Ἡγουμένη Μαρία. Ἀναμνήσεις ἑνός μαθητή. Ἡ περιπλάνησή της στήν Εὐρώπη. Αὐτοβιογραφία. Τοῦ Μητροπολίτου Γαβριήλ τοῦ Λόβτσανσκ. Ρουμανία

Ρουμανία

Η  ξενιτειά μου συνεχιζόταν. Είχα συγκεκριμένο και προκαθορισμένο πρόγραμμα, πού τηρούσα  αυστηρά. Σηκωνόμουν με το πρώτο φώς, όπου κι άν είχα περάσει την νύχτα, και ευθύς περπατούσα δεκα­πέντε χιλιόμετρα, εναλλάσσοντας την ευχή του Ιησού με Ιερές σκέψεις. Κατόπιν, ξεκουραζόμουν περίπου δύο ώρες τρώγοντας ψωμί και φρούτα άν είχα, έπινα νερά και ξεκινούσα για άλλα επτά ή οκτώ χιλιόμετρα. Έκανα άλλη μία στάση, ξεκουραζόμουν, και προς το βράδυ βάδιζα ακόμη επτά με οκτώ χιλιόμετρα. Με την διευθέτηση αυτή, συνο­λικά διήνυσα τριάντα χιλιόμετρα την ήμερα. Είχα χαράξει την πορεία μου στον χάρτη και ρωτούσα από χωριά σε χωριά τον δρόμο, λέγοντας ότι πηγαίνω από το ένα μονα­στήρι στο άλλο. Διανυκτέρευα όπου έβρισκα καταφυγή, μόλις έπεφτε το σκοτάδι, σε σπίτια, στο δάσος, σε χωρά­φια, κάτω από τις μπάλες του σανού, και κάποιες φορές σε μοναστήρια.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡγουμένη Μαρία. Ἀναμνήσεις ἑνός μαθητή. Ἡ περιπλάνησή της στήν Εὐρώπη. Αὐτοβιογραφία.Τοῦ Μητροπολίτου Γαβριήλ τοῦ Λοβτσάνσκ.Στήν Ἀθήνα

Αθήνα

Την άλλη μέρα, το πρωί, έφτασα στην Αθήνα. Εκεί πήγα στην Ρωσική Εκκλησία. Την προσοχή μου τράβηξε η τοιχογραφία του Αγίου Ιωάννη του θεολόγου, στον όποιο προσευχήθηκα πολύ. Καθώς έβγαινα από τον ναό γνώρισα την σύζυγο του νεωκόρου. Εκείνη ήταν Ρωσίδα, ενώ ο ίδιος ήταν Έλληνας. Αφού έμαθε ότι είχα έρθει στην Αθήνα την προηγούμενη ημέρα,

μου είπε: «Έχω ένα εξοχικό σπίτι στο οποίο δεν κατοικεί κανείς αυτήν την εποχή. Εάν θέλετε μπορείτε να μείνετε εκεί». Την ευχαρίστησα, πήρα τα κλειδιά και αναχώρησα δοξολογώντας τον Θεό.

Το σπίτι είχε ένα μικρό κήπο με πηγάδι και απείχε πέντε χιλιόμετρα από την Ρωσική Εκκλησία.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡγουμένη Μαρία.Ἀναμνήσεις ἑνός μαθητή. Ἡ περιπλάνησή της στήν Εὐρώπη.Αὐτοβιογραφία.Τοῦ Μητροπολίτου Γαβριήλ τοῦ Λοβτσάνσκ.Ἀτμοπλοϊκῶς στήν Θεσσαλονίκη

Ατμοπλοϊκώς στην Θεσσαλονίκη

Τα  Χριστούγεννα του 1918, όταν ήμουν είκοσι δύο χρόνων, ευρισκόμουν σε αγρυπνία στο μοναστήρι της άγιας Σκεπής του Κίεβου. Η Χάρις του Κυρίου ξεχείλισε από την ψυχή μου, ενώ αγγελική ηδονή και άγια χαρά πλημμύρισαν την καρδιά μου. Όταν επέστρεψα στο σπίτι, για μερικές ώρες ήμουν εξαντλημένη. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν για το μυστικό πού έκρυβα μέσα μου.

Είχα αποφασίσει να αφιερωθώ στον Θεό.

Η κατάσταση πού επικρατούσε στην χώρα μου δεν μου επέτρεπε να γυρίσω πίσω, ώστε να τελειώσω τις σπουδές μου. Έχοντας ήδη διανύσει τα τέσσερα από τα πέντε έτη στήν ιστορική και φιλολογική σχολή, οι γονείς μου αποφάσισαν να με στείλουν στήν Ρώμη -όπου και διέμενε η θεία μου- προκειμένου να συνεχίσω τις σπουδές μου και να ολοκληρώσω την γνώση μου στις ξένες γλώσσες.

Εκείνον τον καιρό, η Κυβέρνηση του Κιέβου ήταν Αυστριακή. Έτσι, μπόρεσα να εφοδιαστώ με διαβατήριο, ενώ στο Ιταλικό προξενείο μου εξέδωσαν την άδεια διαμονής. Πήρα μαζί μου μερικά πράγματα και χρήματα και ξεκίνησα για την Οδησσό. Οι στοργικοί γονείς μου δεν αντιλήφτηκαν ότι εγκατέλειπα το σπίτι οριστικά.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/