Πάντοτε οί άνθρωποι, τά παιδιά του πρώτου άνθρώπου, πού έπεσε στήν άμαρτία καί τήν μετέδωσε σ’ όλους τούς άπογόνους του, έχουμε τή ροπή πρός τό κακό. Μάς κερδίζει ή γή, ή ύλη, ή σάρκα. Αμαρτάνουμε και πέφτουμε. Ή άμαρτία είναι ή μεγαλύτερη άρρώστια μας, ή έξαχρείωση της φύσεώς μας, ή καταστροφή καί ό θάνατος. Καί γι’ αύτό πονούμε όταν άμαρτάνουμε, ντρεπόμαστε, θέλουμε νά το κρύψουμε.
Ή άμαρτία στήν έποχή μας παρουσιάζεται μέ άλλο πρόσωπο. Είναι θρασύτατη,
άδιάντροπη, ύπερήφανη, άπαιτητική. Ή παράβαση τοϋ νόμου τοϋ Θεού
καλύπτεται πλέον άπό τό νόμο των άνθρώπων. Αύτοί πού τήν τολμούν και
προχωρούν μάλιστα στήν άκραία άμαρτία, στή διαστροφή, βγαίνουν στους
δρόμους καί τό διαλαλούν ύπερήφανα, χωρίς ντροπή. Καί έπιπλέον δέν
άνέχονται νά άκούσουν όσους διαφωνοϋν μέ τήν τακτική τους, όσους θεωρούν
ολέθρια τήν πορεία τους καί προειδοποιούν ότι διατρέχει τόν έσχατο
κίνδυνο ή ψυχή τους. Αύτούς τούς ονομάζουν≪ρατσιστές≫. Τούς χλευάζουν,
τους πολεμούν, τούς όδηγούν στα δικαστήρια. Είδαμε στις μέρες μας τό
πρωτοφανές- νά μηνύονται, μέ έπίκληση τού άντιρατσιστικού νόμου,
άρχιερείς τής ’Εκκλησίας μας, διότι είπαν όσα ό νόμος του Θεού λέει,
διότι δίδαξαν όσα τό Εύαγγέλιο διδάσκει, διότι δηλαδή έκαναν όσα
επιβάλλει τό καθήκον τους νά ύπερασπίζονται τό ποίμνιό τους καί νά
καλούν στήν άλήθεια αύτούς πού την άγνοούν.
Αλλά πώς έξηγείται τό φαινόμενο; Γιατί αύτή ή άντίδραση; Γιατί αύτή ή πολεμική κατά τών διαφωνούντων;
