Ἄς
συνεχίσουμε σήμερα μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ τό θέμα γιά
τό πῶς πρέπει νά παρακολουθοῦμε τόν
ἑαυτό μας γιά νά φτάσουμε, σ΄ αὐτό πού
λέμε, ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας.
Λέγαμε ὅτι πρέπει κανείς νά φροντίζει
τήν συνείδησή του, νά τήν ἀκούει καί νά
τήν καθαρίζει, γιατί ὑπάρχει καί
‘καπακωμένη’ συνείδηση, καθώς καί
διεστραμμένη συνείδηση, νά νομίζεις
δηλαδή ὅτι κάνεις τό καλό, ἐνῶ κάνεις
τό κακό.
- Πῶς
πρέπει νά παρακολουθοῦμε τόν ἑαυτό
μας;
Καί οἱ
ἀρχαῖοι τό λέγανε ὅτι τό νά γνωρίσεις
τόν ἑαυτό σου εἶναι ἡ πιό σπουδαία ἀπ’
ὅλες τίς γνώσεις. Ὁ ἑαυτός μας πολλές
φορές εἶναι ὁ μεγάλος ἄγνωστος. Λέει
κάπου καί ἡ Ἁγία Γραφή ὅτι: «ὁ ἄνθρωπος
εἶναι βαθεῖα καρδία» (Ἱερ. 17,9), δηλαδή
δέν ξέρουμε οἱ ἄνθρωποι τά βάθη τῆς
ψυχῆς μας. Εἶναι τεράστια ἡ ψυχή τοῦ
ἀνθρώπου καί ἔχει πολύ μεγάλο βάθος.
Κάνουμε κατά καιρούς πράγματα καί δέν
ξέρουμε γιατί τά κάνουμε.
Ἀπό τόν
π. Παΐσιο: Ἡ παρακολούθηση καί ἡ γνώση
τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ μελέτη τοῦ ἑαυτοῦ
μας: «Στόν στρατό, στίς
Διαβιβάσεις, εἴχαμε δίκτυο παρακολουθήσεως
καί πίνακα ἀναγνωρίσεως. Παρακολουθούσαμε
καί καταλαβαίναμε ποιός σταθμός ἦταν
ξένος καί ποιός δικός μας, γιατί μερικές
φορές ἔμπαιναν ἐνδιάμεσα καί ξένοι
σταθμοί. Ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος πρέπει
νά παρακολουθεῖ τούς λογισμούς του καί
τίς ἐνέργειές του, γιά νά βλέπει ἄν
συμφωνοῦν μέ τίς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου,
νά πιάνει τά σφάλματά του καί νά ἀγωνίζεται
νά τά διορθώνει. Γιατί, ἄν ἄφηνει ἕνα
σφάλμα του νά περνᾶ ἀπαρατήρητο ἤ ὅταν
τοῦ λέει ὁ ἄλλος κάποιο ἐλάττωμά του,
δέν κάθεται νά τό σκεφθεῖ, δέν μπορεῖ
νά προκόψει πνευματικά».
