Τό θαύμα πού έγινε στόν άγιο Σωφρόνιο, όπως τό αφηγείται ό ίδιος:
«Ηταν
τόσο μεγάλη ή εύγνωμοσύνη, πού ένιωθε ό πρώην δαιμονιζόμενος τού
Εύαγγελίου, όταν άπαλλάχθηκε από τα βάσανά του, πού αν καί ό Κύριος τού
έδωσε έντολή μόνο στούς δικούς του να πάει καί να τούς άναγγείλει τή
σωτήρια έλεημοσύνη πού άνέλπιστα
έλαβε,
αύτός, έπιστρέφοντας στή πόλη του, έγινε διαπρύσιος καί άκούραστος
κήρυκας τού Σωτήρα σέ όλη τή Δεκάπολη γι αυτό μή μάς κατακρίνει κανείς
πού καί εμείς θελήσαμε να γίνουμε μιμητές του καί να διακηρύξουμε, άλλά
καί να άποτυπώσουμε με γραφίδα τις εύεργεσίες, πού λάβαμε από τόν Κύρο
καί τόν Ιωάννη.
Γιατί
καί τό λεπρό πού ό Χριστός καθάρισε δεν τόν μέμφθηκε κανείς έπειδή τη
θεραπεία παντού κήρυξε καί τόν Χριστό πού τόν θεράπευσε καί αν καί
διατάχθηκε να σιωπήσει, αύτός όμως δεν τό θέλησε και παράκουσε τήν
έντολή. Επειδή λοιπόν αυτών των δύο ζηλέψαμε τήν εύγνωμοσύνη, δέν θα
αποκρύψουμε κι εμείς τή θεραπεία, άλλά θά γίνουμε εύγνώμονες κήρυκες τών
δωρεών τών αγίων.
