὐτή τή θέσι, καί νά χαίρωνται τώρα κοντά εἰς τόν δεσπότη Χριστό; Ἐνθυμοῦ τά οὐράνια, τόν θάνατο σου, τήν δίκη σου, καί μήν ἀφίνης τόν χρόνο σου νά κυλάη καί νά φεύγη μάταια! Ἐάν ἔτσι κάμεις καί σύ θά ἔχης μερίδιο μετά τῶν σεσωσμένων, καί κλῆρο εἰς τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ! Εἴθε ὁ Θεός, ἡ ἄκρα ἀγάπη, πού ἔδωκε τόν μονογενῆ του Υἱόν θυσία ὑπέρ ἡμῶν, νά κατευθύνη τή σκέψι μας καί τήν καρδιά μας σέ λογισμούς εὐσέβειας καί ἔργα σωτηρίας διά νά τύχωμεν τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Συνεχίζεται..... 

Τέλος καί τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων

ἀφθάρτῳ ἀοράτῳ μόνῳ σοφῷ Θεῷ

τιμή καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Λάρισα 2001

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Μάθε νά εἶσαι χαρούμενος»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Τό πιό μεγάλο κατόρθωμα, πιό μεγάλη κατάκτησι, εἶναι νά ἐπιτύχης νά διώξης τή λύπη ἀπό τήν ψυχή σου, καί νά ἔχης πάντοτε χαρά. Νά εἴσαι πάντοτε χαρούμενος. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια καί κόπος, νά κατακτήσης τή χαρά.«Πάντοτε χαίρετε», παραγγέλει τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος πέτυχε αὐτή τήν ἐντολή, ἐφήρμοσε ὅλες τίς ἐντολές. Διότι μέ θλῖψι τίποτε δέν κατορθώνεται.

Ἕνα ἐπιτυγχάνης.

Τό θάνατο.

Ἡ φτώχεια δέν σέ σκοτώνει!

Τά μικρόβια δέν σέ σκοτώνουν !

Τό κρύο δέν σέ σκοτώνει!

Ἡ λύπη ὅμως σέ σκοτώνει!

Πάντα χαρούμενος λοιπόν μέ τόν χορηγό τῆς χαρᾶς τόν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστόν.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Προσοχή εἰς τά πάθη»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Οἱ ἀρχαῖοι Αἰγύπτιοι ὅταν ἔθαβαν τούς βασιλιάδες τους τούς ἔβαζαν στούς τάφους καί τά προσωπικά τους ἀντικείμενα, καί ὅ,τι ἀγαποῦσαν. Χρυσά πιάτα, κουτάλια χρυσά, τά ὅπλα τους, καί τρόφιμα. Μπιζέλια, σιτάρι, καλαμπόκι. Γιά νά προστατεύσουν δέ τά χρυσά ἀντικείμενα τοῦ βασιληᾶ ἀπό τυμβωρύχους, ἐπικονίαζαν τίς μούμιες μέ ραδιενεργό σκόνη, οὕτως ὥστε ὁ τυμβωρύχος νά μολύνεται καί νά προσβάλλεται ἀπό τήν θανατηφόρο ραδιενεργό σκόνη. Στόν τάφο, λοιπόν, ἑνός Φαραώ, σ᾿ ἕνα χρυσό βάζο βρέθηκαν μπιζέλια. Αὐτά τά μπιζέλια εἶχαν ἡλικία τριάντα αἰώνων. Οἱ ἀρχαιολόγοι ὑπέθεσαν ὅτι τριάντα αἰώνες ὁπωσδήποτε θά εἶχαν καταστρέψει τά φύτρα τῆς ζωῆς, καί τά μπιζέλια θά ἦσαν νεκρά. Πειραματικῶς, λοιπόν, τά ἔβρεξαν καί τά φύτεψαν. Ἔκπληκτοι ὅμως παρετήρησαν ὅτι τά μπιζέλια, ὅταν βρέθηκαν στίς κατάλληλες συνθῆκες, ἐβλάστησαν, ἀνεπτύχθησαν, ἔβγαλαν ἀνθούς, καί ἀπέδωσαν φυσιολογικούς καρπούς, ὡσάν νά ἦσαν ὑγιῆ, ἄφθαρτα καί ἐβλάστησαν ὅταν εὑρέθησαν στίς κατάλληλες συνθῆκες.

Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καί μέ τίς ἐπιθυμίες, τίς σαρκικές ἐπιθυμίες. Εἶναι ναρκωμένες. Εἶναι ναρκωμένες, κοιμισμένες, ἐφ᾿ ὅσον δέν ὑπάρχουν οἱ κατάλληλες συνθῆκες νά τίς ἐρεθίσουν, ὅσα χρόνια καί ἄν περάσουν.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Πρόσεχε τά πάθη σου»,Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Πρόσεχε τά πάθη σου»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Τόν ὄγδοο αἰῶνα στήν ἀνατολική Μεσόγειο ἤκμασε ἕνα μεγάλο καί ἔνδοξο βασίλειο, τό βασίλειο τῶν Ἀσσυρίων.

Οἱ βασιλεῖς του ἦσαν καλοί στρατηλάται, ἐπιδέξιοι πολιτικοί, σοφοί νομοθέτες καί τό βασίλειο τῶν Ἀσσυρίων ἦταν σεβαστό στούς φίλους του καί φοβερό στούς ἐχθρούς του. Ἡ πρωτεύουσα του Νινευί, ἦταν τό Παρίσι τῆς Ἀνατολῆς. Εἶχε πληθυσμό δύο ἑκατομμύρια κατοίκους, καί ἦταν στολισμένη μέ καλλιμάρμαρα κτίρια, ἀριστουργήματα ἀρχιτεκτονικῆς διά τή συμμετρία τους, τήν κομψότητά τους, τούς ρυθμούς τους. Σ᾿ αὐτή τήν πόλι, πού ζοῦσε τή ζωή τῆς ἁμαρτίας ὁ Θεός ἔστειλε τόν προφήτη Ἰωνᾶ νά κηρύξη μετάνοια, εἰ δέ μή θά καταστρεφόταν ὁλοσχερῶς. Οἱ Νινευίτες τότε μετενόησαν καί ἀπέφυγαν τήν καταστροφή. Μετά ὅμως ἔλεγαν. Τί ἐπάθαμεν; Ποῦ εἶναι ἡ καταστροφή μέ τήν ὁποία μᾶς ἀπειλοῦσε αὐτός ὁ Ἰουδαῖος; Ἀδικα θρηνούσαμε, καί ἐκλιπαροῦσαμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἄδικα κλαίγαμε, καί τά δάκρυά μας ἀνακατεμένα μέ τή σκόνη τῶν δρόμων ἔφτιαχναν λάσπη, σάν ἐκείνη πού οἱ τεχνίτες φτιάχνουν τούς πλίνθους. Ἄδικα κοιτάζαμε τή δύσι τοῦ ἡλίου καί περιμέναμε τήν τρίτη ἡμέρα μέ τήν δύσι τοῦ ἡλίου νά ἔλθη ἡ καταστροφή, ὅπως μᾶς ἔλεγε αὐτός ὁ φαλακρός Ἑβραῖος.

«Τρεῖς ἡμέρες καί Νινευί καταστραφήσεται».

Ἄς ἀρχίσωμε λοιπόν τά γλέντια.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἡ ἁγνότητα», Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

“ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ”
Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος
μέρος ε΄ «Ἡ ἁγνότητα»

Τό μεγαλύτερο διαμάντι τοῦ κόσμου στολίζει τό στέμμα τοῦ βασιλέως τῆς Ἀγγλίας. Βρέθηκε στίς Ἰνδίες καί τό ἀγόρασε ὁ Διοικητής τῶν Ἰνδῶν διά λογαριασμό τοῦ Βασιλέως του. Ἀλλά ὑπῆρχε ἕνας μεγάλος κίνδυνος. Οἱ ληστές μόλις ἐπληροφορήθησαν ποῦ εὑρίσκεται αὐτός ὁ θησαυρός, ἀσυλλήπτου ἀξίας, παρακολουθοῦσαν ὅλες τίς κινήσεις διά νά τό ληστέψουν. Μέ πολλά παραπλανητικά τεχνάσματα τό διαμάντι ἔφθασε στό Λονδίνο. Πῶς ὅμως τώρα θά κατέληγε στά ἀνάκτορα τοῦ Μπάκιχαμ;

Σοφίστηκαν ἕνα τέχνασμα. Τό ἔβαλαν σ᾿ ἕνα καλάθι μέ ἐληές καί κάποιος πού εἶχε παρουσιαστικό χωρικοῦ πῆγε στό παλάτι γιά νά κάμη δῶρο στόν Βασιληᾶ τίς ἐληές του. Ἔτσι ἔφθασε στόν προορισμό του ὁ μεγαλύτερος θησαυρός τοῦ κόσμου. Ὑπάρχει ὅμως ἕνας ἄλλος θησαυρός πού εἶναι πολυτιμώτερος ἀπό αὐτό τό διαμάντι καί τόν ὁποῖο θησαυρό παραμονεύουν νά τόν ληστέψουν οἱ φοβερώτεροι ληστές πού ὑπάρχουν. Οἱ δαίμονες. Καί αὐτό τό διαμάντι πού καταστολίζει τήν ζωή τοῦ μοναχοῦ, τοῦ νέου ἀνθρώπου, εἶναι ἡ ἁγνότητα. Ὁ πιό πολύτιμος θησαυρός.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡ ἁγνότητα, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

...Πρόσεχε  νέε μου. Ἔχεις ἕνα ἀνεκτίμητο θησαυρό! Ἕνα πολύτιμο μαργαριτάρι, ἕνα μεγάλο κεφάλαιο γιά τή ζωή σου! Τήν ἁγνότητα. Διαφύλαξε αὐτόν τόν θησαυρό, προστάτεψε αὐτό τό πολύτιμο μαργαριτάρι, ἐκμεταλλεύσου αὐτό τό μεγάλο κεφάλαιο τῆς ἁγνότητος, τό ὁποῖο θά σοῦ δώση τόκκους γιά ὅλη σου τή ζωή!

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Προσοχή στίς παγίδες»,Ἁρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄
Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος
«Προσοχή στίς παγίδες»

Εἰς τήν Ἰάβα ζεῖ ἕνα εἶδος ἀράχνης πού λέγεται «ὠχρόκερως τῆς Ἰάβας». Ἡ ἀράχνη αὐτή ἐκκρύει ἕνα ὑγρό τό ὁποῖο, ὅταν στεγνώση, σχηματίζει μιά γραμμή. Ἡ γραμμή αὐτή ἔχει μιά μυρωδιά πολύ μεθυστική καί μιά πολύ γλυκιά γεῦσι. Συγχρόνως ὅμως ἔχει καί ναρκωτική δύναμι. Τά ζωύφια ἑλκύονται ἀπό τό μεθυστικό ἄρωμα αὐτοῦ τοῦ ὑγροῦ, τό τρώγουν καί ναρκώνονται. Ἔτσι ἡ ἀράχνη μέ τήν ἡσυχία της ἔπειτα κατασπαράσσει τό θῦμα της. Ἔχουν μιά μεγάλη ἑλκυστικότητα. Φέρουν μιά πρόσκαιρη χαρά.

Οἱ νέοι νομίζουν ὅτι ἐδῶ ὑπάρχει τό νόημα τῆς ζωῆς. Οἱ ἡδονές, οἱ ὁλονύκτιες διασκεδάσεις, εἶναι τό ὡραιότερο περιεχόμενο τῆς ζωῆς.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἡ κόλασις», Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

“ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ”
Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος
μέρος ε΄ «Ἡ κόλασις»

Ἐδιηγήθη στούς ἐπισκέπτες της μία μοναχή.

Οἱ γονεῖς μου ἦσαν δύο πολύ ἀντίθετοι χαρακτῆρες καί ἔζησαν τήν ζωή τους πολύ διαφορετικά. Ὁ πατέρας μου ἦταν ὁλιγομίλητος, ἐσωστρεφής, καί πάντοτε ἄρρωστος. Τόν θυμᾶμαι πολύ καλά. Πάντοτε ξαπλωμένος στό κρεββάτι, ἄρρωστος. Ὅταν ἦταν καλά ἐπέβλεπε στήν καλλιέργεια τῶν κτημάτων μας καί πάλι ξαπλωνόταν στό κρεββάτι. Ἡ τύχητοῦ πῆγε κόντρα καί στόν θάνατο. Ὅταν πέθανε ἔπιασε μιά καταρρακτώδης βροχή. Τρεῖς μέρες καί τρεῖς νύχτες ἦταν τό λείψανο στό σπίτι μας. Τέλος μέ πολύ δυσκολία τό θάψαμε. Ἡ μητέρα μου ἦταν ἕνας πολύ διαφορετικός ἄνθρωπος. Εὔσαρκη, ζωηρή, ὑγιής, κοινωνική, χαρούμενη. Γύριζε ἀργά τή νύχτα στό σπίτι, ἀπό τά γλέντια καί τίς διασκεδάσεις. Ὅταν πέθανε ὁ πατέρας μου, τότε τό κακό παραέγινε. Ἡ ἁμαρτωλή της ζωή δέν εἶχε ὅριο. Θυμᾶμαι πολύ καλά καί τό θάνατό της. Ἦταν μιά ἡλιόλουστη ἀνοιξιάτικη ἡμέρα. Οἱ φίλοι της τῆς ἔκαμαν μιά πολυτελῆ κηδεία. Ὅταν γύρισα ἀπό τό κοιμητήριο σκέφθηκα. Ποίου τήν ζωή νά μιμηθῶ; Σέ ποίου τά ἴχνη νά βαδίσω;

Τοῦ πατέρα ἤ τῆς μητέρας;

Ἔτσι ὅπως ἤμουν ξαπλωμένη στό κρεββάτι καί σκεφτόμουνα, μέ πῆρε ἐλαφρός ὕπνος. Ἦλθε ὁ ἄγγελλος μου μέ χτύπησε στόν ὦμο, καί μοῦ εἶπε. Θέλεις νά δῆς τόν πατέρα σου, καί τή μητέρα σου; Ἀκολούθησέ με.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/