Ἡ θαυμαστή ἐμφάνιση τῆς Θεοτόκου στόν προηγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίου Παύλου

 Η θαυμαστή εμφάνιση της Θεοτόκου στον προηγούμενο Αρχιμανδρίτη Ανδρέα της Ι.Μ. Αγίου Παύλου

Η Παναγία του "Καθρέπτη" στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου

 

  Κάποια ημέρα που ο καιρός ήτο συννεφιασμένος και αγριεμένος, σκέφθηκε ο 

άγιος Γέροντας (Πατήρ Ανδρέας) να κατέβει μέχρι την παραλία με τον λογισμό να πάρη, εάν εύρη διάφορα καυσόξυλα απ᾿ αυτά που εκβράζει η θάλασσα, όταν είναι φουρτουνιασμένη.
  Τα χρειαζόταν να τα χρησιμοποιήσει για προσανάμματα στην σόμπα του. Ακόμη σκέφθηκε, μήπως έχει συμβή και κανένα αναπάντεχο ατύχημα, απ᾿ αυτά που συμβαίνουν συνήθως σε περίοδο θυελλών και φουρτούνας.
  Αφού κατέβηκε στον αιγιαλό και συγκέντρωσε αρκετά ξύλα από την παραλία, σε μικρή απόστασι από την θέσι που ευρισκόταν, αντίκρυσε να στέκεται όρθια μπροστά του μία ανθρώπινη μορφή. Αμέσως επίστευσε στον λογισμό του ότι πρόκειται περί ναυαγού. Πλησίασε εκεί κοντά για να προσφέρη κάποια βοήθεια και να μάθη και για τους άλλους ναυαγούς που ευρίσκονται. Ευρισκόμενος σε μικρή απόστασι, εξεπλάγη διότι το πρόσωπο αυτό ήτο μία υψηλή μοναχή, ντυμένη βέβαια στα μαύρα, η οποία κρατούσε στο χέρι της ένα ανοικτό βιβλίο και μία γραφίδα.Χωρίς να χάση καιρό, ερώτησε την φαινομένη γυναίκα:
-Τι θέλεις εσύ εδώ, Κυρά μου; Θέλεις κάποια βοήθεια;
-Όχι, δεν θέλω βοήθεια.
-Καί ποιά είσαι εσύ; Πως μπήκες σ᾿ αυτόν τον Άγιο Τόπο;

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Γέροντας Εὐμένιος: «Ἔχεις κάτι πού μαυρίζει τήν ψυχή σου»

 ΜΑΡΤΥΡΙΑ:

Όταν ήμουν Τετάρτη δημοτικού έπαιζα μπάλα στο δημοτικό μαζί με τα παιδιά της τάξης μου. Έτυχε να φοράω τον βαφτιστικό μου Σταυρό όπου η μητέρα μου μου είχε πει ότι αν τον χάσω να μην γυρίσω σπίτι. 

Και για κακή μου τύχη τον έχασα. Όταν σχολάσαμε πήγα στο μέρος όπου παίζαμε για να ψάξω και σκέφτηκα θα παρακαλέσω τον διάβολο να μου το βρει γιατί ο Θεός θα με καθυστερήσει. Άρχισα λοιπόν να λέω διαβολάκο μου σε παρακαλώ βρες μου το Σταυρό γιατί θα με σκοτώσει η μητέρα μου και φυσικά δεν τον βρήκα. 

Πέρασαν τα χρόνια και δεν το είχα εξομολογηθεί, γιατί το είχα ξεχάσει και φυσικά τότε ήμουν άπειρος στην εξομολόγηση. 

Η πρώτη μου φορά λοιπόν που εξομολογήθηκα στον γέροντα Ευμένιο, όταν τελείωσα με κοιτούσε με τόση στοργή και μου λέει: έχεις κάτι που μαυρίζει την ψυχή σου! Φοβήθηκα και τον ρώτησα τι;

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΑΓΙΟΒΑΡΝΑΒΙΤΗ. Ἄγγελος Κυρίου φέρνει κόλλυβα.

 Άγγελος Κυρίου φέρνει κόλλυβα.

Τήν Παρασκευή 19 Ίανουαρίου του 2007 ο Γέροντας  τελούσε στο Μετόχι τον Εσπερινό του αγίου Ευθυμίου. Από καιρό θυμόταν ότι εκείνη τήν ημέρα κοιμήθηκε η γιαγιά του Λοΐζα καί είχε επιθυμία να της ψάλει ένα μνημόσυνο. Επειδή όμως μόλις είχε επιστρέψει από ταξίδι Αγάπης καί ενισχύσεως στήν Αθήνα πνευματικού του παιδιού, δέν είχε κάνει κόλλυβα. Μάταια ρωτούσε τον υποτακτικό του, να του πει μήπως υπήρχαν κόλλυβα στο Μετόχι- καί ήταν μοναδική ημέρα πού δέν παρουσιάσθηκε ούτε ένας να φέρει κόλλυβα στήν εκκλησία, για να μνημονεύσουν κεκοιμημένα. Έφθασε η ώρα της απολύσεως και ο Γέροντας μνημόνευε τους Αγίους.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΑΓΙΟΒΑΡΝΑΒΙΤΗ. Ὁ πονηρός μέ τή μορφή ποντικῶν.

  Ό πονηρός μέ τή μορφή ποντικών

Στη Νέα Σκήτη τού Αγίου Όρους ζούσε ό ενάρετος πατήρ Ευστάθιος, ό Κύπριος. Από τήν καλύβι του πέρασε καί ό πατήρ Έλπίδιος, ό ιεροπρεπής δίδυμος αύτάδελφος τού ίερομάρτυρος Φιλουμένου, πού μαρτύρησε από ανθρώπους του σκότους στο Φρέαρ του Ιακώβ.

Ό πατήρ Γαβριήλ κάποτε επισκέφτηκε τον πατέρα Ευστάθιο καί φιλοξενήθηκε στήν καλύβι του. Κατά τις ημέρες τής φιλοξενίας του εκεί, ό πατήρ Ευστάθιος βρήκε τήν ευκαιρία να μεταβεί στον κόσμο για θέματα υγείας, αφήνοντας πίσω του πρόσωπο ικανό να τον αντικαταστήσει τις ημέρες πού θα έλειπε. Πράγματι, ό πατήρ Γαβριήλ τυπικός σε όλα καί πρόθυμος στα μοναχικά του καθήκοντα τελούσε μόνος του τις ιερές τής ημέρας Ακολουθίες. 

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ εὐλογημένος γέροντας Ἀγαθάγγελος.Ἀγαθός Λευίτης τοῦ Καλαμακίου Ἰσθμίας πού προγνώρισε τόν θάνατό του (1868-1972)

Μέ τή βοήθεια τού Θεού ό Γέροντας προγνώρισε το θάνατό του και τον προείπε, τρεις ήμερες νωρίτερα. Είπε στή μοναχή Εύλογία:

-Έγώ θά φύγω σε τρεις μέρες· νά λάβεις τά μέτρα σου, γιατί είσαι μόνη.

Εκείνη, όμως, δεν είχε τηλέφωνο νά ειδοποιήσει τον κόσμο. Ηταν καί μονάχη. Έπέτρεψε τότε ό Θεός νά έλθει κάποιος χριστιανός, γνώριμος του Γέροντος, ό Σπύρος ό Τζάφης, Ήπειρώτης στην καταγωγή πού έμενε στήν Κόρινθο. Αύτόν πολύ είχε εύεργετήσει ό Γέροντας στις δυσκολίες του.

Καί τά κατάφερε αυτός αργότερα μέ την εργασία του καί τις εύχές του Γέροντος νά δημιουργήσει καταστήματα στήν Κόρινθο.

Αυτός επισκέφτηκε τον Γέροντα την Κυριακή, λίγο πριν από την κοίμησή του. Ό Γέροντας προγνωρίζοντας τό επικείμενο τέλος τον παρεκάλεσε νά μείνει τό βράδυ στο Μοναστήρι, γιατί τηλέφωνο δεν υπήρχε και ή Γερόντισσα ήταν μόνη της. Εκείνος προέβαλλε άντίρρηση λέγοντας ότι την έπομένη έπρεπε να ταξιδέψει για την ’Ήπειρο. 

Ό Γέροντας με επιμονή τον έπεισε να αναβάλει τό ταξιδιού για μιά-δύο ημέρες.

Στην επίμονη παράκληση του Γέροντος ό κ. Σπύρος δέχθηκε καί κοιμήθηκε κοντά του εκείνο, τό τελευταίο βράδυ τής επίγειας ζωής του. Αύτός ήταν καί ό οποίος ειδοποίησε μερικούς πιστούς για την κοίμηση του Γέροντος.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Γέροντας Ἀναστάσιος τῆς Ἱ. Μ. Κουδουμᾶ: «Ἔρχονται φοβερά δεινά, πυρηνικός ὄλεθρος…»

 Τον γέροντα Αναστάσιο τον συναντήσαμε στον Τσούτσουρο, όπου υπηρετούσε πολλά χρόνια ως εφημέριος, στην Ι. Μ. Κουδουμά και τελευταία στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου. 

Ήταν ομολογουμένως από τους τελευταίους «Αβάδες» των Αστερουσίων, που μας συνέδεσαν με τις παλιές καλές εποχές. Είχε τα χαρακτηριστικά ενός μικρού παιδιού, μα και ενός πανεπιστήμονα.

 

Η καρδιά του ήταν ίδια με την καρδιά ενός μικρού παιδιού. Άκακος, ταπεινός, απονήρευτος, ατάραχος, ειρηνικός, πάντα με καλούς λογισμούς, όπως έλεγε και ο γέροντας Παΐσιος. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό. Τα μάτια του αλλιώτικα. Προφητικά μάτια… Ένοιωθες πως δεν μπορούσες να του κρυφτείς, ταυτόχρονα όμως ένοιωθες και την αγάπη του. Ήταν απόφοιτος της Ε΄ Δημοτικού, αλλά αυτό δεν έλεγε τίποτα… Ήταν, όπως προείπαμε, πανεπιστήμονας. Θεολόγος βαθύνους, που δεν υπάρχουν πολλοί στις μέρες μας. Γνώστης και ερμηνευτής των γραφών και των πατέρων.

 

Τον απασχολούσαν οι σημερινές καινοτομίες εκκλησιαστικών προσώπων, μα και στενοχωριούνταν γι΄ αυτό. Αγαπούσε τον παπα – Γιώργη Μεταλληνό και τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο. Τον γέροντα Εφραίμ της Αμερικής, τον παπά Γιάννη Ρωμανίδη και άλλους σημερινούς γέροντες και ιερείς. Μας συμβούλευε να μελετάμε μόνο αυτούς και όχι τη θολή θεολογία του στοχασμού, ως έλεγε.

 

Είχε αγάπη χωρίς όρια και ταπείνωση. Είχε όμως και προφητική δύναμη. Ποτέ δεν κατέκρινε άνθρωπο, αλλά δεν χαριζόταν απρόσωπα στην αμαρτία.

 

Μερικές από τις φράσεις του που καταγράψαμε είναι:

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

π. Σεραφείμ Δημόπουλος

Ο π. Σεραφείμ Δημόπουλος γεννήθηκε το έτος 1937 στο Ηράκλειο της Κρήτης από τον Κωνσταντίνο και την Ειρήνη. Ήταν δεύτερος από επτά αδέλφια και στην βάπτισή του ονομάσθηκε Χρήστος. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από την Σμύρνη και είχε μακρινή συγγένεια με τον Εθνομάρτυρα και Ιερομάρτυρα άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης. Ανατράφηκε με αρχές χριστιανικές. Φάνηκε από νωρίς η αγάπη του προς την Εκκλησία και η κλίση του για την ιερωσύνη, καθώς και η προτίμησή του για την ασκητική ζωή.

Από μικρός είχε ζητήσει από τους γονείς του ξεχωριστό δωμάτιο. Η μητέρα του έδωσε, αλλά απεφάσισε να κοιμάται μαζί του στο ίδιο δωμάτιο.

Τότε της παρουσιάστηκε η Παναγία στον ύπνο και της είπε: «Άφησέ τον να αγωνίζεται». Έκτοτε ο μικρός Χρήστος μπορούσε να προσεύχεται τα βράδια ανενόχλητος.

Ήταν επιμελής στα μαθήματα και προσεκτικός στην ζωή του. Δεν έλειπε γιορτές και Κυριακές από την Εκκλησία και από το Κατηχητικό. Σπούδασε την ιερά επιστήμη της θεολογίας για να λάβη εφόδια να διακονήση ως ιερέας την Εκκλησία.

Ως φοιτητής επεσκέπτετο Μοναστήρια. Συνδέθηκε ιδιαίτερα με το μοναστήρι του Αγίου Σεραφείμ Δομπού Λειβαδιάς, με την Λογγοβάρδα και τον οσίας μνήμης ηγούμενό της π. Φιλόθεο Ζερβάκο.

Αφού πήρε το πτυχίο της Θεολογικής, έκανε και την στρατιωτική του θητεία. Για ένα διάστημα εμείνε στο Άγιον Όρος κοντά σ’ εναν Σέρβο ασκητή, τον π. Γεώργιο, που μόναζε στο Παλαιομονάστηρο της Μονής του Αγίου Παντελεήμονος, και μυήθηκε στην νοερά προσευχή. Δεν έγινε όμως μοναχός, ούτε θέλησε να μείνη οριστικά στο Άγιον Όρος. Ο Θεός είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν, αλλού τον κατηύθυνε.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

π. Ἰάκωβος Βαλοδῆμος μιά ἀγιασμένη ἱερατική μορφή ἀπό τό Βοδίνο τῆς Βορείου Ἡπείρου

π. ΙΑΚΩΒΟΣ ΒΑΛΟΔΗΜΟΣ

ΜΙΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΔΙΝΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Ο π. Ιάκωβος γεννήθηκε το 1870 στην πονεμένη και αλύτρωτη  Βόρειο  Ήπειρο, στο χωριό Βοδίνο του Αργυροκάστρου. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ευάγγελος Μπαλοδήμος. Οι γονείς του, άνθρωποι ευσεβείς και φτωχοί, τον μεγάλωσαν με φόβο θεού χωρίς να μπορέσουν όμως να του προσφέρουν κοσμική μόρφωση.

Σε ηλικία 15 ετών μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου εργάσθηκε ως μικροπωλητής. Εκεί γνώρισε το θέλημα του Θεού από  τον Κωνσταντίνο Καλλίνικο, έναν  υπέροχο κήρυκα του ευαγγελίου, στα κηρύγματα του οποίου βρήκε ότι ποθούσε η άδολη ψυχή του. Στη ζωή του τον βοήθησε ένας έμπειρος πνευματικός, ο οποίος τον συνέδεσε με άλλους έξι εργατικούς νέους που ασκούσαν ο καθένας  το επάγγελμά του αλλά ζούσαν μαζί κοινοβιακώς και αγωνίζονταν για τον πνευματικό τους καταρτισμό, με νηστείες, ακολουθίες και προσευχές.

Στη νεανική του ηλικία  ταλαιπωρήθηκε από  έντονο και συνεχή πονόδοντο. Ένας γνωστός του καταστηματάρχης του συνέστησε να προσευχηθεί  στον άγιο Αντύπα. Βρήκε την εικόνα του  την κρέμασε στο προσκέφαλο και έκανε την προσευχή του. σε λίγες μέρες το θαύμα έγινε και ο πόνος σταμάτησε οριστικά. από  τότε και για 65 χρόνια μέχρι τον θάνατό του δεν ξαναπόνεσε από  τα δόντια του, ωστόσο  δεν παρέλειψε ποτέ καθημερινά να ψάλλει το απολυτίκιο του αγίου, αλλά και να λειτουργεί από  ευγνωμοσύνη στις 11 Απριλίου στην εορτή του αγίου Αντύπα.

Με τους φίλους του μετέβη  στό Άγιον Όρος  όπου εκάρησαν μοναχοί. Ο π. Ιάκωβος χειροτονήθηκε ιερέας και έμεινε εκεί 3 χρόνια. Κινούμενος ωστόσο από  αγάπη και πόνο  για τη δυστυχισμένη  ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Βόρειο Ήπειρο, επέστρεψε εκεί και ορίστηκε εφημέριος  σε 1 χωριό διπλανό από  το δικό του, την Πέπελη, μένοντας στη Ιερά Μονή της Παναγιάς στην τοποθεσία Ζωνάρια. εργάσθηκε για πολλά χρόνια εκεί προσπαθώντας να γνωρίσει στούς συγχωριανούς του το θέλημα του Θεού.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Αὐτή, εἶναι ἡ ἀγάπη τῶν Γερόντων: σ’ ἀγκαλιάζουν καί ζεσταίνουν, τήν ψυχή σου!»

  Γεώργιος Παπαζάχος (1935-2001)

Για τον γνωστό και αγαπητό σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο, Γέροντα π. Αμφιλόχιο Μακρή, τον Γέροντα της Πάτμου (1888–1970), έχω να πω ότι επρόκειτο για έναν άγιο Γέροντα. 

 

Τον συναντούσα στην Πάτμο, όπου αυτός μόναζε, αλλά και στην Αθήνα, –μάλιστα, μια φορά που είχε έρθει στην Πρωτεύουσα, είχα και την ιδιαίτερη «ευλογία» να τον φιλοξενήσω σπίτι μου. Ήταν γαλήνιος, ήπιος· χαιρόσουν και μόνο να τον βλέπεις!...

Την πρώτη φορά που τον συνάντησα, μόλις με είδε από μακριά, χωρίς καν να με γνωρίζει, άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και φώναξε εγκάρδια: «Ευλογημένος, ο ερχόμενος!». Μ’ αγκάλιασε κι’ ύστερα με φίλησε. Αυτή, είναι η αγάπη των Γερόντων: σ’ αγκαλιάζουν και ζεσταίνουν, πραγματικά, την ψυχή σου!...

Μετά, γύρισε και μού ’πε:

–Έλα να καθίσουμε έξω στον «πρωτογιό» μου!...

–Ποιόν, «πρωτογιό» σας, Γέροντα;!...

–Αυτό, που βλέπεις εδώ πέρα, είναι ο «πρωτογιός» μου!...

–Ποιό, παππούλη;!...

–Να, αυτό το πεύκο!...

Ήταν ένα πεύκο, κάτω από το οποίο είχε βάλει ένα μακρόστενο τραπέζι, όπου έτρωγε με διάφορους ανθρώπους, που πήγαιναν να τον επισκεφθούν.

Και, συνέχισε:

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ Γέρων Χρυσόστομος Σταυρονικητιανός ὁ θεοδίδακτος

  Όταν ο Γέρων Χρυσόστομος ήταν εφημέριος στον Καρέα περί το 1960, εκλήθη στο γραφείο της Αρχιεπισκοπής και του δόθηκε η εντολή να τελέση τον γάμο σε ένα ζευγάρι που είχαν κώλυμμα γάμου σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες. 

Σύμφωνα με την εκμυστήρευση του Γέροντα, είχαν βαθμό συγγενείας (πρώτα εξαδέλφια). Ο π. Χρυσόστομος ήταν ζηλωτής των πατρικών παραδόσεων. Αρνήθηκε με ευγένεια, όχι ελεγκτικά αλλά αρνήθηκε.Δέχθηκε πολλαπλές πιέσεις. «Τι σε νοιάζει εσένα;» του έλεγαν, «αυτός που σε διατάζει έχει την ευθύνη» κλπ. Εκείνος σταθερός στην άρνησή του. Τότε τον έθεσαν σε αργία οικονομική, δηλαδή επιτρεπόταν να λειτουργή μόνο, όχι να τελή Μυστήρια κλπ., αλλά του έκοψαν τον μισθό από το 1960 μέχρι το 1984.

 Τώρα αρχίζει το μαρτύριο της πείνας, της ζητιανιάς και της πικρίας για την μητριά Εκκλησία. Αυτός ο χρυσός άνθρωπος φιλοξενιόταν εδώ και εκεί, λειτουργούσε όταν του το επέτρεπαν και ζούσε από τα τρισάγια που έκαναν στα Κοιμητήρια οι πτωχοί αδελφοί του Χριστού.

 Έτσι τον γνώρισαν όλοι, πτωχό, καθαρό, άρχοντα, ευθυτενή, λευκογένειο, με την τεράστια ομπρέλλα του καλοκαίρι-χειμώνα, γιατί ήταν παλλευκός και τον επείραζε το φως. Ας σημειωθή ότι δεν κρεοφαγούσε και, ενώ πενόταν, δεν ζητούσε, αρκούμενος σε ό,τι ο Θεός θα έστελνε με τον φωτισμό του σε κάποιον αδελφό.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Στάρετς Αντριάν Κιρσανώφ....

 Ακολούθησε Εκείνον

Μπαίναμε στο κελί πέντε-πέντε, συνοδευόμενοι από τα μουρμουρητά του υποτακτικού του:

-       Ο γέροντας είναι άρρωστος. Ήδη κάλεσα ασθενοφόρο από το Πσκωβ για να κάνει εισαγωγή. Μην τον απασχολήσετε για πολύ, σας παρακαλώ.

Αλλά και χωρίς την προτροπή του υποτακτικού ο γέροντας φαινόταν να μη βρίσκεται σε καλή κατάσταση και το χέρι με το οποίο μας ευλογούσε έκαιγε. Όλοι προσπαθούσαν να μιλήσουν σύντομα, μόνο ένας μοναχός μιλούσε με ευφράδεια:

-       Ακόμη και ο άγιος Ιγνάτιος Μπριντσιανίνωβ έγραφε πως δεν υπάρχουν πια πραγματικοί πνευματικοί και πως      δεν βρίσκεις πια στα μοναστήρια κάποιον να έχει καλλιεργήσει την ευχή του Ιησού.

-       Μπορείτε λίγο πιο σύντομα; του ψιθύρισε ο υποτακτικός

-       Καλά, με δύο λόγια λοιπόν, θα έλεγα πως σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες: «Δεν σώζονται όλοι όσοι πάνε στο μοναστήρι και ούτε καταστρέφονται όλοι όσοι μένουν στον κόσμο». Για παράδειγμα, στο δικό μας μοναστήρι δεν υπάρχει αδελφότητα αλλά συμμορία, και ο ηγούμενος είναι ένας αγριάνθρωπος.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Γέροντας Παΐσιος Ὀλάρου (+18 Ὀκτ 1990) - Ὁ πνευματικός τῆς ἀγάπης καί τῆς παραδείσιας χαρᾶς(ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

Ο π. Παΐσιος είναι ο Πνευματικός της καρδίας. 

 

Η φήμη του γέροντα Ιερομόναχου π. Παϊσίου είναι παντού διαδεδομένη στα μέρη της Μολδαβίας, όπως και του μαθητού του, αρχιμ. π. Κλεόπα Ιλίε.

Έχουν και οι δύο τον ίδιο ζήλο για τον Χριστό, για την προστασία της ορθοδόξου πίστεως, για την προσευχή, την νηστεία, την αγάπη, για την ησυχία.

Αποτελούν σήμερα τα μεγαλύτερα πνευματικά αναστήματα, λόγω της ασκητικής των ζωής και των πολλών προσωπικών εμπειριών που γεύθηκαν εξ αυτής της πολιτείας τους (δηλ. της ζωής τους).

Έτσι με τον αγιασμένο βίο τους, το κήρυγμά των, τις σοφές συμβουλές των αναπαύουν πάσης τάξεως και ηλικίας χριστιανούς που πρόθυμα καταφθάνουν στα κελιά των για ένα λόγο σωτηρίας...Ξεκινά πρώτα με την προσευχή, μετά εξομολογεί και πατρικά συμβουλεύει ό,τι ο λόγος πηγάσει μέσα από την καρδιά του. Γι' αυτό κλαίει στις εξομολογήσεις των άλλων, που και αυτοί, βλέποντάς τον, ταπεινώνονται και αρχίζουν τα κλάματα για τις αμαρτίες τους. 

Σπανίως ομιλεί περί κολάσεως. Ο παρήγορος λόγος του στρέφεται περισσότερο στο έλεος του Θεού και την μακαριότητα των δικαίων. Γι' αυτό ο αποχαιρετισμός του προς τα πνευματικά του παιδιά γίνεται με τα λόγια:

"Καλή αντάμωση στην θύρα του παραδείσου!". 

Είναι ο πατήρ της συγχωρήσεως, της αγάπης και της παραδείσιας χαράς.

pigizois

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ὁ Γέροντας ὡς διδάσκαλος»

 

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ἀφοῦ ἀκροαζόταν ὁ Γέροντας τόν ἐξομολογούμενον, δέν ἀρκεῖτο μόνο στήν ἄφεσιν. «Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν», λέγει ὁ Δαυΐδ. (Ψαλμ. Λγ΄ 15, Α΄Πέτρ. Γ΄ : 11.). Ἀμέσως μετά τήν ἄφεσιν ἀκολουθοῦσεν ἡ ἀνάλογη συνταγή καί τά φάρμακα. Στούς ἐγγάμους ἔριχνε τό βάρος στήν ἁρμονικήν συμβίωσιν, τήν καλήν ἀνατροφήν τῶν παιδιῶν, τακτικήν ἐξομολόγησιν, ἐκκλησιασμόν, Θ. Κοινωνίαν, κατά δύναμιν νηστείαν κλπ. Ἦταν πολύ αὐστηρός ὡς πρός τό ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων, τό ὁποῖο θεωροῦσε φόνον ἐν ψυχρῶ, μάλιστα σέ ἀνυπεράσπιστα πλάσματα. Ἀλλά καί τήν ἀποφυγήν τῆς τεκνογονίας ἐπίσης τήν ἔκρινε ἁμάρτημα, θεωρῶντας ἀνάξιους τῶν Θ. Μυστηρίων, ὅσους ἀπέφευγαν τήν τεκνογονίαν μέ τεχνητά μέσα. «Ὁ Θεός, ἔλεγε, ξέρει πόσα θά δώση καί ὅσα δώσει ἔχει καί τήν φροντίδα τους».

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Νεανικές ἀσκήσεις»

 

Ὁ Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης

Ἡ μητέρα μου ἔκανε μετάνοιες, δεήσεις, προσευχές, νηστεῖες. Ἔτσι γιατρευόμασταν τότε. Ἀπό μικρό, μέ εἶχε μάθει ἡ μανούλα μου νά τηρῶ τήν τάξη τῆς Ἐκκλησίας, νηστεῖες, μετάνοιες. Μικρό παιδάκι, ἄνοιγα (τήν πόρτα) χωρίς νά μέ παίρνουν εἴδηση στίς 12 μέ 1 (ἡ ὥρα) τό βράβυ καί πήγαινα στήν ἐρημιά. ( Ἄλλες φορές) ἔκανα “Λειτουργίες” μέ τά μικρά παιδάκια. Μέ φώναζαν: “ὁ παπα-Ἰάκωβος”. Χαρά μου ἦταν νά πῶ τό “Χριστός Ἀνέστη” καί νά ἠχήση σ᾿ ὅλη τήν πλάση. Πήγαινα σέ ξωκκλήσια. Ἄναβα τά καντήλια, τά περιποιόμουν, σκούπιζα. Εἶδα τήν ἁγία Παρασκευή. Ἤμουν ἁπλό παιδί. Οὔτε νερό δέν ἔπινα χωρίς τήν εὐχή τῆς μητέρας μου. Πρίν κοινωνήσω φίλαγα τό χέρι τοῦ πατέρα, τῆς μητέρας, (καί σάν στρατιώτης) τοῦ Διοικητοῦ μου. “Τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου”.

»Ὅταν ἤμουν νέος, ἔκανα τόσες... μετάνοιες, ποτέ δέν τίς μετροῦσα. Τώρα πού γέρασα ἔχω καρδιά, ζάλη, πόνους στά πόδια, στά χέρια... Ὅμως, λέω:

“ Ἄς πεθάνω ἐκεῖ ( στόν ἀγῶνα)”».

«Μικρός ἤμουν εὐσεβής»

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Γέρων Σίμων Ἀρβανίτης: «Ὅ,τι πίνετε ἤ τρῶτε νά τό κάνετε πρῶτα «στριφτό». Ἔτσι δέν θά ἔχετε πρόβλημα»

Ο π. Σίμων Αρβανίτης έλεγε πολλά για την κατάσταση της κοινωνίας. Θα έλθουν, έλεγε, πολύ δύσκολες ημέρες. Ο κόσμος έχει ξεφύγει από τον δρόμο. Μια φορά ρωτήθηκε ο πατήρ Σίμων:

Τι γίνεται με τις βόμβες που πέφτουν συνέχεια στην Αθήνα; Ήταν η χρονιά του 1982 ή 83 και ο Γέροντας είπε: «Αυτά δεν είναι τίποτα. Πάρα πολλά θα δείτε. Πάρα πολλά για να δοκιμαστεί ο λαός που δεν καταλαβαίνει».

Ίαση και προφητεία. Μια χριστιανή, η οποία είχε ζήσει από κοντά και είχε λάβει πολλές χάρες από τον Γέροντα, σε μια περίπτωση που η κόρη της, ενώ ήταν καταδικασμένη από τους γιατρούς του Νοσοκομείου Παίδων «ΑΓΛΑΪΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ» και ανέμεναν την κατάληξη του παιδιού μέσα σε λίγες ώρες, η μικρή ασθενής «γύρισε» και έγινε γρήγορα καλά. Η μάνα έκανε τάμα, μόλις έπαιρνε την κόρη της από το Νοσοκομείο, να πήγαινε πρώτα το παιδί της στον Γέροντα και μετά στο σπίτι της. Επί πλέον, να πουλούσε ένα οικόπεδο που είχε προίκα της και να έδινε τα χρήματα στο Μοναστήρι.

Όταν, όμως, πήγε με το παιδί στον Γέροντα και του τα είπε όλα αυτά, εκείνος της είπε:

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

π. ᾽Αμφιλόχιος Μακρῆς - Ο εὐπατρίδης Γέροντας καί τό πολύκορφο ὄρος τῆς Πάτμου

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Πολλές φορές εἶχα ἀκούσει τούς Δωδεκανήσιους συμφοιτητές μου νά μιλοῦνε μέ πολύ σεβασμό γιά τόν ἄγνωστο σέ μένα, π. ᾽Αμφιλόχιο, τόν

Γέροντα τῆς Πάτμου, ὅπως τόν ἔλεγαν. ᾽Αλλά καί ἡ καθηγήτρια τῶν Παιδαγωγικῶν τῆς Σχολῆς μας, μακαριστή Μαρία Πετρούτσου, πολλές φορές κατά τή διάρκεια τῶν παραδόσεών της ἀνέφερε γνῶμες τοῦ κληρικοῦ αὐτοῦ. Αὐτά ἄναψαν τήν ἐπιθυμία μου νά τόν γνωρίσω.

῾Η εὐκαιρία δέν ἄργησε νά ρθεῖ. Μιά μέρα στό διάλειμμα μέ πλησίασε ὁ Ροδίτης συμφοιτητής μου Λουκᾶς καί μοῦ λέγει: «ἦρθε στή Ρόδο γιά ἰατρικές ἐξετάσεις ὁ π. ᾽Αμφιλόχιος, θέλεις νά πᾶμε νά τόν γνωρίσεις;» Δόξασα τό Θεό γιά τήν εὐκαιρία πού μοῦ ἔδωσε νά ἰκανοποιήσω μιά ἐπιθυμία μου. «Κανόνισε, τοῦ λέγω, νά πᾶμε».

Πράγματι τό ἀπόγευμα τῆς ἄλλης ἡμέρας βρεθήκαμε μπροστά σέ μιά σιδερένια πόρτα τῆς ὁποίας τό κουδούνι ἔγραφε: «Μετόχιον ῾Ι. Μ. Εὐαγγελισμοῦ Μητρός τοῦ ᾽Ηγαπημένου». Μιά μοναχή μᾶς ἄνοιξε καί μᾶς ὁδήγησε στό ἀρχονταρίκι ὅπου μᾶς περίμενε ὁ Γέροντας π. ᾽Αμφιλόχιος. ῾Ο Γέροντας ἦταν ψηλός καί ἀδύνατος, σωστό κυπαρίσσι. ᾽Αφοῦ τόν χαιρετίσαμε, καθήσαμε κι ἀκούγαμε τά, πράγματι, σοφά του λόγια. ᾽Αρχισαν κι οἱ ἐρωτήσεις. Τήν περίοδο ἐκείνη εἶχαν ἀρχίσει τά ἀλισβερίσια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μέ τό Βατικανό, ἦταν φυσικό νά πάρουμε τή γνώμη τοῦ Γέροντα: «῾Ο Χριστός, παιδιά μου, ἴδρυσε μία ἐκκλησία, τήν ᾽Εκκλησία μας, τήν ᾽Ορθοδοξία μας. Μόνο αὐτή κρατάει ἀνόθευτη καί ἀκέραια τή διδασκαλία Του.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, ῾Ο ὅσιος καί ἅγιος λευΐτης τοῦ Πλατάνου Τρικάλων

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Στίς μέρες μας πού «ἐπλεόνασεν ἡἁμαρτία», ὅπως γράφει ὁ ᾽Απόστολος Παῦλος (Ρωμ. ε´, 20), ὁ Θεός ἀνέδειξε μεγάλους ἁγίους οἱ ὁποίοι ἀποτελοῦν καταφύγιο τῶν πονεμένων καί δυσκολεμένων χριστιανῶν, δηλαδή ἔγινε αὐτό πού στή συνέχεια σημειώνει ὁ ᾽Απόστολος «ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις».

Μία ἀπό τίς ἅγιες καί χαρισματικές μορφές τῶν ἡμερῶν μας εἶναι καί ὁ μακαριστός κληρικός τῆς περιοχῆς μας παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης. Τόν ἅγιο αὐτό ἱερέα οἱ μεγαλύτεροι στήν ἡλικία συντοπίτες μας τόν θυμοῦνται πού κατέβαινε ἀπό τό χωριό του, τόν Πλάτανο, στά Τρίκαλα, κυρίως τή Δευτέρα, ὄχι μόνον γιά τίς ἀνάγκες τῆς οἰκογενείας του ἀλλά καί γιά τίς ὑλικές καί πνευματικές ἀνάγκες τοῦ ποιμνίου του.

῾Η πατρῶα του γῆ

῾Ο μακαριστός παπα-Δημήτρης γεννήθηκε τό 1902 στό χωριό Πλάτανος Τρικάλων, ἀπέχει 15 χιλιόμετρα ἀπό τά Τρίκαλα, ἀπό γονεῖς ἁπλούς καί φτωχούς ἀλλά πολύ πιστούς καί ἐναρέτους, τόν Χρῆστο καί τήν Αἰκατερίνη. Στήν περίπτωσή του ἔχει πλήρη ἐφαρμογή ἡ παροιμία «τό μῆλο πέφτει κάτω ἀπό τή μηλιά». Πτωχοί ὄντες οἱ γονεῖς του τόν ἔβαλαν γρήγορα στή δούλεψη. Τούς βοηθοῦσε στά χωράφια ἀλλά καί φύλαγε τά λιγοστά ζῶα πού εἶχαν.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ ἡγιασμένος ἱερέας Νικόλαος Πέττας ἐκ Πατρῶν

Πρόκειται γιά ἕναν σύγχρονό μας ταπεινό καί ἄξιο ἱερέα, πνευματικό, οἰκογενειάρχη καί καθηγητή τεχνικῆς ἐκπαίδευσης, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀφήσει τόν ἑαυτό του στά χέρια τοῦ Χριστοῦ γιά νά τόν χρησιμοποιεῖ ὡς μέσον γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Κι Ἐκεῖνος τόν εἶχε καταστήσει δοχεῖο τῆς Χάρης Του, χορηγώντας του χαρίσματα-δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διότι ὡς γνωστόν «ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν». Ἡ οἰκογένειά μου συνδεόταν τόσο μέ τόν ἴδιο, ὅσο καί τήν πρεσβυτέρα τοῦ Ἀνθή.

Ὁ π. Νικόλαος Α. Πέττας γεννήθηκε τό 1941 στήν Πάτρα. Ἦταν ἑπτανησιακῆς καταγωγῆς, γόνος ἐπιφανῶν οἰκογενειῶν. Οἱ γονεῖς του ἦρθαν στήν Πάτρα μετά τούς μεγάλους σεισμούς στά Ἑπτάνησα τό 1928. Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Ἀνδρέας -τοῦ Νικολάου- Πέτρακας ἤ Πέττας ἀπό τήν πόλη τῆς Ζακύνθου καί ἦταν γνωστός βιομήχανος σαπωνοποιΐας στήν Πάτρα. Μητέρα του ἦταν ἡ Σοφία Παναγῆ Τζάκη ἀπό τά Φραγκάτα τῆς Κεφαλλονιᾶς. Ἦταν τό τελευταῖο ἀπό τά πέντε παιδιά τῆς οἰκογένειας. Ἡ εὐλαβής μητέρα του ἔφυγε σέ νεαρή ἡλικία. Ἀπό μικρό τόν νουθετοῦσε ἐν Κυρίῳ, ἐνῶ τοῦ ἔλεγε προφητικά: «Νικολάκη μου θέλω νά γευθῶ μία μπουκιά ἀπό τό ἁγιασμένο ρασάκι σου!», γιατί τῆς εἶχε κάνει ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι σάν βρέφος δέν θήλαζε τό γάλα Τετάρτη καί Παρασκευή.

Τόν π. Νικόλαο τόν βάπτισαν τρεῖς ἀφιερωμένες κοπέλες, δίνοντάς του δύο ὀνόματα, Νικόλαο-Ἐμμανουήλ. Ἀπό μικρή ἡλικία ἀσχολεῖτο μέ τήν οἰκογενειακή ἐπιχείρηση ἐνῶ παράλληλα οἱ γονεῖς του φρόντιζαν νά λαμβάνει μόρφωση σέ ἰδιωτικά ἐκπαιδευτήρια. 

Ὑπάρχουν περιστατικά πού μαρτυροῦν ὅτι ἀπό μικρός εἶχε βιώσει ζωντανά τήν θεία προστασία.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/