Ἅγιος Ἰωάννης Σιναΐτης: «Ἐκεῖνος ποὺ περιποιεῖται τὴν κοιλία του καὶ ἀγωνίζεται νὰ νικήση τὸ πνεῦμα τῆς πορνείας, ὁμοιάζει μὲ ἐκεῖνον πού προσπαθεῖ νὰ σβήση μεγάλη φωτιὰ μὲ λάδι»

 Κλίμαξ - Περὶ γαστριμαργίας

 

Ὁ χορτασμὸς ἀπὸ φαγητὰ εἶναι πατὴρ τῆς πορνείας ἡ θλίψις δὲ τῆς κοιλίας εἶναι πρόξενος τῆς ἁγνότητος. Ἐκεῖνος ποῦ ἐκολάκευσε τὸν λέοντα, πολλὲς φορὲς τὸν ἡμέρωσε. Ἐκεῖνος ὅμως ποῦ περιποιήθηκε τὴν σάρκα, περισσότερο τὴν ἐξαγρίωσε.
Ἄν σοῦ εἶναι εὔκολο, δίδε στὴν κοιλία σου τροφὴ χορταστικὴ καὶ εὐκολοχώνευτη, ὥστε μὲ τὸν χορτασμὸ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὴν ἀχόρταστη ὄρεξί της, ἐνῶ μὲ τὴν σύντομη χώνευσι νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴν σαρκικὴ πύρωσι σὰν ἀπὸ μάστιγα. Ἂς ἐξετάσωμε, καὶ θὰ βροῦμε πώς τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ φαγητὰ ποῦ «φουσκώνουν» ἐρεθίζουν τὴν σάρκα.
Ἐκεῖνος ποὺ περιποιεῖται τὴν κοιλία του καὶ ἀγωνίζεται νὰ νικήση τὸ πνεῦμα τῆς πορνείας, ὁμοιάζει μὲ ἐκεῖνον πού προσπαθεῖ νὰ σβήση μεγάλη φωτιὰ μὲ λάδι. Ὅταν θλίβεται ἡ κοιλία ταπεινοῦται ἡ καρδία. Ὅταν ὅμως δέχεται περιποιήσεις, θεριεύουν καὶ ἀλαζονεύονται οἱ λογισμοί.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Τί προ­ξε­νεῖ στόν ἄν­θρω­πο ἡ κα­τά­χρη­ση στό νά τρώ­ει καί νά πί­νει;»

  π. Δημήτριος Μπόκος

Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ποιμήν: «Ἂν δὲν ἐρχόταν ὁ Ναβουζαρδὰν ὁ ἀρχιμάγειρος, δὲν θὰ πυρπολοῦνταν ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου».

Ποιὸς ἦταν ὁ Ναβουζαρδάν;

Τὸ 587 π.Χ. ἡ Ἱ­ε­ρου­σα­λὴμ ἔ­πε­σε στὰ χέ­ρια τῶν Βα­βυ­λω­νί­ων καὶ ὁ λα­ὸς τῶν Ἑ­βραί­ων με­τα­φέρ­θη­κε αἰχ­μά­λω­τος στὴ Βα­βυ­λώ­να. Εἶ­ναι ἡ πε­ρί­φη­μη Βα­βυ­λώ­νιος αἰχ­μα­λω­σί­α. Στὴν κα­τα­στρο­φὴ τῆς Ἱ­ε­ρου­σα­λὴμ πρω­το­στά­τη­σε τό­τε ὁ Να­βου­ζαρ­δάν, ὁ ἀρ­χι­μά­γει­ρος τοῦ βα­σι­λιᾶ τῆς Βα­βυ­λώ­νας Να­βου­χο­δο­νό­σο­ρα.

 Ὁ Να­βου­ζαρ­δὰν πα­ρέ­δω­σε στὴ φω­τιὰ καὶ τὸν να­ὸ τοῦ Κυ­ρί­ου, ἀ­φοῦ ἀ­φαί­ρε­σε ὅ­λους τοὺς θη­σαυ­ροὺς καὶ τὰ σκεύ­η του. Χαλ­κοῦς στύ­λους, χρυ­σὲς καὶ ἀρ­γυ­ρὲς φιά­λες, κι­νη­τοὺς λου­τῆ­ρες, θυ­μι­α­τή­ρια καὶ ὅ­λα τὰ χάλ­κι­να σκεύ­η ποὺ χρη­σι­μο­ποι­οῦν­ταν στὴ λα­τρεί­α. Δὲν ἦ­ταν δυ­να­τόν, λέ­γει ἡ Ἁ­γί­α Γρα­φή, νὰ ζυ­γί­σουν τὸν χαλ­κὸ ὅ­λων τῶν ἱ­ε­ρῶν σκευ­ῶν. Τό­σο πο­λὺς ἦ­ταν (Δ΄ Βασ. 25, 8 ἑξ.).

 Τὸ τρα­γι­κὸ γε­γο­νὸς τῆς ἁ­λώ­σε­ως τῆς Ἱ­ε­ρου­σα­λὴμ καὶ τῆς διὰ πυ­ρὸς κα­τα­στρο­φῆς τοῦ Να­οῦ με­τα­φέ­ρει ἀλ­λη­γο­ρι­κὰ ὁ ἀβ­βᾶς Ποι­μὴν στὸν ἐ­σω­τε­ρι­κὸ πό­λε­μο, ποὺ δέ­χε­ται ἡ ψυ­χὴ τοῦ ἀν­θρώ­που ἀ­πὸ τὸν δι­ά­βο­λο. Να­βου­ζαρ­δὰν ὁ ἀρ­χι­μά­γει­ρος εἶ­ναι, λέ­ει, ἡ ἀ­πό­λαυ­ση τῆς γα­στρι­μαρ­γί­ας, ποὺ ἔρ­χε­ται καὶ πο­λι­ορ­κεῖ τὴν ψυ­χή, τὴν κυ­ρι­εύ­ει καὶ κα­τα­στρέ­φει ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κὰ τὸν νοῦ, τὸ ἱ­ε­ρὸ τῆς ψυ­χῆς.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος - Γιά τήν ἐγκράτεια καί τή νηστεία

  Με γεμάτο στομάχι μην έχεις την αναίδεια να εξετάσεις και να εξερευνήσεις τίποτε από τα θεία πράγματα και νοήματα, για να μη μετανοιώσεις ύστερα. Βάλε καλά στο μυαλό σου τι σου λέω: Με γεμάτο στομάχι δεν είναι δυνατό να γνωρίσεις τα μυστήρια του Θεού. (95)

Αν έχεις στο κελί σου πράγματα μη αναγκαία για την καλογερική ζωή, σκόρπισέ τα αμέσως σ’ αυτούς που τα χρειάζονται· εάν όμως δεν έχεις, να μη θέλεις ν’ αποκτήσεις. Καθάρισε το κελί σου από οτιδήποτε κάνει απολαυστική τη ζωή σου και από τα περιττά πράγματα· διότι, και χωρίςνα θέλεις, η έλλειψη των πραγμάτων που αναπαύουν, σε οδηγεί στην εγκράτεια. Επειδή, όταν έχουμε άφθονα υλικά αγαθά, δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε τον εαυτό μας. (100)

 Η γαστριμαργία είναι το έργο των χοίρων. Και τι άλλο είναι το έργο των χοίρων, παρά να αφήνουν άφραγο το στομάχι τους, και συνεχώς να το γεμίζουν με τροφές, χωρίς να έχουν ορισμένο χρόνο για εκπλήρωση των βιολογικών τους αναγκών, όπως οι λογικοί άνθρωποι; Και ποιο είναι το αποτέλεσμα της γαστριμαργίας μας;

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γιὰ τὴ γαστριμαργία

Τί εἶναι ἡ γαστριμαργία; Εἶναι ἡ ἀκόρεστη ἐπιθυμία ποὺ ἔχουμε γιὰ φαγητό. Μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἀπὸ τὸ πρωὶ ποὺ θὰ ξυπνήσουμε μέχρι τὸ βράδυ ποὺ θὰ κοιμηθοῦμε, τὸ μυαλό μας τὸ ἔχουμε στὸ φαγητό.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς «Κλίμακος» λέει ὅτι εἶναι ἀξιοθαύμαστο, ἐὰν κάποιος κατόρθωσε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴ γαστριμαργία, πρὶν κατοικήσει στὸν τάφο (Λόγος ΙΔ΄, α΄).

Ἡ λέξη «γαστριμαργία» εἶναι σύνθετη ἀπὸ τὸ οὐσιαστικὸ «γαστὴρ» ποὺ σημαίνει τὴν κοιλιακὴ χώρα καὶ ἀπὸ τὸ ἐπίθετο «μάργος» ποὺ σημαίνει «ἄπληστος». Γιὰ τὴν ἀκρίβεια μάργος εἶναι ὁ μαινόμενος, αὐτὸς ποὺ κάνει σὰν τρελός. Ὅπως ὁ μαινόμενος εἶναι ὁρμητικός, ἔτσι καὶ ὁ γαστρίμαργος ἔχει μανία νὰ παραγεμίζει τὴν κοιλιά του μὲ ποικιλία πλήθους τροφῶν. Κι ὅπως ὁ χοῖρος μόλις ξυπνήσει, πηγαίνει ἀμέσως γιὰ φαγητό, ἔτσι καὶ ὁ γαστρίμαργος μόλις ἀντικρίσει ἐδέσματα, σπεύδει ἀσυγκράτητος νὰ τὰ ἀπολαύσει. Γαστρίμαργος εἶναι «ὁ ἔχων μάργην (=ἄπληστον) γαστέρα»· ὁ ἀχόρταγος, ὁ ἀδηφάγος, ὁ κοιλιόδουλος· αὐτὸς ποὺ ὑπακούει στὰ προστάγματα «τῆς παμφήμου δεσποίνης πονηρᾶς γαστρός»!

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Τίποτε δέν εἶναι γιά τό σῶμα πιό ἐχθρικό καί βλαβερό ὅσο ἡ πολυφαγία καί ἡ ἀκολασία!

Ο ιερός Χρυσόστομος στις ομιλίες του συχνά ανέλυε την Αγία Γραφή, τόσο την Παλαιά όσο και την Καινή Διαθήκη. Η σχετική διδασκαλία γινόταν στο ναό σε απογευματινές συνήθως ώρες. Ανέπτυσσε με σειρά ένα από τα κείμενα της Αγίας Γραφής πάνω σε κάποιο κεντρικό θέμα.

Κάποτε άλλαζε μέθοδο και ανέλυε ένα θέμα που έκρινε ότι χρειαζόταν να αντιμετωπιστεί, έστω κι αν δε συνδεόταν άμεσα με το βασικό θέμα.
Μια τέτοια περίπτωση έχουμε στην ανάπτυξη που έκανε πάνω στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, με τη ΜΔ' ομιλία του. Το θέμα που τον απασχόλησε στο τέλος-τέλος της ομιλίας και που δε σχετιζόταν απολύτως με τα προηγούμενα ήταν το θέμα της «τρυφής»(δηλ. της απόλαυσης) . Αξίζει να παρακολουθήσουμε το ίδιο το κείμενο, γιατί θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καυστικό και πιθανότατα επίκαιρο.
«Να μην απορείς, εάν την «τρυφή» [δηλαδή πλούσια και φιλήδονη ζωή πολυφαγίας και ακολασίας] την ονόμασε «αγκάθια».

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡ λαιμαργία καί ἡ μέθη (Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος)

Τίποτα δεν προξενεί τόση ευχαρίστηση αλλά και τόση υγεία, όσο το να τρώει και να πίνει κανείς με κριτήριο την πραγματική ανάγκη του σώματός του, έτσι που να μην παίρνει βάρος μεγαλύτερο από το κανονικό. Και για να πεισθείς, παρατήρησε πρώτα εκείνους που τρώνε με μέτρο κι υστέρα εκείνους που τρώνε υπερβολικά. Τα σώματα των πρώτων είναι κατά κανόνα γερά, υγιή, εύρωστα, με όργανα που λειτουργούν ομαλά, ενώ των άλλων είναι πλαδαρά, βαριά, δυσκίνητα και ευπρόσβλητα από ασθένειες. Αυτό, λοιπόν, είναι ευχάριστο; Και μπορούμε να πούμε ότι ο λαίμαργος αισθάνεται πραγματικά ηδονή, τρώγοντας πολλά και ποικίλα φαγητά; Αλλά πότε υπάρχει αληθινή ηδονή; Όταν προηγείται επιθυμία και ακολουθεί ικανοποίηση της επιθυμίας αυτής. Αν, όμως, επιδιώκεται μια απόλαυση χωρίς να υπάρχει επιθυμία ή πέρα από τα όρια της επιθυμίας, τότε η ευχαρίστηση από την ηδονή εξαφανίζεται.

Όπως ένα πλοίο, όταν φορτωθεί με περισσότερα εμπορεύματα απ’ όσα μπορεί να σηκώσει, βουλιάζει, έτσι και το σώμα μας, όταν πάρει περισσότερη τροφή απ’ όση χρειάζεται, βυθίζεται στο πέλαγος της καταστροφής.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Περὶ προσευχῆς. Καὶ περὶ γαστριμαργίας

Χ.Μ.Π.: Κάποια φορὰ εἶχα πάρει μὲ τὸ αὐτοκίνητό μου στὸ Γέροντα Πορφύριο ἕνα Ἁγιορείτη μοναχό, πολὺ πνευματικὸ ἀσκητή. Ἡ συνομιλία τους, στὴν ὁποία ἤμουν κι ἐγὼ παρών, περιεστράφη γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς προσευχῆς. Ὁ μοναχὸς ρώτησε τὸ Γέροντα Πορφύριο πῶς πρέπει νὰ προσευχόμαστε. Ὁ Γέροντας ρώτησε μὲ τὴ σειρά του τὸ μοναχὸ πῶς προσεύχεται ἐκεῖνος. Ὁ μοναχὸς τοῦ ἀπάντησε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλό». Ρώτησε κι ἐμένα πῶς προσεύχομαι. «Τὸ ἴδιο κι ἐγώ», τοῦ ἀπάντησα. Μᾶς εἶπε τότε ὁ Γέροντας:

— Ἐγὼ ὅταν προσεύχομαι καὶ λέω αὐτά, ποὺ λέτε κι ἐσεῖς, τοὺς δίνω περισσότερο χρῶμα. Λέω μία-μία λέξη, ἀργά-ἀργὰ καὶ τονίζω περισσότερο τὸ «ἐλέησόν με». Γιατί; Διότι καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνα πρόσωπο. Κι ὅταν συνομιλεῖς μαζί του, ὀφείλεις νὰ γνωρίζεις ὅτι δὲν μιλᾶς στὰ σύννεφα οὔτε σὲ μία ἀφηρημένη ἔννοια ἢ κατάσταση. Ὁμιλεῖς στὸ Χριστό, ὁ ὁποῖος σ’ ἀκούει.

Καὶ συνέχισε:

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«πῦρ καταναλίσκον»

«πῦρ καταναλίσκον»

ΦΟΒΕΡΗ είναι η επόμενη διήγηση του παπα Δημήτρη Γκαγκαστάθη (1902-1975) γι’ αυτούς πού κοινωνούν ανάξια τα άχραντα Μυστήρια:

Κάποια φορά με ειδοποίησαν νά πάω νά κοινωνήσω μία γριά, τη Ζ., 85 ετών, από καιρό κατάκοιτη.

Μόλις την κοινώνησα, φώναξε: ‘Μ’ έκαψε η κοινωνία, έχω φωτιά, δώστε μου νερό, καίγομαι!

Έζησε ακόμα λίγες ώρες, ενώ διαρκώς φώναζε: ‘Κάηκα η καημένη!’.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἄν λοιπόν καί ἐμεῖς κυριαρχήσουμε στόν λάρυγγα καί στήν κοιλιά μας...»

Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ποιμήν:

«Ὁ Δαβίδ, τότε πού πάλεψε μέ τό λιοντάρι, τό ἔπιασε ἀπό τό λαιμό καί ἀμέσως τό σκότωσε¹. Ἄν λοιπόν καί ἐμεῖς κυριαρχήσουμε στόν λάρυγγα καί στήν κοιλιά μας, δηλαδή στή φιληδονία καί στή γαστριμαργία, θά νικήσουμε μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ τό ἀόρατο λιοντάρι».

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Περὶ προσευχῆς. Καὶ περὶ γαστριμαργίας

Χ.Μ.Π.: Κάποια φορὰ εἶχα πάρει μὲ τὸ αὐτοκίνητό μου στὸ Γέροντα Πορφύριο ἕνα Ἁγιορείτη μοναχό, πολὺ πνευματικὸ ἀσκητή. Ἡ συνομιλία τους, στὴν ὁποία ἤμουν κι ἐγὼ παρών, περιεστράφη γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς προσευχῆς. Ὁ μοναχὸς ρώτησε τὸ Γέροντα Πορφύριο πῶς πρέπει νὰ προσευχόμαστε. Ὁ Γέροντας ρώτησε μὲ τὴ σειρά του τὸ μοναχὸ πῶς προσεύχεται ἐκεῖνος. Ὁ μοναχὸς τοῦ ἀπάντησε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλό». Ρώτησε κι ἐμένα πῶς προσεύχομαι. «Τὸ ἴδιο κι ἐγώ», τοῦ ἀπάντησα. Μᾶς εἶπε τότε ὁ Γέροντας:
— Ἐγὼ ὅταν προσεύχομαι καὶ λέω αὐτά, ποὺ λέτε κι ἐσεῖς, τοὺς δίνω περισσότερο χρῶμα. Λέω μία-μία λέξη, ἀργά-ἀργὰ καὶ τονίζω περισσότερο τὸ «ἐλέησόν με». Γιατί; Διότι καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνα πρόσωπο. Κι ὅταν συνομιλεῖς μαζί του, ὀφείλεις νὰ γνωρίζεις ὅτι δὲν μιλᾶς στὰ σύννεφα οὔτε σὲ μία ἀφηρημένη ἔννοια ἢ κατάσταση. Ὁμιλεῖς στὸ Χριστό, ὁ ὁποῖος σ’ ἀκούει.
Καὶ συνέχισε: