"Ἄν κλαῖμε στό ψυχολογικό ἐπίπεδο ἡ ἐσωτερική μας ζωή θά νεκρωθεῖ. Ἄν πενθοῦμε πνευματικά θά ἀναγεννηθοῦμε"

"Όλοι οι Πατέρες εξαίρουν το πνευματικό πένθος. Το βλέπουμε αυτό στις γραφές του αγ. Συμεών του Νέου Θεολόγου ή στην επιστολή του αγ. Γρ. Παλαμά προς τη μοναχή Ξένη. 

Αλλά δεν είναι εύκολο να μάθουμε να πενθούμε με τον ορθό τρόπο. 

Αν κλαίμε στο ψυχολογικό επίπεδο όλη η εσωτερική μας ζωή θα μαρανθεί και σταδιακά θα νεκρωθεί.

Αν όμως πενθούμε πνευματικά, όχι μόνο δεν θα υποστούμε καμία βλάβη αλλά επιπλέον θα αναγεννηθούμε.

 \Στο βιβλίο Οψόμεθα τον Θεό καθώς εστι, ο Γέροντας Σωφρόνιος εξηγεί τη διαφορά μεταξύ ψυχολογικού και πνευματικού πένθους.

Κατ΄αυτόν, το ψυχολογικό πένθος έχει σχέση με τον περιορισμό της ζωής μας στο επίπεδο των ορωμένων.

Πνευματικό πένθος γεννιέται αντίθετα, όταν αναφέρουμε όλες μας τις εμπειρίες στον Θεό, σε Εκείνον από τον οποίο εξαρτιόμαστε κατά πάντα, αφού το μόνο κύριο για το οποίο μπορούμε να θρηνήσουμε είναι η απόσταση που μας χωρίζει από Αυτόν.

Συχνά υποφέρουμε από πόνο και τραύματα στο ψυχολογικό επίπεδο, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ενέργειες που συντρίβουν την καρδιά μας.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡ ἐλπίδα στό ἐφήμερο γεννήτρα τῆς κατά κόσμον λύπης καί φονεύτρα τῆς κατά Θεόν χαρᾶς

(Ἡλιάδης Σάββας, Δάσκαλος)

Επιστήμονες γιατροί, παιδαγωγοί, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι εργάζονται και παλεύουν, για να ανακουφίσουν τον άνθρωπο από την ψυχοφθόρα λύπη. Ποιητές και λογοτέχνες και άλλοι άνθρωποι της τέχνης επίσης, ασχολούνται με το θέμα, προσπαθώντας να την προσεγγίσουν εικαστικά. Τη λύπη, που, όταν θρονιάζει στα έγκατα της ψυχής, γίνεται κολαστήριο εργαλείο και την συγκλονίζει, την παραμορφώνει και καθιστά τον άνθρωπο «άλλον εαυτόν». Όλοι προβληματίζονται και προβληματίζουν, αναρωτιούνται, επιρρίπτουν ευθύνες, προτείνουν λύσεις, καταριούνται την «τύχη», αλλά αυτή, παρόλο που μπορεί να κατασταλεί προσωρινά, παραμένει ανίκητη, συνεχίζοντας να παίζει το παιχνίδι της. Να φυτεύει στην ψυχή την απόγνωση και να την οδηγεί σε αδιέξοδα. Χωρίς να ξεχωρίζει πρόσωπα. Χωρίς να κάνει διακρίσεις. Όποιος κι αν είναι ο άνθρωπος, του χτυπάει την πόρτα της καρδιάς και την ροκανίζει με το σαράκι της. Πού να βρίσκεται άραγε το φάρμακο της θεραπείας της;

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἑρμηνεία τῶν Μακαρισμῶν ἀπό τόν Γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο. Μακαρισμός δεύτερος (Μέρος B΄)

  Εἶ­ναι λοι­πόν μί­α λύ­πη, ἡ κατά Θεόν, πού γρή­γο­ρα ὁ­δη­γεῖ στή χα­ρά. Ἔ­τσι εἶ­ναι καί ὁ πνευ­μα­τι­κός το­κε­τός, πού ἰ­δι­αι­τέ­ρως μά­λι­στα ἀ­να­λύ­ε­ται ἀ­πό τούς Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας. Μιά πο­λύ-πο­λύ ὡ­ραί­α ἀ­νά­λυ­ση κά­νει ὁ ἅ­γιος Νι­κό­δη­μος ὁ Ἁ­γι­ο­ρεί­της στό Ἑ­ορ­το­δρό­μιο· ἀλλά καί στήν Ἁ­γί­α Γρα­φή ἀναφέρεται ἀ­πό τήν ὠ­δή τοῦ Ἡ­σα­ΐ­ου ὡς ἑξῆς:

«Διὰ τὸν φό­βον σου, Κύ­ρι­ε, ἐν γα­στρὶ ἐ­λά­βο­μεν καὶ ὠ­δι­νή­σα­μεν καὶ ἐ­τέ­κο­μεν· πνεῦ­μα σω­τη­ρί­ας σου ἐ­ποι­ή­σα­μεν ἐ­πὶ τῆς γῆς»^[1]. Δη­λα­δή: Πή­ρα­με τόν φό­βο τοῦ Θε­οῦ, τόν βά­λα­με μέ­σα μας , σάν σπέρ­μα , κοι­λο­πο­νή­σα­με –ὠ­δι­νή­σα­με εἶναι οἱ ὠ­δί­νες τοῦ το­κε­τοῦ, οἱ πόνοι πού ἔ­χει ἡ γυ­ναί­κα ὅταν πλησιάζει ἡ ὥρα νά γεν­νή­σει– καί γεν­νή­σα­με πνεῦ­μα σω­τη­ρί­ας.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/12/b.html

Ἑρμηνεία τῶν Μακαρισμῶν ἀπό τόν Γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο. Μακαρισμός δεύτερος (Μέρος Α΄)

Τήν περασμένη φορά εἴχαμε ἀναφερθεῖ στόν πρῶ­το μα­κα­ρισμό, καί ἀπόψε, μέ τή βο­ή­θεια τοῦ Θε­οῦ, θά μιλή­σου­με γιά τόν δεύτερο.

Ὁ Κύ­ριος λέ­ει: «Μα­κά­ριοι οἱ πεν­θοῦν­τες , ὅ­τι αὐ­τοὶ πα­ρα­κλη­θή­σον­ται»^[1]. Εἶ­ναι εὐ­τυ­χι­σμέ­νοι ἐκεῖ­νοι πού πεν­θοῦν, για­τί αὐ­τοί θά πα­ρη­γο­ρη­θοῦν.

Ὁ­μο­λο­γου­μέ­νως ὑ­πάρ­χουν πα­ρά­δο­ξα σχή­μα­τα μέ­σα στόν λό­γο τοῦ Θε­οῦ. Εἶ­ναι εὐ­τυ­χεῖς, λέ­ει, ἐ­κεῖ­νοι πού πεν­θοῦν. Δέν εἶ­ναι ἀν­τι­φα­τι­κό; Πῶς μπο­ρεῖ κα­νείς νά εἶ­ναι εὐ­τυ­χισμένος, ὅταν πεν­θεῖ, ὅ­ταν λυ­πᾶ­ται; Ἡ λύ­πη, ὁ πό­νος, τό πέν­θος εἶ­ναι στοι­χεῖ­α πού ἀντι­στρα­τεύ­ον­ται στή μα­κα­ρι­ό­τη­τα, δη­λα­δή στήν εὐ­τυ­χί­α. Καί, ἀκόμα, πῶς μα­κα­ρί­ζει ὁ Κύ­ριος τό πέν­θος –ἡ λέξη πέν­θος ἔ­χει εὐ­ρεῖ­α ση­μα­σί­α– ὅ­ταν ὁ ἴδιος ἔ­χει φυ­τέψει μέ­σα στήν ἀν­θρώ­πι­νη ψυ­χή τήν ἀ­να­ζή­τη­ση τῆς εὐ­τυ­χί­ας; Ὁ ἄν­θρω­πος φύ­σει, δη­λα­δή ἀπό τή φύση του, ἀ­να­ζη­τᾶ τήν εὐ­τυ­χί­α, για­τί ἀ­κρι­βῶς αὐ­τή ἡ ἀ­να­ζή­τη­ση εἶ­ναι φυ­τε­μέ­νη μέ­σα του. Μή ξεχνᾶμε βέβαια ὅτι καί ὁ πα­λιός Πα­ρά­δει­σος, ὁ ἀρ­χαῖ­ος, δέν ἦ­ταν πα­ρά ἕνας τό­πος εὐ­τυ­χί­ας. Ὡστόσο ἐ­δῶ ὁ Κύ­ριος ἐ­πι­μέ­νει, καί θά δοῦ­με για­τί ἀ­κρι­βῶς ἐ­πι­μέ­νει.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/12/blog-post_884.html

Τά αἴτια δημιουργίας τῆς λύπης.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία

Σκέφθηκα σήμερα, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐχή τοῦ Γέροντα, νά ποῦμε κάτι διαφορετικό από τό φόβο τοῦ Θεοῦ , γιά νά ὑπάρχει μία ἐναλλαγή, μία ποικιλία καί μιά ξεκούραση. Εἶναι βέβαια πολύ καλή ἡ πνευματική τροφή, ἀλλά ὅταν εἶναι συνεχῶς ἡ ἴδια, ἴσως κανείς κουράζεται. Ὁπότε, σήμερα σκέφθηκα νά μιλήσουμε γιά ἕνα πρόβλημα, τό ὁποῖο στήν ἐποχή μας ἔχει μία ἔξαρση, θά ἔλεγα. Οἱ ἄνθρωποι πολύ ὑποφέρουν (πολλοί ποσοτικά καί πολλοί ἀριθμητικά). Πολλοί πάσχουν σήμερα ἀπό αὐτό πού λέμε ὑπερβολική λύπη ἤ ἀλλιῶς οἱ γιατροί τό λένε κατάθλιψη ἤ τό λένε - τέλος πάντων - μελαγχολία. Ἄς μελετήσουμε λίγο αὐτό τό θέμα τῆς λύπης, τό ὁποῖο οἱ Πατέρες θά δεῖτε τό κατατάσσουν στά θανάσιμα ἁμαρτήματα.

Κατ’ ἀρχάς τό ἔχουν βάλει στά ἁμαρτήματα.

Εἶναι ἁμάρτημα δηλαδή ἡ λύπη καί μάλιστα πολύ βαρύ.

Βέβαια ὅταν λέμε θανάσιμα καί μή θανάσιμα δέν ἐννοοῦμε ὅτι εἶναι πραγματική αὐτή ἡ διάκριση. Γιά νά εἴμαστε σωστοί, θά πρέπει νά ποῦμε ὅτι ὅλα τά ἁμαρτήματα εἶναι θανάσιμα. Καί γίνονται πραγματικά νεκροποιά, δηλαδή νεκρώνουν τήν ψυχή μας, ὅταν κανείς δέν μετανοεῖ. Ἔστω καί γιά κάτι πολύ μικρό, ὅπως τό νά πεῖς τόν ἄλλον ‘βλάκα’ - ἐμεῖς τό θεωροῦμε μικρό-, ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι σέ πάει στήν κόλαση, ἄν δέν μετανοήσεις. Διότι εἶναι μία περιφρόνηση στό πρόσωπο τοῦ ἄλλου, στό Χριστό δηλαδή. Γιατί τό πρόσωπο, ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ὁπότε, κάθε ἁμάρτημα, ὅταν εἶναι χωρίς ἐξομολόγηση, χωρίς μετάνοια, ὅταν τό ἀφήσουμε ἀνεπιμέλητο, γίνεται θανάσιμο. Εἶναι θανάσιμο.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/11/blog-post_573.html

Πρέπει πάντοτε νὰ θυμόμαστε τὸ θάνατο

Τοῦ ἀββᾶ Ἡσαΐα

 Μικρὸς Εὐεργετινός

Τρία πράγματα ἀποκτᾷ μὲ δυσκολία ὁ ἄνθρωπος - καὶ εἶναι αὐτὰ ποὺ συντηροῦν ὅλες τὶς ἀρετές: τὸ πένθος, τὰ δάκρυα γιὰ τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἡ θύμηση τοῦ θανάτου του. Γιατὶ ὅποιος καθημερινὰ συλλογίζεται τὸ θάνατο καὶ λέει στὸν ἑαυτό του, «Μόνο τὴ σημερινὴ μέρα ἔχω νὰ ζήσω σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο», αὐτὸς ποτὲ δὲν θ᾿ ἁμαρτήσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος, ἀντίθετα, ἐλπίζει πὼς θὰ ζήσει πολλὰ χρόνια, αὐτὸς θὰ πέσει σὲ πολλὲς ἁμαρτίες. Ὁ Θεὸς φροντίζει νὰ διατηρεῖ καθαρὸ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τὸ δρόμο τῆς ζωῆς ἐκείνου, ποὺ ἑτοιμάζεται νὰ δώσει λόγο γιὰ ὅλες του τὶς πράξεις στὸ Θεό. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀδιαφορεῖ λέγοντας, «Ἔχω καιρὸ ὡς τότε», βρίσκεται δίπλα στοὺς δαίμονες.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/07/blog-post_244.html