«Πῶς εἶναι δυνατόν νά πέταξε ἀπό τόσο μακρυά; Τί; Πουλί εἶναι ὁ Γέροντας;»

Από το βιβλίο: «Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)»

 

Μαρτυρία π. Παύλου Τσουκνίδα: Τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη τον γνώρισα από έναν Ιερομόναχο το έτος 1987, τον έκανα Πνευματικό και πήγαινα, ως λαϊκός που ήμουν τότε, με το αυτοκίνητό μου απ’ την Καρδίτσα στο μοναστήρι του Οσίου Δαυϊδ, γιατί αναπαυόμουνα πολύ με την εξομολόγηση στον μακαριστό Γέροντα.

~ Μια μέρα που πήγα με τον ιερομόναχο στην Ιερά Μονή να μείνουμε μερικές μέρες και να εξομολογηθούμε, καθ’ οδόν ενώ ταξιδεύαμε, πριν φθάσουμε στις Ροβιές μετά την Λίμνη Ευβοίας, ο ιερομόναχος που ήταν στην θέση του συνοδηγού, μου λέει:

 «Ο Ηγούμενος, ο π. Ιάκωβος, έμαθα ότι πετάει, ξέρω ένα περιστατικό και είναι αλήθεια, το άκουσα από πνευματικούς ανθρώπους, αλλά και άλλα παρόμοια απ’ τους μοναχούς της Μονής.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ Γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης

Ο άγιος της πλατείας Ομονοίας (1906 – 02/12/1991)

Ο Γέροντας Πορφύριος γεννήθηκε το 1906 στον Άγιο Ιωάννη Καρυστίας Ευβοίας και βαπτίσθηκε Ευάγγελος. Στο σχολείο φοίτησε μόνον δύο χρόνια. Η ασθένεια του δασκάλου και η φτώχεια της οικογένειάς του τον έσπρωξαν να εργασθεί βόσκοντας τα λίγα ζώα της. Λίγο αργότερα, περίπου εννέα χρονών παιδάκι, εργάστηκε στο ανθρακωρυχείο της περιοχής και μετά σ΄ ένα παντοπωλείο γνωστού της οικογένειας, στον Πειραιά. Ο πατέρας του είχε πάει να δουλέψει στη διόρυγα του Παναμά, για να συντηρήσει την οικογένειά του.

Στα χέρια του οκτάχρονου τσοπανόπουλου είχε φτάσει ένα φυλλαιάκι με τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη, το οποίο διάβαζε συλλαβιστά. Αυτός ο Άγιος είχε συγκινήσει τον μικρό Ευάγγελο και του είχε δημιουργήσει τον πόθο να τον μιμηθεί. Έτσι, γύρω στα δώδεκα χρόνια του, ξεκίνησε μόνος του κρυφά για το Άγιον Όρος και στο πλοίο συνάντησε τον μετέπειτα Γέροντά του, ιερομόναχο Παντελεήμονα, τον πνευματικό, που ασκήτευε στην καλύβη του Αγίου Γεωργίου στη Σκήτη Καυσοκαλυβίων του Αγίου Όρους.

Σ΄ αυτόν τον Γέροντα και τον αυτάδελφό του μοναχό Ιωαννίκιο, ο νεαρός δόκιμος έκανε χαρούμενη και άκρα υπακοή και έτσι σε λίγα χρόνια αξιώθηκε να καρεί μοναχός και να μάθει έμπρακτα τα μυστικά της πνευματικής ζωής.

Αποτέλεσμα της μεγάλης αγάπης του στον Χριστό και στους γέροντές του, της υπακοής και της ασκήσεως του, ήταν να τον επισκεφθεί η Χάρη του Θεού και να του δοθεί σε νεαρή ηλικία το χάρισμα της διοράσεως, δηλαδή της δυνατότητας να βλέπει, όταν η Χάρη του Θεού ενεργούσε, τα αόρατα πράγματα ή πνεύματα ή γεγονότα του παρελθόντος και του παρόντος και μερικές φορές και τα μέλλοντα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Μοναχός Εὐάρεστος Γαβαλάς. Ὁσιακή Μορφή τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουδουμᾶ Κρήτης

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΑΡΕΣΤΟΣ ΓΑΒΑΛΑΣ ΟΣΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΟΥΔΟΥΜΑ ΚΡΗΤΗΣ

Είναι γνωστός στό πανελλήνιο, αλλά ιδιαίτερα σ’ ολόκληρη τήν Κρήτη, ό Ηγούμενος τής 'Ιεράς Μονής Προφήτη Ήλία Ρουστίκων Ρεθύμνης, Αρχιμανδρίτης Εύμένιος Λαμπάκης (2005). Είναι γνωστός γιά τήν αγιότητα του βίου του, γιά τίς αμέτρητες ψυχές πού βοήθησε μέ τίς θεοφώτιστες διδαχές του καί τό διορατικό του χάρισμα. Τή ζωή τού Γέροντος Εύμενίου σφράγισε πνευματικά ό Μοναχός άπό τόν Κουδουμά Εύάρεστος Γαβαλάς. Αύτόν είχε ως υπόδειγμα ένάρετης ζωής. Θεωρήσαμε, λοιπόν, σωστό νά συμπεριλάβουμε έδώ στό κεφάλαιο γιά τίς όσιακές μορφές, οί όποιες άναδείχθηκαν άπό τόν Κουδουμά μετά τούς Όσιους Κτίτορες καί τόν Μοναχό Εύάρεστο, διότι μάς είναι αρκετή ή μαρτυρία γιά τόν Εύάρεστο άπό τά όσιακά χείλη του Γέροντος Εύμενίου Λαμπάκη καί τήν όποια καί δανειζόμαστε άπό τό βιβλίο του θεολόγου καθηγητή κ. Αποστόλου Μπουρνέλη, «Ή Όρθόδοξος Μαρτυρία τής 'Ιεράς Μονής Προφήτου Ήλία Ρουστίκων Ρεθύμνης», Ρέθυμνο 1990, σελ. 34-35:

«Τό 1934, όταν ό Παντελεήμων (νυν καθηγούμενος της Ίεράς Μονής του Προφήτη Ήλία π. Εύμένιος) ήρθε στό Μοναστήρι, έντάχθηκε στήν τάξη των δοκίμων Μοναχών καί άνέλαβε άπό τόν τότε καθηγούμενο Διονύσιο Παπαδάκη τόν κανόνα του. Στό Μοναστήρι υπήρχε ένας ενάρετο Μοναχός, πού ονομαζόταν Εύάρεστος Γαβαλάς. Ό Μοναχός Εύάρεστος είχε καρεΐ στήν Ιερά Μονή Κουδουμά καί είχε συνασκητές τούς κτήτορες της Ιεράς Μονής τόν Παρθένιο καί Εύμένιο.

Κοντά τους μαθητέυσε γιά αρκετά χρόνια, μέχρι πού ήλθε στην Ιερά Μονή του Προφήτη Ήλία.

 Ή ζωή του ήταν υπερβολικά ασκητική καί χαρακτηριζόταν από βαθιά καί άκλόνητη πίστη, ένθερμη προσευχή, υπέρμετρη νηστεία καί άγρυπνία. Σέ έρώτηση τού τότε δοκίμου Μοναχού Παντελεήμονα, γιατί φτάνει σέ υπερβολές, ό ευλαβής αυτός Μοναχός απάντησε, ότι έζησε τόσα πολλά στήν Ιερά Μονή Κουδουμά, ώστε ό άγώνας του είναι μηδαμινός μπροστά στήν άρετή των Πατέρων έκείνων. Μετά από λίγο καιρό καί αφού είχε προηγηθεί αυτή ή συζήτηση, ό δόκιμος Μοναχός Παντελεήμων αρρώστησε βαριά. Στό κρεβάτι του έφτασε μεταξύ των πρώτων καί ό άγωνιστής Μοναχός Εύάρεστος.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἕνας Παράδεισος σέ μία κολόνα

  Ομιλία Πρωτ. π. Σπυρίδωνα Βασιλάκου για την αγιασμένη μορφή των ημερών μας, Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, στον Ιερό Ναό Ευαγγελίστριας Πειραιώς εντός του πλαισίου ομιλιών «

   Ένας νεαρός οδηγούσε τη μεγάλου κυβισμού μηχανή του, όταν παρατήρησε σε κεντρικό σημείο της Θήβας μία αφίσα με τη μορφή του μακαρίου Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτη.

Ήταν αρκετά χρόνια μετά την κοίμηση του Γέροντα, ώστε είχαν επικολληθεί αφίσες, σε σημεία της πόλεως, λόγω ενός αφιερώματος των επομένων ημερών, προς τιμήν του. 

Ο νεαρός είχε σταματήσει με τη μηχανή, ενώ κάπως φαινόταν από μακριά να επεξεργάζεται με το βλέμμα του, ή ακόμη και με τα χέρια του, την επικολλημένη αφίσα του παπά Εφραίμ.

Τον άνθρωπο πλησίασε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Βασιλάκος, ο οποίος μάς μεταφέρει το περιστατικό όπως το βίωσε στην πόλη της Θήβας.

 «Είδα ένα παιδί» μαρτυρεί ο πατήρ Σπυρίδων, «να έχει αποσβολωθεί και να κοιτάζει τη φωτογραφία του Γέροντα».

Ο νεαρός γύρισε το βλέμμα του προς τον ιερέα, ο οποίος είχε ήδη βαδίσει προς το μέρος του:

Διαβάστε περισσότερα »
 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καί ἡ ἁγιότητα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καί ἡ ἁγιότητα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Ὁμιλία στίς 26-10-2015 (Ὁμιλία σέ παιδιά)

Κάποιοι εἴσαστε τό πρωί πού εἴπαμε γιά τόν Ἅγιο Δημήτριο. Πότε γιορτάζει ὁ Ἅγιος Δημήτριος;

- Σήμερα.

Σήμερα. Τί ἦταν ὁ Ἅγιος Δημήτριος;

- Πολιοῦχος τῆς Θεσσαλονίκης.

Πολιοῦχος τί θά πεῖ;

- Προστάτης.

Προστάτης τῆς πόλεως τῆς Θεσσαλονίκης. Ἀλλά γιατί νά εἶναι αὐτός προστάτης καί νά μήν εἶναι κάποιος ἄλλος;

- Γιατί ἐδῶ μεγάλωσε καί.....

Ναί. Ποιός εἶναι ὁ τίτλος του, ὁ ἐκκλησιαστικός τίτλος; Πῶς τόν λένε;

Μεγαλομάρτυς! Τί θά πεῖ μεγαλομάρτυς; Ξέρετε;

- Ὅτι μαρτύρησε μέ μεγάλα βασανιστήρια, πολλά βασανιστήρια.

Ναί… Δέν πέρασε πολλά βασανιστήρια, ἀλλά εἶχε μιά πολύ σπουδαία ζωή. Ξέρετε, ἄν ἦταν μικρός ἤ μεγάλος στήν ἡλικία; Πόσο χρονῶν ἤτανε πού ἔδωσε τή ζωή του γιά τόν Χριστό;

Μικρός ἦταν, νέος. Πολύ νέος. Ἦταν πολύ μορφωμένος, ἱκανός στά στρατιωτικά καί ὁ Μαξιμιανός, πού ἦταν Αὐτοκράτορας, τοῦ ἔδωσε ἕνα ἀξίωμα. Δηλαδή τόν ἔκανε διοικητή, στρατηγό. Ἀνθύπατος λεγότανε ἐκείνη τήν ἐποχή αὐτό τό ἀξίωμα. Ἀλλά δέν ἤξερε ὅτι ἦταν χριστιανός. Πῆγε μιά ἐκστρατεία καί γυρνώντας, κάποιοι πού θέλανε νά κάνουν ζημιά στόν Ἅγιο Δημήτριο, πῆγαν καί εἶπαν στόν Αὐτοκράτορα, ξέρεις, αὐτός πού τόν τίμησες, εἶναι χριστιανός καί διδάσκει στά μικρά παιδιά, στούς νέους καί στούς ἀνθρώπους τῆς Θεσσαλονίκης νά πιστέψουν στόν Χριστό. Καί πράγματι ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἦταν κατηχητής. Σέ μία στοά στήν Θεσσαλονίκη, πού λεγόταν Χαλκευτική, ἐκεῖ μέσα μάζευε τά παιδάκια καί τούς ἄλλους ἀνθρώπους καί τούς ἔκανε μάθημα, τούς ἔλεγε γιά τόν Χριστό καί σιγά-σιγά ἡ Θεσσαλονίκη γινότανε χριστιανική, γιατί τότε ἦταν εἰδωλολατρική πόλη κι αὐτή.

Τόν κάλεσε λοιπόν ὁ Μαξιμιανός καί τοῦ λέει:

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Πῶς διηύθυνε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος τήν Ριζάρειο Σχολή

ΠΡΩΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Κάποιοι μαθητές της Ριζαρείου έκαναν σοβαρότατα παραπτώματα. Τους οδήγησαν στο διευθυντή λοιπόν για να τιμωρηθούν. Τι έκανε όμως ο Νεκτάριος;

Ζήτησε να μην του σερβίρεται φαγητό (του ίδιου, όχι των μαθητών...) για τρεις ημέρες. Θεώρησε ο Νεκτάριος τον εαυτό του υπεύθυνο, πίστεψε ότι ο ίδιος έκανε λάθος, δεν έμπνευσε τους μαθητές, δεν τους οδήγησε στη χάρη του Θεού.

Την ώρα του κοινού δείπνου, ενώ οι άλλοι έτρωγαν, προσευχόταν στο Θεό για το πρόβλημα... Και δεν είναι δύσκολο για τον κάθε άνθρωπο να ξεχωρίσει τον υποκριτή από τον ειλικρινή...

 Το ζήτημα αυτό συγκλόνισε την μικρή κοινότητα της Ριζαρείου.

 Για πρώτη ίσως φορά στη ζωή τους οι άνθρωποι εκεί είδαν κάποιο διευθυντή να μην ψάχνει για ευθύνες στους άλλους αλλά στον εαυτό του.

 Η συγκλονιστική ταπείνωση του Νεκταρίου χώρισε το χρόνο στα δύο για την σχολή, το πριν και το μετά.

 Οι μαθητές άλλαξαν ριζικά. Οι φταίχτες του επεισοδίου δεν ήθελαν να φάνε ούτε αυτοί τις ημέρες που ο Νεκτάριος δεν έτρωγε...έκλαψαν πικρά... μετάνιωσαν...

 Μετά από αυτό όταν κάποιος έκανε ένα σοβαρό παράπτωμα έπεφταν πάνω του οι ίδιοι οι μαθητές να τον συνεφέρουν...τα λόγια τους ήταν συνήθως ¨θέλεις πάλι να μη τρώει ο Νεκτάριος... δεν τον βλέπεις πως αγωνίζεται εδώ μέσα... θα αρρωστήσει¨

 Να νοιάζεσαι πραγματικά για τον άνθρωπο που διοικείς... φαίνεται.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

(†) Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης: Πολλά «θέλω» ἀκούγονται σήμερα, ἕνα μόνο δέν ἀκούγεται· «θέλω νά γίνω ἅγιος»

 Ὁ Χριστὸς εἶναι «ὁ ἁγιασμὸς ἡμῶν» (ἐκφών. ὄρθρ. καὶ θ. λειτ.· βλ. Α΄ Κορ. 1,30).

Τὸν ἁγιασμὸ ὁ Θεὸς τὸν δίνει σὲ ὅλους. Ἀλλὰ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα· ἐμεῖς θέλουμε τὸν ἁγιασμό; Δυστυχῶς, ἂν ὑπάρχῃ κάτι, τὸ ὁποῖο σήμερα περιφρονεῖται, αὐτὸ εἶναι ἡ ἁγιότης.

Ἂν ῥωτήσῃς τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, καὶ τῶν μικρῶν παιδιῶν ἀκόμη, ποιά εἶναι τὰ θελήματα τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων, ὁ ἕνας θέλει νὰ γίνῃ πλούσιος, ν᾿ ἀποκτήσῃ τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῦ Ἰούδα· ὁ ἄλλος θέλει νὰ γίνῃ ἐγγράμματος καὶ ξενιτεύεται γιὰ σπουδές· ὁ ἄλλος θέλει νὰ δοξαστῇ, ν᾿ ἀκουστῇ τὸ ὄνομά του· ὁ ἄλλος θέλει… Πολλὰ «θέλω» ἀκούγονται, ἕνα μόνο δὲν ἀκούγεται· «θέλω νὰ γίνω ἅγιος». Αὐτὸ ἦταν ἄλλοτε ὁ πόθος κάθε εὐγενοῦς ψυχῆς. Σήμερα αὐτὸ λείπει.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Θαυμαστά περιστατικά εν ζωή του Γέροντος Γαβριήλ Αγιοβαρναβίτη: Με την προσευχή του και με σταύρωμα θεράπευσε τον ξάδελφο του

  Στήν πατρίδα του, τή Λύση, ένας ξάδελφος του Γέροντος είχε τό πόδι του διπλωμένο καί δέν μπορούσε καθόλου να τό κουνήσει. 

Ό Γέροντας Γαβριήλ, τότε ακόμη Γεώργιος, ήταν 43 ετών καί ο ξάδελφος του 13 ετών. Ή χάρη του Θεού επισκίαζε από τότε τό γνήσιο φίλο του, τό σύνοικο της αρετής καί της προσευχής τό ενδιαίτημα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Γέροντας Εὐμένιος: «Ἔχεις κάτι πού μαυρίζει τήν ψυχή σου»

 ΜΑΡΤΥΡΙΑ:

Όταν ήμουν Τετάρτη δημοτικού έπαιζα μπάλα στο δημοτικό μαζί με τα παιδιά της τάξης μου. Έτυχε να φοράω τον βαφτιστικό μου Σταυρό όπου η μητέρα μου μου είχε πει ότι αν τον χάσω να μην γυρίσω σπίτι. 

Και για κακή μου τύχη τον έχασα. Όταν σχολάσαμε πήγα στο μέρος όπου παίζαμε για να ψάξω και σκέφτηκα θα παρακαλέσω τον διάβολο να μου το βρει γιατί ο Θεός θα με καθυστερήσει. Άρχισα λοιπόν να λέω διαβολάκο μου σε παρακαλώ βρες μου το Σταυρό γιατί θα με σκοτώσει η μητέρα μου και φυσικά δεν τον βρήκα. 

Πέρασαν τα χρόνια και δεν το είχα εξομολογηθεί, γιατί το είχα ξεχάσει και φυσικά τότε ήμουν άπειρος στην εξομολόγηση. 

Η πρώτη μου φορά λοιπόν που εξομολογήθηκα στον γέροντα Ευμένιο, όταν τελείωσα με κοιτούσε με τόση στοργή και μου λέει: έχεις κάτι που μαυρίζει την ψυχή σου! Φοβήθηκα και τον ρώτησα τι;

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Μπαίνει στήν Ἐκκλησία καί βλέπει ὅλους νά φοροῦν σαμάρια. Ντράπηκε ...

  Από μικρός ζούσε στο βουνό ένας βοσκός. Ένα πρωί χτυπούσαν οι καμπάνες κάτω από το χωριό. Κατεβαίνει κι εκείνος. Τρέχει για να προλάβη. Μπαίνει στην Εκκλησία και βλέπει όλους να φορούν σαμάρια. Ντράπηκε που δεν φορούσε κι εκείνος. 

Πηγαίνει στον σαμαρτζή, αγοράζει το σαμάρι του, το φοράει και γυρίζει ξανά στην Εκκλησία.Βλέπει, κάποια στιγμή, έναν χριστιανό και έσπερνε σπόρο, έναν άλλο που ζευγάριζε και τον παπά να τρώη ψάρι την ώρα που σήκωνε τα Άγια. Καθένας έκανε και τη δουλειά του.Βγάζει κι αυτός το γαβάλ του-τη φλογέρα του- κι άρχισε να παίζη. Τον πήραν για τρελό. Με σαμάρι στην Εκκλησία και να παίζη και φλογέρα!Τον πλησιάζουν οι χωρικοί και του ζητούν να τους εξηγήση. Κι εκείνος τους λέει:

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἁγιότητα καί ἁγιομαχία

 Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Ο Αρχιμανδρίτης π. Ζαχαρίας Ζαχάρου, μέλος της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Essex Αγγλίας, σε προφορική ομιλία του στην Αμερική, μιλώντας για την κοίμηση του Γέροντος Σωφρονίου, αναφέρθηκε στις 

τέσσερεις ημέρες που είχε τεθή το λείψανό του σε προσκύνηση, ύστερα από την κοίμησή του και πριν την εξόδιο Ακολουθία. Μεταξύ άλλων είπε: «Ήταν στ' αλήθεια όπως το Πάσχα, μια τόσο όμορφη και ευλογημένη ατμόσφαιρα. Κανείς δεν εμφάνισε συμπτώματα υστερίας.

Όλοι προσεύχονταν με έμπνευση». Και έπειτα αναφέρθηκε σε μένα: «Ήρθε αμέσως μόλις έμαθε ότι ο π. Σωφρόνιος είχε πεθάνει. Ένιωσε την ατμόσφαιρα και μου είπε: "Αν ο π. Σωφρόνιος δεν είναι άγιος, τότε δεν υπάρχουν άγιοι"».

 Η μετάφραση αυτού του λόγου δημοσιεύθηκε στο βιβλίο μου «Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ» και ελάχιστοι που κρίνουν τα πράγματα εξωτερικά και επιπόλαια, παρερμήνευσαν τον λόγο με την έννοια ότι δεν δέχομαι την ύπαρξη των αγίων και ότι ομίλησα υπερβολικά για τον Γέροντα Σωφρόνιο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα ήθελα να κάνω μία αναγκαία διευκρίνιση.

1. Ο καθ' υπερβολήν αληθινός λόγος

 

Όποιος έχει στοιχειώδη λογική και γνώση της ελληνικής γλώσσας, αντιλαμβάνεται την σημασία του λόγου αυτού και δεν τον παρερμηνεύει. Και όποιος γνωρίζει την θεολογία της Εκκλησίας, όπως εκφράζεται στην Αγία Γραφή και την πατερική μας παράδοση, μπορεί να αντιληφθή την ουσία της φράσεως αυτής.

 

Βεβαίως δέχομαι την ύπαρξη των αγίων, δηλαδή των Προφητών, Αποστόλων, Πατέρων, Μαρτύρων, Ομολογητών, Εγκρατευτών κλπ. Δεν είναι δυνατόν να έχω διαφορετική άποψη. Όσοι συνδέονται κατά ποικίλους τρόπους με τον Χριστό και ζουν στην Εκκλησία, αυτοί μετέχουν της καθαρτικής, φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού και αγιάζονται. Άλλωστε η Εκκλησία είναι κοινωνία αγίων.

 

Η φράση «αν ο π. Σωφρόνιος δεν είναι άγιος, τότε δεν υπάρχουν άγιοι», ελέχθη καθ' υπερβολήν, για να δειχθή η προσωπική μου πίστη ότι ο Γέροντας Σωφρόνιος είναι ένας εξαγιασμένος Κληρικός της Εκκλησίας μας.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἅγιος Γαβριήλ ὁ Διά Χριστόν σαλός: «Μακάρι νά ζοῦσα ἐκεῖνα τά χρόνια, ὅταν ὁ Κύριος περπατοῦσε ἀνάμεσα στόν κόσμο. Ἀλλά θά Τόν κοιτοῦσα ἀπό σαράντα μέτρα μακριά. Πῶς θά ἦταν δυνατό σέ μένα νά ἤμουν πιό κοντά Του! »

  Ο π. Γαβριήλ όμως συγκέντρωνε όλα αυτά τα χαρίσματα το Αγίου Πνεύματος. Γι' αυτό και υποκρινόταν τον σαλό, για να αποκρύψει την αφθονία της θείας χάριτος και να ταπεινώσει τον εαυτό του.

Με τις φαινομενικά όμως παράλογες πράξεις του είχε κι ένα ακόμη σκοπό: να αφυπνίσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις των ανθρώπων, ώστε να έρθουν αντιμέτωποι με τα κρυμμένα τους πάθη. 

Πολλές φορές όταν μιλούσε αυστηρά ή έβαζε τις φωνές σε κάποιον, αυτοστιγμεί γλύκαινε, γινόταν απαλός και εξηγούσε: 

— Κάθε συμβουλή έρχεται από τον Θεό. Μη νομίσετε πως είναι από μένα.

Κι όταν αντιλαμβανόταν πως οι συνομιλητές του δεν άντεχαν άλλο την αυστηρότητα του, έκλαιγε κι έλεγε:

 

— Εγώ θέλω να μεγαλώσετε γρήγορα, παιδιά μου! Όσο περισσότερο θυμώνω μαζί σας, τόσο πιο πολύ σας αγαπώ.

 

Σήμερα ο άνθρωπος υπερηφανεύεται για τα επιτεύγματα του νου του. Και όσο περισσότερο πλουτίζει τις γνώσεις του, τόσο πιο πολύ συρρικνώνεται η πνευματική του όραση.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἀναβλύζει ἰάσεις παντοδαπάς» ὁ Ἅγιος Νεκτάριος!

 Βρισκόμαστε στο 1904 -λίγο μετά το Πάσχα- και ο Άγιος Νεκτάριος ταξιδεύει για πρώτη φορά στην Αίγινα, με σκοπό να δει την περιοχή όπου υπάρχει μια εγκαταλελειμμένη μονή, την οποία σκοπεύει να επαναλειτουργήσει. Πρόκειται για την μετέπειτα μονή της Αγίας Τριάδας στην οποία πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πριν ακόμα φτάσει στο λιμάνι το πλοίο με το οποίο ταξίδευε ο Άγιος, ένα δαιμονισμένο παιδί -ο Σπύρος Αλυφαντής- δεκαπέντε ετών κυλιόταν στο έδαφος και φώναζε: 

«Έρχεται, έρχεται ο δεσπότης. Τρέξτε να τον ανταμώσετε. Έρχεται ο Άγιος που θα σώσει το νησί... Έρχεται ο δεσπότης από τη Ριζάρειο. Ο Θεός λυπήθηκε τον τόπο, έρχεται ο Πενταπόλεως».

Όταν αποβιβάστηκε ο Άγιος Νεκτάριος στην Αίγινα, του είπαν τα περί του δαιμονισμένου νέου και εκείνος ζήτησε να τον πάνε κοντά του. Ο δαιμονισμένος εξακολουθούσε να φωνάζει: «Έρχεται ο δεσπότης. Έρχεται να σώσει τον τόπο. Θα φτιάξει εκκλησία, θα φτιάξει το πιο μεγάλο μοναστήρι».

Ο Άγιος βλέποντας τον άρχισε να προσεύχεται και άγγιξε με την άκρη της αρχιερατικής του ράβδου, το στόμα του παιδιού λέγοντας: «Το πνεύμα του Πύθωνος, το πονηρόν και ακάθαρτον, σε επιτάσσω εν ονόματι του Χριστού του Εσταυρωμένου, να εξέλθεις από τον νέον τούτον».

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Θαυμαστό γεγονός τοῦ γέροντος Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνα

Όλοι γνωρίζουν την υψηλή πνευματική κατάσταση του Γέροντος Εφραιμ Αριζονα.Μια γυναικα φανατική εβραία ήθελε να κάνει κακό στον Γέροντα πριν χρονια.Ντυμενη λοιπόν σαν ευσεβέστατη χριστιανή με μακριά ρούχα και μαντιλάκια πήγε να δει τον Γέροντα. Οι υποτακτικοί του της είπαν δεν μπορεί να τον δει και επιχείρησε και άλλες μερες.Μετα από μέρες της επιτρέψαμε να τον δει.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἱερός τόπος τό δωμάτιο ὅπου ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος Νεκτάριος

 Πλήθος ασθενών, συγγενών τους αλλά και το προσωπικό του Αρεταίειου νοσοκομείου καθημερινά προσεύχεται στο κρεβάτι του θαυματουργού Αγίου.

Της Σοφίας Χρήστου

Σε τόπο προσκυνήματος έχει μετατραπεί θάλαμος του δευτέρου ορόφου στο Αρεταίειο νoσοκομείο, το πρώτο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της χώρας, επί της Βασ. Σοφίας στην Αθήνα, καθώς εκεί βρίσκεται το δωμάτιο στο οποίο νοσηλεύτηκε για περίπου δύο μήνες και τελικά εκοιμήθη μια μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Νεκτάριος, στις 8 Νοεμβρίου του 1920.

 

Αν και αρχικά το κρεβάτι όπου εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς) βρισκόταν εγκαταλελειμμένο σε μια αποθήκη του νοσοκομείου και υπήρχε ένα σύγχρονο στη θέση του, μόλις πριν από έξι χρόνια, το 2008, εντοπίστηκε και μεταφέρθηκε στην αρχική του θέση.

 

Στην είσοδο του δωματίου, στον θάλαμο νούμερο 2 (ήταν θάλαμος γ’ θέσης: απορίας), υπάρχει το προσκυνητάρι με τα τάματα των πιστών, ενώ όταν εισέρχεσαι στο εσωτερικό του αισθάνεσαι δέος και συγκίνηση από την ιερότητα που αναβλύζει στον χώρο. Εκεί βρίσκονται εικόνες αγίων, λουλούδια και, φυσικά, η κλίνη στην οποία εκοιμήθη ο θαυματουργός Άγιος, τάματα γύρω και πλάι από αυτήν και ένα καντήλι στην πάνσετη εικόνα του, που καίει διαρκώς.

 

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ὁ πατέρας ὅλων τῶν ὀρφανῶν, τῶν θλιμμένων, τῶν ἀδυνάτων, τῶν φτωχῶν τῶν ἀδικημένων

 ''Μου είπε πως από εδώ και πέρα αυτός θα είναι πατέρας για εμένα. Η αγκαλιά του γέμισε την ψύχη μου γαλήνη και η μυρωδιά του έκανε το όνειρο πραγματικό.''

Πριν από 6 χρόνια όταν ήμουν 15 χρονών και όντας ορφανή από πατέρα, οι προσευχές μου κάθε βράδυ έκρυβαν παράπονο γιατί ο θεός μου πήρε πολύ νωρίς τον πατέρα μου και παρότι τον παρακάλαγα να τον δω έστω και στα όνειρα μου, οι επιθυμία αυτή δεν εκπληρωνόταν.

H απάντηση του Θεού στα παράπονα μου δεν άργησε να έρθει. Η απάντηση ήρθε μέσα από ένα όνειρο. Είδα στον ύπνο μου ότι βρισκόμουν σε μία παράξενη εκκλησία και περίμενα σε μία προσκυνηματική ουρά.Μπροστά μου υπήρχαν παιδιά διάφορων εθνικοτήτων. Καθώς περίμενα στο τέλος αυτής της προσκυνηματικής ουράς κάποιοι άνθρωποι από τον γυναικωνίτη υπέδειξαν να πάω μπροστά και στην εντολή αυτών των ανθρώπων τα παιδιά υπάκουσαν και έκαναν στην άκρη για να περάσω εγώ. Βρέθηκα μπροστά από την εικόνα που απεικόνιζε έναν Άγιο που δεν τον είχα ξαναδεί.

 Ήταν παππούλης και είχε γκρίζα γένια. Καθώς την κοίταζα, ο παππούλης αυτός σαν φάσμα βγήκε από την εικόνα και μου είπε να πάω δεξιά.Όταν γύρισα προς την μεριά που μου υπέδειξε υπήρχε μία λάρνακα από την οποία βγήκε ο ίδιος παππούλης που είχα δει πριν στην εικόνα. Όχι όμως σαν το φάσμα της εικόνας με χρώματα που χρησιμοποιεί ο αγιογράφος αλλά με σάρκα και οστά. Τον πλησίασα και καθίσαμε και οι δύο πάνω στην λάρνακα. Δεν με φόβιζε, είχα την αίσθηση ότι καθόμουν με κάποιον δικό μου σε ένα παγκάκι και όχι με έναν άγιο πάνω σε μία λάρνακα. Με κοίταζε στα μάτια με αγάπη και τρυφερότητα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ εὐλογημένος γέροντας Ἀγαθάγγελος.Ἀγαθός Λευίτης τοῦ Καλαμακίου Ἰσθμίας πού προγνώρισε τόν θάνατό του (1868-1972)

Μέ τή βοήθεια τού Θεού ό Γέροντας προγνώρισε το θάνατό του και τον προείπε, τρεις ήμερες νωρίτερα. Είπε στή μοναχή Εύλογία:

-Έγώ θά φύγω σε τρεις μέρες· νά λάβεις τά μέτρα σου, γιατί είσαι μόνη.

Εκείνη, όμως, δεν είχε τηλέφωνο νά ειδοποιήσει τον κόσμο. Ηταν καί μονάχη. Έπέτρεψε τότε ό Θεός νά έλθει κάποιος χριστιανός, γνώριμος του Γέροντος, ό Σπύρος ό Τζάφης, Ήπειρώτης στην καταγωγή πού έμενε στήν Κόρινθο. Αύτόν πολύ είχε εύεργετήσει ό Γέροντας στις δυσκολίες του.

Καί τά κατάφερε αυτός αργότερα μέ την εργασία του καί τις εύχές του Γέροντος νά δημιουργήσει καταστήματα στήν Κόρινθο.

Αυτός επισκέφτηκε τον Γέροντα την Κυριακή, λίγο πριν από την κοίμησή του. Ό Γέροντας προγνωρίζοντας τό επικείμενο τέλος τον παρεκάλεσε νά μείνει τό βράδυ στο Μοναστήρι, γιατί τηλέφωνο δεν υπήρχε και ή Γερόντισσα ήταν μόνη της. Εκείνος προέβαλλε άντίρρηση λέγοντας ότι την έπομένη έπρεπε να ταξιδέψει για την ’Ήπειρο. 

Ό Γέροντας με επιμονή τον έπεισε να αναβάλει τό ταξιδιού για μιά-δύο ημέρες.

Στην επίμονη παράκληση του Γέροντος ό κ. Σπύρος δέχθηκε καί κοιμήθηκε κοντά του εκείνο, τό τελευταίο βράδυ τής επίγειας ζωής του. Αύτός ήταν καί ό οποίος ειδοποίησε μερικούς πιστούς για την κοίμηση του Γέροντος.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Τό χέρι τοῦ Γέροντα Πορφυρίου ἦταν θεοκίνητο»

 Πρωτοπρεσβύτερος Χριστόδουλος Χατζηθανάσης

Να σας πω και μια άλλη ιστορία να δούμε πως το πνεύμα του Θεού δεν κάνει λάθος. Αυτές θα είναι μια προσωπική και μία μη προσωπική ιστορία. Να σας πω πρώτη τη μη προσωπική ιστορία. 

Όταν ήτανε ο π. Πορφύριος, που έλεγε «με διώξανε από το Άγιον Όρος», έτσι το έλεγε, δεν έλεγε έφυγα εξ αιτίας της φυματίωσης που είχα πάθει, με διώξανε από το Άγιον Όρος, έλεγε. Όταν λέει με διώξανε από το Άγιον Όρος, μια μέρα περπατούσε στη Θεσσαλονίκη, μιλάμε το1937 περίπου, και δίπλα του περνούσε μια άμαξα με έναν άμαξά. Ο αμαξάς την ώρα που περνούσε δίπλα του έβριζε την Παναγία. Στενοχωρήθηκε πολύ ο Γέροντας γιατί την Παναγία την αγαπούσε πιο πολύ και από τη μάνα του. Ο ίδιος μου είχε πει κάποτε· «εγώ την Παναγία παρακαλούσα και αυτή έκανε τα θαύματα». Και πράγματι την Παναγία παρακαλούσε και η Παναγία τον άκουγε. Λοιπόν, περπατούσε η άμαξα δίπλα του και ο Γέροντας Πορφύριος στενοχωρέθηκε. Λέει, λοιπόν, «Παναγία μου κάνε αυτά τα χείλη αντί να σε βρίζουν να σε παρακαλούν». Δεν πρόφτασε να το πει καλά-καλά, πέφτει η άμαξα σε μια λακούβα, τουμπάρει η άμαξα, αμαξάς και άλογο γίνανε μαλλιά κουβάρια. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει κάτω ο αμαξάς, να τραβάει τα μαλλιά του και ν’ αρχίζει να φωνάζει, «Παναγία μου, Παναγία μου, Παναγία μου». Στη συνέχεια ο πατήρ Πορφύριος μου λέει, «στενοχωρέθηκα και από τότε έμαθα. Τί έμαθα; Έμαθα ότι όταν συμβαίνει κάτι κακό, όταν κάποιος βρίζει, όταν κάποιος κάνει κάτι άλλο, το μόνο που πρέπει να λέμε είναι “Κύριε Ελέησον” και το “Κύριε Ελέησον” τα περιλαμβάνει όλα και ο καλός Θεός ξέρει τι πρέπει να κάνει».

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Ἄχ, κυρ Μανώλη μου, εἶσαι καί Ἀρεοπαγίτης, εἶσαι λίγο κουτός.»

  Ένας Αρεοπαγίτης, ο κ. Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης, ο οποίος είχε πολλές εμπειρίες και από τους δύο Γέροντες (π. Ιάκωβο και π. Κύριλλο), όταν κοιμήθηκε ο π. Ιάκωβος, εκεί που προσευχόταν, παραπονέθηκε και έλεγε:

«Τί έγινε, τώρα μείναμε ορφανοί; Έφυγε ο π. Ιάκωβος, οποίος ήταν ο πιο προσιτός σ' εμάς - γιατί ήρχοντο και εξομολογούντο στο μοναστήρι- έφυγε και ο π. Παΐσιος και ο π. Πορφύριος, τί γίναμε τώρα, μείναμε ορφανοί;»

 

Και βλέπει ολοζώντανο τον γέροντα Ιάκωβο και του λέει: 

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«- Καί σύ, παιδί μου Ἰάκωβε, θ’ ἁγιάσεις. Νά συνεχίσεις μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ καί θά σέ ἀνακηρύξει ἅγιο ἡ Ἐκκλησία»

 Στυλιανός Γ. Παπαδόπουλος

Στη Μονή δεν υπήρχε Ιερέας να λειτουργήσει τακτικά. Ο Νικόδημος είχε πληροφορήσει το μητροπολίτη Χαλκίδας, τον αγαθό επίσκοπο Γρηγόριο, για το νέο μοναχό και τις αρετές του.

Κι αποφασίστηκε να τον χειροτονήσουν. Ο Ιάκωβος τ’ άκουσε με

λαχτάρα και με φόβο πολύ. Η ψυχή του έκλαιγε για την ιεροσύνη. Έκλαιγε όμως και από επιθυμία και από φόβο. Του ρχότανε ν’ αγκαλιάσει την ιεροσύνη και να πεθάνει γι’ αυτήν, μα τρόμαζε και τον έπιανε πανικός τώρα που πλησίαζε η ώρα.

 

Στις 17 του Δεκέμβρη κατέβηκε στη Χαλκίδα. Την άλλη μέρα ο Μητροπολίτης τον χειροτόνησε διάκονο, στο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας. Τον κάλεσε αποβραδύς και του εξήγησε: Έλα, παιδί μου Ιάκωβε. Εσύ δεν ξέρεις πολλά γράμματα, είσαι όμως ευσεβής, γι’ αυτό θα σε χειροτονήσω.

 

Στις 19, την άλλη μέρα, στο παρεκκλήσι του επισκοπείου, του έδωσε και την ιεροσύνη. Μετά μίλησε ο Γρηγόριος. Μίλησε και είπε λόγια περίεργα, για τους οσίους και τους αγίους της Εκκλησίας. Είπε στους λίγους παριστάμενους για τις αρετές του νέου ιερέα, του Ιακώβου, που είχε σκυμμένο το κεφάλι. Είπε ακόμα στον ίδιο ένα λόγο προφητικό: 

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/