Όταν ό κ. Παναγόπουλος έπρόκειτο νά βγάλει τό φυλλάδιο Αγία Μαρίνα, μελέτησε τόν βίο της Αγίας. Έκ τής μελέτης αυτής, του ήρθαν λογισμοί ότι ή άγια Μαρίνα δέν ήτο 15 ετών, όπως γράφουν τά συναξάρια, αλλά μάλλον θα πρεπε νά ήταν. Σκέφτηκε όμως καλύτερα ήταν νά παρακάμψη αυτόν τόν σκόπελο, δηλαδή νά γράψη τμηματικώς τόν βίο, χωρίς ν’ άναφέρη ήλικία. Ενώ λοιπόν έπί ένα μήνα έσκέπτετο τό περί του πρακτέου, συνέβη τό εξής: Τήν εποχή εκείνη ό Παναγόπουλος εργαζόταν ως ταμίας στό ιπποδρόμιο. Κάθε Σάββατο πού πληρωνόταν, έρχονταν κάτι φτωχές γυναικούλες καί τούς έβαζε χρήματα μέσα σέ φάκελλο καί τούς τά έδινε. Μία άπό τις γυναίκες αυτές, όνόματι Δέσποινα ήμέρα μεσημέρι, ενώ έπλενε τά ρούχα της στό φτωχικό της, στό πλυσταριό, βλέπει νά έρχεται ένα κοριτσάκι μέ μπλέ ποδιά καί κοτσίδες καί νά τής λέγη:
«Καλή ήμέρα κυρία Δέσποινα, τί κάνεις;».
«Νά παιδί μου, παιδεύομαι εδώ μέ τό πλύσιμο.
Αλλά ποιανού παιδί είσαι εσύ; Δέν σέ γνωρίζω».
«Πώς, μέ γνωρίζεις», άπαντά ή μικρή «καί έρχεσαι τακτικά εις τό σπίτι μου, πού είναι έδώ κοντά».
«Μά, παιδί μου, πρώτη φορά είναι πού σε βλέπω».
«Πώς, μέ ξέρεις, εγώ είμαι ή Μαρίνα. Μή φοβάσαι, ό Θεός θά σέ βοηθήση καί είμαι 15 ετών».
Μόλις είπε αυτό ή μικρή έξηφανίσθη. Όταν πήγε τό Σάββατο νά πάρη τά
χρήματα από τόν Παναγόπουλο, τοϋ λέγει: «Κυρ-Δημητρό μου συνέβη αύτό καί
αύτό», καί τού διηγήθη τι τής συνέβη. Τότε ό Παναγόπουλος τής είπε:
