«Ὁ πλανεμένος ἀσκητής»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ἀλλά γιά νά καταλάβουμε μέ πόσην τέχνη μετασχηματίζεται, κατά τήν Γραφήν, ὁ διάβολος σέ ἄγγελον φωτός, ἀναφέρω καί τό ἀκόλουθο:

Ὅταν ἐγκαταβιώσαμε στό Μπουραζέρι, ἕνας γείτονας ἀσκητής μᾶς ἐπισκέφθηκε. Ἀφοῦ ἀναπαύθηκε πολύ, καθώς ἔλεγε, μέ τό πρόγραμμα τοῦ κελλιοῦ μας, ἐξομολογήθηκε στόν Γέροντα. Στή συνέχεια μπῆκε στό ἴδιο πρόγραμμα τῆς ἀγρυπνίας στό κελλάκι του. Κατά δέ τήν ὥρα τῆς Θ. Λειτουργίας, δηλαδή μεσάνυχτα, ἐρχόταν καί αὐτός μέ τό φαναράκι του καί συμμετεῖχε στήν θεία λατρεία καθημερινῶς.

Δέν πέρασαν ὅμως πολλές ἡμέρες καί ὁ ἀσκητής αὐτός διαφώνησε μέ τόν Γέροντα. Τά χαλάσανε κι ἔφυγε. Βγαίνοντας ἀπό τό κελλάκι τοῦ Γέροντα, ἔτυχε νά εἶμαι ἀπ᾿ ἔξω. Τό μόνο πού ἔπιασε τό αὐτί μου, ἄκουσα νά μονολογῆ ὁ ἀσκητής: «Ἀκοῦς ἐκεῖ νά μή πιστεύει! Τόν Χριστό νά λέη διάβολον!».

Ἀπόρησα γι᾿ αὐτά πού ἄκουσα ἀλλά δέν μποροῦσα νά ὑπεισέλθω σέ θέματα ἐξομολογήσεως. Ἀφοῦ ξέκοψε τελείως ἀπό ἐμᾶς, τόν συναντῶ μιά μέρα μέ τό γαϊδουράκι του στόν δρόμο τῶν Καρυῶν. Ἀφοῦ ἀλληλοχαιρετηθήκαμε ἐγκαρδίως, στή συνέχεια τόν ρώτησα, γιατί ἄργησε νά ξανάλθη στό Μπουραζέρι. Τότε βρῆκε τήν εὐκαιρία νά μοῦ ἐξηγήση:

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἡ αἰσθητή παρουσία τῆς ἐνοικούσης χάριτος ἀντανακλᾶ καί στά τέκνα τοῦ Γέροντα»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ὁ Γέροντας προκειμένου νά κεντρίση τό θεῖο ζῆλο, ἐξωτερίκευε στά τέκνα του ὁρισμένες πνευματικές ἐμπειρίες. Ὡστόσο σ᾿ ἐμᾶς τούς ἀμύητους κάποτε περισσότερον αὐξάνονταν οἱ ἀπορίες μας. Αὐτό ὁ ἀείμνηστος τό διέβλεπε καί προσπαθοῦσε, μαζί μέ τόν λόγο, νά μεταδώση ἔστω μέρος ἀπό τόν ἐσωτερικόν του πλοῦτον.

Ἕνας ἀρχάριος πού συνεχόταν ἀπό λογισμούς ἀπορίας, ἴσως δέ καί ἀμφιβολίας, καθόταν μιά βραδυά στό στασίδι τῆς ἐκκλησίας καί ἔλεγε προφορικά τήν εὐχήν. «Γιά μιά στιγμήν, διηγεῖται ὁ ἴδιος, αἰσθάνθηκα, ὅτι μέσα ἡ καρδιά μου ζεστάθηκε σάν θερμάστρα. Γλυκάθηκε τόσο πολύ ὥστε ἑνώθηκε μέ τήν καρδίαν. Τό τί αἰσθάνθηκα μέσα μου, δέν μπορῶ νά ἐξηγήσω. Τό μόνο πού μπορῶ νά πῶ, αἰσθάνθηκα γιά λίγο τόν παράδεισο μέσα στήν καρδιά μου. Αὐτό κράτησε δυό-τρία λεπτά. Μόλις ξανά ἐπανῆλθα στήν φυσική μου κατάστασι, στρέφω δίπλα τό βλέμμα· τί νά δῶ! Ὁ Γέροντας στό διπλανό στασίδι μέ τό τρακοσάρι στό χέρι.

Δέν χωροῦσε ἀμφιβολία ὅτι θέλησε νά μοῦ μεταδώση λίγο ἀπό τίς ἐμπειρίες του, γιά νά μποροῦμε ἔστω καί σκιωδῶς νά συννενοηθοῦμε, ὅταν μοῦ ἐξηγοῦσε πνευματικές ἐμπειρίες πού ζοῦσεν ὁ ἴδιος. Μέχρι τότε σάν νά μοῦ μιλοῦσε σέ ξένη γλῶσσα».

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Μέ την πύρινη φλόγα »

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ἕνας ἀδελφός, ἐκστατικός ἀπό τήν ἀκριβῆ ἀπάντησιν πού τοῦ ἔδωσε στό πρόβλημά του, τόν ρωτᾶ:

• Μά πῶς Γέροντα, λαμβάνεις πληροφορία μέ τόσην ἀκρίβειαν;

• Αὐτό δέν εἶναι γιά τόν καθένα. Εἶναι δυσδιάκριτο νά καταλάβης ἄν ἡ ἀπάντησις εἶναι ἀπό τόν Θεόν. Ὅμως μέ τήν πύρινη φλόγα τῆς προσευχῆς μπορεῖ ὁ μοναχός νά σταθῆ ὅπως ὁ Μωϋσῆς καί νά διαλεχθῆ μέ τόν Δημιουργόν του. Γι᾿ αὐτό φροντῖστε ὅσο μπορεῖτε νά ἀποκτήσετε αὐτήν τήν φλόγα.

Ἄλλος ἀδελφός τοῦ ἀνέφερε:

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Αἴσθησις Μυστηρίου Θ. Εὐχαριστίας – Ἐμπειρίες μέ Γεροντάκια τῆς Ν. Σκήτης»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Στήν Ν. Σκήτην ἀκριβῶς πάνω ἀπό τόν πύργον, ὑπάρχει μιά καλύβα ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.

Ἐκεῖ ἐπρόλαβα δύο γεροντάκια. Τό τελευταῖο λεγόταν Πρόδρομος. Ἀφοῦ ὁ Γέρο-Πρόδρομος ἔφθασε σέ μεγάλην ἡλικίαν, ἑπόμενο ἦταν τό καλύβι του νά εἶναι ἐντελῶς ἀνεπιμέλητο. Μάλιστα στά τελευταῖα του, μαζεύτηκαν τόσα σκουπίδια καί ἀκαθαρσίες στό σπίτι, πού νόμιζες ὅτι εἶναι πραγματική κοπριά. Ἕνας ἄλλος, ὁ εὐλαβέστατος Μοναχός Χρυσόστομος, τόν ἐπεμελεῖτο γιά τ᾿ ἀπαραίτητα.

Μιά μέρα ἔρχεται στόν Γέροντα: «Ἅγιε πνευματικέ, ὁ π. Πρόδρομος δέν εἶναι καλά, τρέξε νά τόν κοινωνήσης».

Ἑτοιμάζει ὁ Γέροντας τά θεῖα Μυστήρια καί τρέχει ἀμέσως. Σέ λίγη ὥρα γύρισε. Ὅμως τόν βλέπω ἀλλοιωμένο, νά κλαίει μέ λυγμούς.

• Τί συμβαίνει, Γέροντα;

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Πέτρος ὁ ἁπλός καί ἀπονήρευτος»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ὅταν ἤδη συνάντησα τούς δύο ἀνωτέρω ἀδελφούς μοῦ διηγήθηκε ὁ Γέροντας τό ἑξῆς:

«Μ᾿ ἐπεσκέφθη πρόσφατα ὁ Πέτρος καί ζήτησε νά ἐξομολογηθῆ. Μά ἔκαμε τότον καθαρή, τόσον εἰλικρινῆ ἐξομολόγησιν, πού δέν μοῦ ξανάτυχε. Μεταξύ ἄλλων μοῦ λέγει μέ ὅλην του τήν εἰλικρίνειαν:

• Ἐγώ Γέροντα εἶμαι ὁ πιό ἁμαρτωλός, ἀλλά εἶμαι καί γεμάτος ἀρρώστιες καί τέλος πάντων εἶμαι ἕνας ἄχρηστος ἄνθρωπος. Θέλω νά γίνω μοναχός, ἀλλά μ᾿ αὐτά τά χάλια αἰσθάνομαι ἀνάξιος.

Τέτοιαν περίπτωσιν πρώτη φορά συνάντησα. Μή γνωρίζοντας τί νά τόν συμβουλέψω, τοῦ λέω:

• Ἀφοῦ παιδί μου σ᾿ ἔφερε ἐδῶ ἡ Παναγία, κάθισε λίγο μαζί μου νά σέ δοκιμάσω.

Ἔτσι κι ἔγινε. Ἐκάθησε. Ἀφοῦ ὅμως ἦλθε καί ὁ Γιῶργος ἤδη εἴχαμε πρόβλημα χώρου. Μοῦ λέει ὁ Πέτρος:

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ὁ Γέροντας ὡς διδάσκαλος»

 

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ἀφοῦ ἀκροαζόταν ὁ Γέροντας τόν ἐξομολογούμενον, δέν ἀρκεῖτο μόνο στήν ἄφεσιν. «Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν», λέγει ὁ Δαυΐδ. (Ψαλμ. Λγ΄ 15, Α΄Πέτρ. Γ΄ : 11.). Ἀμέσως μετά τήν ἄφεσιν ἀκολουθοῦσεν ἡ ἀνάλογη συνταγή καί τά φάρμακα. Στούς ἐγγάμους ἔριχνε τό βάρος στήν ἁρμονικήν συμβίωσιν, τήν καλήν ἀνατροφήν τῶν παιδιῶν, τακτικήν ἐξομολόγησιν, ἐκκλησιασμόν, Θ. Κοινωνίαν, κατά δύναμιν νηστείαν κλπ. Ἦταν πολύ αὐστηρός ὡς πρός τό ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων, τό ὁποῖο θεωροῦσε φόνον ἐν ψυχρῶ, μάλιστα σέ ἀνυπεράσπιστα πλάσματα. Ἀλλά καί τήν ἀποφυγήν τῆς τεκνογονίας ἐπίσης τήν ἔκρινε ἁμάρτημα, θεωρῶντας ἀνάξιους τῶν Θ. Μυστηρίων, ὅσους ἀπέφευγαν τήν τεκνογονίαν μέ τεχνητά μέσα. «Ὁ Θεός, ἔλεγε, ξέρει πόσα θά δώση καί ὅσα δώσει ἔχει καί τήν φροντίδα τους».

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἐπιστροφή στούς πρώτους ἀγῶνες – Ἐναλλακτική λύσις»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ἀφοῦ, λοιπόν, ὅπως εἴπαμε, ὁ Γέροντας ἀπαγόρευσε αὐστηρά στόν ἀρχάριον ἀγωνιστήν τίς πολλές γονυκλισίες, τότε ὁ ἀθλητής τοῦ Χριστοῦ προβληματιζόταν, πῶς νά ἐξαγοράση πιό ἐποικοδομητικά τόν καιρόν του. Ὥριμος ἀπό τόν κόσμον καί ἀρκετά ἔμπειρος, ἀλλά καί μελετημένος, ἐννόησεν ἤδη ἐμπράκτως πόσην ἀξίαν ἔχει ἡ ὑπακοή, ἡ προθυμία, ἀλλά καί θυσία ὑπέρ τῶν ἄλλων. Ἐννόησεν ἀκόμα πόσος καρπός δρέπεται ἀπό τίς κατσάδες, καταφρονήσεις, περιφρονήσεις κλπ. Ἀκόμα κατάλαβε, ὅτι ἐφ᾿ ὅσον αἰσθάνεται ἄνετες τίς δυνάμεις του, ἀντί γιά γονυκλισίες, καλύτερα εἶναι νά ἀναλώση ὅλην τήν ἀγρυπνίαν μέ συνεχεῖς ὀρθοστασίες, μέ τήν ὑπερκοπιαστικήν ἐκείνην αὐτοσυγκέντρωσιν, ὥστε σάν σκληρός τύραννος ν᾿ ἀπαγορεύη στόν νοῦ του νά ἐξέρχεται ἀπό τό καθαρό νόημα τῆς μονολογίστου εὐχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», «Ὑπεραγία Θεοτόκε», εἴτε ὅ,τι ἄλλου εἴδους ἀμέσου κοινωνίας μετά τοῦ Δημιουργοῦ μας.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ὁ καθημερινός ἀγῶνας τοῦ παπα-Χαράλαμπου»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ὅταν ὁ παπα-Χαράλαμπος ἀποφάσισε νά μονάση, τό καθημερινό πρόγραμμα τῆς συνοδείας διαμορφώθηκε καθώς ἤδη προαναφέραμε. Ὅμως ὁ ἴδιος ἦταν ἤδη σκληραγωγημένος καί ἐξασκημένος ἀπό τόν κόσμον. Γιά τόν λόγον αὐτόν, ὅταν ἐγκαταβίωσε ὡς δόκιμος, ἐνῶ συνειδητοποίησεν ὅτι βρίσκεται μέ ἁγίους ἀνθρώπους, ὅμως ὁ θεῖος ζῆλος τόν παρακινοῦσε γιά περισσότερην ἄσκησιν.

Ἡ πρώτη δοκιμασία μέ τίς τρεῖς χιλιάδες μετάνοιες τοῦ φάνηκε σάν παιχνιδάκι καί ἐνῶ ἑτοιμαζόταν νά συναγωνιστῆ καί αὐτόν ἀκόμα τόν νονόν του ( Γ. Ἀρσένιο ), ὁ ὁποῖος ἔφθασε ἕνα διάστημα μέχρι καί 5.000 γονυκλισίες τό εἰκοσιτετράωρο, ξαφνικα ὅμως προσέκρουσε στόν διακριτικό βράχο, δηλαδή τόν Γέροντά του. Ὁ διακριτικός καί ἔμπειρος. Γ. Ἰωσήφ, εἶχεν ὑπ᾿ ὄψιν τό πατερικόν λόγιον «εἶδες νέον νά τρέχη, κόψε του λίγο τά φτερά». Χαρούμενος ὁ νέος ἀγωνιστής ἀναγγέλλει τό νέο ρεκόρ:

«Γέροντα, σήμερα ἔφθασα μέχρι τίς 5.000 μέτάνοιες». Στήν συνέχεια ἀνέμενε τόν δίκαιον ἔπαινον τοῦ Γέροντά του γιά τό ἄθλημα. Παραδόξως ὅμως μέ κάπως αὐστηρό ὕφος τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Γέροντας:

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἡ κόλασις στή σκοτεινή σπηλιά μεταβάλλεται σέ παράδεισο»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Βλέποντας ὁ Γέροντας τήν ὑπερβολικήν προθυμίαν τοῦ δόκιμου Χαράλαμπου, μιά μέρα τόν προσκαλεῖ ἰδιαιτέρως καί τοῦ λέει:

• Ἐκεῖ πάνω σέ κείνα τά βράχια πού βλέπεις, ἔχει μιάν μικρή σπηλιά. Σέ διαβεβαιῶ ὅτι εἶναι παράδεισος. Λοιπόν θά σκαρφαλώσης νά πᾶς ἐκεῖ καί θά μείνης μέχρι νά σέ φωνάξω. Ἐντάξει;

• Νά ᾿ναι εὐλογημένο, Γέροντα.

«Βάζω, λέει ὁ Χαράλαμπος, μετάνοιαν καί ἀμέσως σκαρφαλώνω στά βράχια. Πλησιάζω στήν σπηλιά· ἀλλά τί νά δῆς! Ἕνας ἄγριος τόπος, πού μόνο φίδια μποροῦσαν ἐκεῖ νά κατοικήσουν καί ἡ σπηλιά τόσο στενή, σάν ἄνθρωπος δειλίασα, φοβήθηκα καί συγχρόνως μονολογοῦσα: “ Ἔ, Γέροντα, ποῦ μ᾿ ἔστειλες ἐδῶ; Αὐτός εἶναι ὁ παράδεισος; Βρέ ἐδῶ κόλασις εἶναι· ὄχι παράδεισος . Γιά νά δοῦμε πῶς θά τήν βγάλουμε ὥσπου νά τελειώση ὁ κανόνας, νά μέ φωνάξη ὁ Γέροντας νά κατέβω. Ὅμως ἀφοῦ τό ᾿πε ὁ Γέροντας, κάτω δέν τό βάζω· ἔστω καί νά πεθάνω, ἄν δέν μέ φωνάξη ὁ Γέροντας πίσω δέν γυρνάω. Ἄς πεθάνω στήν ὑπακοήν παρά νά λιποτακτήσω”.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/