Ἡ ἐπιγραφή στήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ τοῦ γέροντα Σωφρονίου ἔγραφε...

 
Ἡ ἐπιγραφή στήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ τοῦ γέροντα Σωφρονίου ἔγραφε:Αἴθουσα ἀναμονῆς τοῦ θανάτου

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/09/blog-post_310.html?m=1

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἀδελφέ θά πεθάνουμε...

Παλιά στα Κοινόβια υπήρχε ένας μοναχός που είχε ως διακονία να θυμίζη στους άλλους Πατέρες τον θάνατο... Περνούσε λοιπόν την ώρα της διακονίας από όλους τους αδελφούς και έλεγε στον καθέναν: «Αδελφέ, θα πεθάνουμε»!

 

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/11/blog-post_879.html

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ἔστωσαν ὑμῶν αἱ ὁσφύες περιζωσμέναι καί οἱ λύχνοι καιόμενοι» (Λκ. 12, 35). Νά θυμᾶστε πάντα τόν λόγο αὐτό καί ποτέ νά μήν τόν λησμονήσετε.

 

''Θέλω να σας πω κάτι πολύ σημαντικό, θέλω να σας πω για την μνήμη του θανάτου, διότι ο θάνατος βρίσκεται πολύ κοντά στον καθένα μας, όπως ήταν τόσο κοντά σε μένα το προηγούμενο Σάββατο. Ο καθένας από μας μπορεί να πεθάνει ξαφνικά, τότε που δεν περιμένει. Γνωρίζετε ότι η ζωή πολλών ανθρώπων τελειώνει ξαφνικά και απρόοπτα.

Να θυμάστε πάντα, χαράξτε στην καρδιά σας τον λόγο αυτό του Χριστού·

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡ ζωή μετά τό θάνατο (Ἁγίου Γέροντος Παϊσίου)

Η μετά θάνατον ζωή

  Οι υπόδικοι νεκροί

            - Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

            - Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλά «φαϊντά γιοκ»[52], δηλαδή δεν ωφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαίνει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ’ αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συνέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

..Μερικοί νομίζουν σφαλερά πώς ἡ μνήμη τοῦ θανάτου δηλητηριάζει τή ζωή.

..Μερικοί νομίζουν σφαλερά πώς η μνήμη του θανάτου δηλητηριάζει τή ζωή. 

Δέν τή δηλητηριάζει.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ μοναχός Ἡσύχιος πού γύριζε μετά ἀπό μία ὥρα ἀπό τήν ἄλλη ζωή

Έτσι έγινε με τόν μοναχό Ησύχιο τον Χωρηβίτη, ο οποίος, έπειτα από μια βαριά αρρώστια, πέθανε. Η ψυχή του, όμως, υστερ’ από μιάν ολόκληρη ώρα, επανήλθε στο σώμα Τότε εκείνος ικέτεψε όλους όσοι ήταν κοντά του να φύγουν αμέσως καί να τόν αφήσουν μόνο. Καί αφού έχτισε την πόρτα τού κελιού του, έμεινε κλεισμένος εκεί μέσα γιά δώδεκα χρόνια, χωρίς να μιλήσει καθόλου μέ κανέναν καί χωρίς να φάει τίποτ' άλλο πέρα από ψωμί καί νερό.Καθόταν μόνο εκστατικός, ατενίζοντας νοερά εκείνα πού είχε δει στο διάστημα της ωριαίας εκστάσεώς του. Ήταν τόσο συγκεντρωμένος, πού ποτέ δεν άλλαξε η έκφρασή του, ενώ συνέχεια καί αθόρυβα έχυνε θερμά δάκρυα.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ὀκνηρία

Ὁσίου Μακαρίου τῆς Ὄπτινα

 Παραπονιέσαι ὅτι σέ βασανίζει μιά ἀκατανίκητη ὀκνηρία. Αὐτός ὁ πειρασμός συχνά μαστίζει ἐκείνους πού ἀναλαμβάνουν τόν πνευματικό ἀγώνα. 

Γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ὀκνηρία οἱ Πατέρες συνιστοῦν νά καλλιεργήσουμε μέσα μας τή μνήμη τοῦ θανάτου καί τῆς Κρίσεως, μέ τά δύο ἐνδεχόμενά της: τήν αἰωνια κόλαση ἤ τήν αἰώνια μακαριότητα. 

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Πρέπει πάντοτε νὰ θυμόμαστε τὸ θάνατο

Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ Ἀδελφέ, νὰ περιμένεις κάθε μέρα τὸ θάνατό σου καὶ νὰ ἑτοιμάζεσαι κατάλληλα γιὰ τὴν πορεία ἐκείνη. Γιατὶ τὸ φοβερὸ πρόσταγμα θὰ ἔρθει ὅταν δὲν θὰ τὸ περιμένεις. Καὶ ἀλίμονο σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ θὰ βρεθεῖ ἀνέτοιμος. Ἂν εἶσαι ἀκόμα νέος, ὁ ἐχθρὸς σοῦ σπέρνει συχνὰ λογισμοὺς σὰν κι αὐτόν: «Νέος εἶσαι ἀκόμη. Ἀπόλαυσε τὶς ἡδονές σου, καὶ στὰ γεράματά σου μετανοεῖς. Πόσους τάχα δὲν ξέρεις, ποὺ καὶ τὶς ἐπίγειες ἡδονὲς ἀπόλαυσαν καὶ τὰ οὐράνια ἀγαθὰ κέρδισαν ὕστερα μὲ τὴ μετάνοια; Τί θέλεις καὶ λιώνεις τὸ σῶμα σου ἀπὸ τόσο μικρὴ ἡλικία, μὲ κίνδυνο ν᾿ ἀρρωστήσεις;»
Ἐσὺ ὅμως ἐναντιώσου στὸν ἐχθρὸ καὶ πές του: «Διώκτη καὶ ἐχθρὲ τῆς ψυχῆς μου! Πάψε νὰ μοῦ βάζεις λόγια! Γιατὶ, ἂν μ᾿ ἁρπάξει ὁ θάνατος στὰ νιάτα μου καὶ δὲν προφτάσω νὰ γεράσω, τί θ᾿ ἀπολογηθῶ μπροστὰ στὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ;

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Πρέπει νά ὑπακοῦμε μέχρι θανάτου σέ αὐτούς πού μᾶς καθοδηγοῦν στό ὄνομα τοῦ Κυρίου, καί νά τούς ἀγαποῦμε καί νά τούς σεβόμαστε» μέρος β΄

Ὑπόθεση ΛΔ΄(34)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Ἀπό τόν βίο τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάχη

Ὁ μέγας Θεοδόσιος, ἐπειδή ἤξερε ὅτι γι᾿ αὐτούς πού διάλεξαν νά ζοῦν σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ τίποτε ἄλλο δέν βοηθᾶ τόσο πολύ στήν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς καί στή διατήρησή της ὅσο ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, τί σκέφτηκε νά κάνει; Ἔδωσε ἐντολή στούς μαθητές του νά φτιάξουν ἕναν τάφο, ἀπό τή μιά γιά νά φέρνει στή μνήμη τό τέλος –γι᾿ αὐτό ἄλλωστε λέγεται “μνημεῖο”– καί ἔτσι νά τούς κάνει πιό ἐπίμονους στόν ἀγώνα καί νά τούς κεντρίζει νά κοπιάζουν περισσότερο γιά τήν ἀρετή, καί ἀπό τήν ἄλλη γιά νά θάβονται σέ αὐτόν ὅταν πεθαίνουν. Ἐπιπλέον ὅμως καί γιατί κάτι μελλοντικό ἔβλεπε καί πληροφοροῦνταν ἀπό πρίν.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Σκέψου το …

 Ο θάνατος έρχεται ως κλέπτης

( Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης )

http://omothimadon.gr/?p=33073

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ Ὅσιος Ἀνδρόνικος (Λουκα) ἔλεγε συχνά....(12/02/1888- 21/03/1974) Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΟΠΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ.

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ (ΛΟΥΚΑ).ΕΛΕΓΕ ΣΥΧΝΑ….

  Ο πατήρ Ανδρόνικος έλεγε συχνά: “Φοβούμαι τρία πράγματα: Πώς θα πεθάνω, πότε θα πεθάνω και πού θα βρεθώ. Κατάλαβες;” Απάντησα: “Κατάλαβα, μπάτουσκα”. Στο κελί τού πατρός Ανδρονίκου, στον τοίχο, ήταν κρεμασμένος ένας ασπρόμαυρος πίνακας. Εικόνιζε έναν μοναχό, τον θάνατο με την κόσα  και έναν τάφο. Υπήρχε και η επιγραφή:

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου_Πνευματικὸ Ἀλφάβητο_Ι.Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς_mp3

Π. Σάββας 2015-11-06_Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου_Πνευματικὸ Ἀλφάβητο_Ι.Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς_mp3 Κάνετε κλίκ ἐδῶ 
 Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 06-11-2015 (Κήρυγμα στόν Ι.Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Γιαννιτσῶν).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/11/mp3_22.html

«Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου»

«Οἱ Ἅγιοι πάντοτε ἐσκέπτοντο τήν ἄλλη ζωή. Εἶναι πνευματικό χάρισμα ἡ μνήμη τοῦ θανάτου».

Γέροντας 'Αμφιλόχιος Μακρής

http://orthodoxtherapy.blogspot.gr/

ρήματα Ζωῆς: Αὐτόν τόν διώχνουμε μακριά μας

Ο νους μας πρέπει να μνημονεύει ακατάπαυστα την τελική κρίση του Δικαιοκρίτου Κυρίου μας. Έτσι μόνο τα πάθη μας καταπραΰνονται και αφανίζονται. Η μνήμη του θανάτου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον φόβο του Θεού. Αυτόν τον διώχνουμε μακριά μας, όταν δεν μνημονεύουμε τον θάνατο και τις τιμωρίες που μας περιμένουν.

Διαβάστε περισσότερα »

ρήματα Ζωής: Η άσβεστη φωτιά

Να νικάμε τη νωθρότητα και την αναποφασιστικότητά μας με την μνήμη της άσβεστης φωτιάς που μας περιμένει, να παρακινούμε τον εαυτό μας σε αγώνα με την υπόμνηση του κινδύνου της αιώνιας καταστροφής μας.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

 http://www.pemptousia.gr

Σκέψεις γιά τόν θάνατο

Ο ΚΛΗΡΟΣ όλων των ανθρώπων της γής, κλήρος αναπόφευκτος, είναι ό θάνατος. Τον φοβόμαστε ως τον πιο άσπονδο εχθρό μας. Τα θύματά του τα κλαίμε πικρά. Ωστόσο ζούμε σαν να μην υπήρχε θάνατος, ζούμε σαν να είμαστε αιώνιοι πάνω στη γη.

Τάφε μου! Γιατί σε ξεχνώ; Εσύ με περιμένεις. Περιμένεις να γίνω ό κάτοικός σου. Και θα γίνω. Γιατί, λοιπόν, σε ξεχνώ και ζω σαν να περιμένεις κάθε άλλον άνθρωπο εκτός από μένα;

Ή αμαρτία μού στέρησε και μού στερεί τη γνώση και την αίσθηση κάθε αλήθειας. Μού κλέβει, μού αρπάζει από τον νου τη μνήμη του θανάτου, του τελευταίου και συνάμα του πιο σημαντικού και του πιο βέβαιου γεγονότος της ζωής του άνθρωπου.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/08/blog-post_992.html#more 

Πρέπει πάντοτε νὰ θυμόμαστε τὸ θάνατο

Τοῦ ἀββᾶ Ἡσαΐα

 Μικρὸς Εὐεργετινός

Τρία πράγματα ἀποκτᾷ μὲ δυσκολία ὁ ἄνθρωπος - καὶ εἶναι αὐτὰ ποὺ συντηροῦν ὅλες τὶς ἀρετές: τὸ πένθος, τὰ δάκρυα γιὰ τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἡ θύμηση τοῦ θανάτου του. Γιατὶ ὅποιος καθημερινὰ συλλογίζεται τὸ θάνατο καὶ λέει στὸν ἑαυτό του, «Μόνο τὴ σημερινὴ μέρα ἔχω νὰ ζήσω σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο», αὐτὸς ποτὲ δὲν θ᾿ ἁμαρτήσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος, ἀντίθετα, ἐλπίζει πὼς θὰ ζήσει πολλὰ χρόνια, αὐτὸς θὰ πέσει σὲ πολλὲς ἁμαρτίες. Ὁ Θεὸς φροντίζει νὰ διατηρεῖ καθαρὸ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τὸ δρόμο τῆς ζωῆς ἐκείνου, ποὺ ἑτοιμάζεται νὰ δώσει λόγο γιὰ ὅλες του τὶς πράξεις στὸ Θεό. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀδιαφορεῖ λέγοντας, «Ἔχω καιρὸ ὡς τότε», βρίσκεται δίπλα στοὺς δαίμονες.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/07/blog-post_244.html

 

9'Π.ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ ' ΜΝ..ΘΑΝΑΤΟΥ,ΥΠΑΚΟΗ,ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ'

ΚΛΙΜΑΞ: ΛΟΓΟΣ ΕΚΤΟΣ Περί μνήμης θανάτου

Κ  Λ  Ι  Μ  Α  Ξ

Πρίν ἀπό κάθε λόγο προηγεῖται ἡ σκέψις. Ἔτσι καί ἡ μνήμη τοῦ θανάτου καί τῶν ἁμαρτιῶν μας προηγεῖται ἀπό τά δάκρυα καί τό πένθος. Διά τοῦτο καί τά ἐτοποθετήσαμε στήν φυσική τους θέσι καί σειρά τοῦ λόγου.

2. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου εἶναι καθημερινός θάνατος. Καί ἡ μνήμη τῆς ἐξόδου μας ἀπό τήν ζωή αὐτή, εἶναι συνεχής στεναγμός.

3. Ἡ δειλία τοῦ θανάτου εἶναι φυσικό ἰδίωμα τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖον ὀφείλεται στήν παρακοή τοῦ Ἀδάμ. Ὁ τρόμος ὅμως τοῦ θανάτου ἀποδεικνύει ὅτι ὑπάρχουν ἁμαρτίες γιά τίς ὁποῖες δέν ἐδείχθηκε μετάνοια.

4. Δειλιάζει ὁ Χριστός ἐμπρός στόν θάνατο, ἀλλά δέν τρέμει, γιά νά δείξη καθαρά τά ἰδιώματα τῶν δυό Του φύσεων, (θείας καί ἀνθρώπινης).

5. Ὄπως ὁ ἄρτος εἶναι ἀναγκαιότερος ἀπό κάθε ἄλλη τροφή, ἔτσι καί ἡ σκέψις τοῦ θανάτου ἀπό κάθε ἄλλη πνευματική ἐργασία.

6. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου σ΄αὐτούς πού ζοῦν στό Κοινόβιο δημιουργεῖ κόπους, λεπτολόγησι τῶν ἁμαρτιῶν τους καί γλυκειά ὑποδοχή τῶν «ἀτιμιῶν». Ἐνῶ στούς ἠσυχαστᾶς πού ζοῦν μακρυά ἀπό θορύβους προξενεῖ ἀπελευθέρωσι ἀπό βιοτικές φροντίδες, ἀδιάλειπτη προσευχή καί φυλακή τοῦ νοῦ - ἀρετές πού εἶναι καί μητέρες καί θυγατέρες τῆς μνήμης τοῦ θανάτου.

7. Ὄπως ξεχωρίζει ὁ κασσίτερος ἀπό τό ἀσήμι, ὅσο καί ἄν ὁμοιάζουν ἐξωτερικά, ἔτσι εἶναι καταφανής καί ἔκδηλη στούς διακριτικούς ἡ φυσική ἀπό τήν παρά φύσιν δειλία τοῦ θανάτου.

8. Ἀληθής ἀπόδειξις ἐκείνων πού μέ ὅλη τους τήν καρδιά συναισθάνονται καί ἐνθυμοῦνται τόν θάνατο εἶναι ἡ θεληματική ἀπροσπάθεια πρός κάθε κτίσμα καί ἡ τελεία ἀπάρνησις τοῦ ἰδίου θελήματος. Ἐκεῖνος πού καθημερινά περιμένει τόν θάνατο εἶναι ὁπωσδήποτε δόκιμος καί σπουδαῖος ἀγωνιστής. Ἐνῶ ἐκεῖνος πού τόν ἐπιθυμεῖ κάθε ὥρα εἶναι ἅγιος.

9. Δέν εἶναι πάντοτε καλή ἡ ἐπιθυμία τοῦ θανάτου. Ὑπάρχουν βέβαια ἐκεῖνοι πού ἁμαρτάνουν συνεχῶς παρασυρόμενοι ἀπό τήν κακή συνήθεια καί οἱ ὁποῖοι ζητοῦν μέ ταπείνωσι τόν θάνατο (γιά νά παύσουν πλέον νά ἁμαρτάνουν). Ὑπάρχουν ὅμως καί αὐτοί πού δέν ἀποφασίζουν νά μετανοήσουν καί πού ἐπικαλοῦνται τόν θάνατο ἀπό ἀπελπισία. Εἶναι ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν ὑπερήφανη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό τους ὅτι ἔγιναν ἀπαθεῖς, καί ἄρα δέν φοβοῦνται πλέον τόν ἐρχομό τοῦ θανάτου. Ὑπάρχουν τέλος καί ἄλλοι -ἐάν βέβαια ὑπάρχουν τέτοιοι καί στήν ἐποχή μας- οἱ ὁποῖοι ἐπιζητοῦν νά ἐκδημήσουν (πρός Κύριον), διότι τούς παρακινεῖ ἡ μυστική ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

10. Μερικοί εὐσεβεῖς ἔχουν τήν ἀπορία καί ζητοῦν νά μάθουν, γιατί ἄραγε, ἀφοῦ τόσο πολύ μας εὐεργετεῖ ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, ὁ Θεός μας ἀπέκρυψε τήν ὥρα του, χωρίς νά καταλαβαίνουν ὅτι μέ αὐτόν ἀκριβῶς τόν τρόπο ὁ Θεός ἐπιτυγχάνει θαυμάσια τήν σωτηρία μας! Διότι κανείς δέν θά προσερχόταν ἀμέσως στό βάπτισμα ἤ στήν μοναχική πολιτεία, ἐάν ἐγνώριζε τήν ὥρα τοῦ θανάτου του. Θά περνοῦσε ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς τοῦ μέσα στήν ἁμαρτία καί μόνο ὅταν πλησίαζε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου του θά ἔτρεχε πρός τό βάπτισμα καί τήν μετάνοια. Ἔφ΄ὅσον ὅμως θά εἶχε ζυμωθῆ μέ τήν κακία, ἀπό τήν μακροχρόνιο συνήθεια, θά ἔμενε τελείως ἀδιόρθωτος.

11. Ὅταν πενθῆς γιά τίς ἁμαρτίες σου, μήν ἀκούσης ποτέ τόν «κύνα» ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος σου παρουσιάζει τόν Θεόν φιλάνθρωπο. Διότι ὁ σκοπός τοῦ εἶναι νά βγάλη ἀπό μέσα σου τό πένθος καί τόν «ἄφοβον φόβο». Μήν τόν ἀκούσης, παρά μόνο ὅταν τυχόν ἰδῆς τόν ἑαυτόν σου νά παρασύρεται σέ βαθειά ἀπόγνωσι.

12. Αὐτός πού θέλει νά διατηρῆ πάντοτε μέσα του τήν μνήμη τοῦ θανάτου καί τῆς Κρίσεως τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ συγχρόνως ἀφήνει τόν ἑαυτό του νά περισπᾶται σέ φροντίδες καί μέριμνες ὑλικές, ὁμοιάζει μέ ἐκεῖνον πού ἐνῶ κολυμβά, θέλει ταυτόχρονα νά κτυπᾶ παλαμάκια.

13. Ἡ ζωηρά μνήμη τοῦ θανάτου ὀλιγοστεύει τά φαγητά. Καί ὅταν περικόπτωνται μέ ταπεινοσύνη τά φαγητά, κόπτονται μαζί καί τά πάθη.

14. Ἡ ἀναλγησία (σκληρότης) τῆς καρδιᾶς φέρνει πώρωσι στόν νοῦ, καί τά πολλά φαγητά ξηραίνουν τίς πηγές τῶν δακρύων. Ἡ δίψα καί ἡ ἀγρυπνία πιέζουν τήν καρδιά. Καί ὅταν πιεσθῆ ἡ καρδιά, ἐκπηδοῦν τά δάκρυα.

15. Αὐτά πού εἴπαμε, στούς γαστριμάργους φαίνονται σκληρά, ἐνῶ στούς ὀκνηρούς ἀπίστευτα. Ὁ «πρακτικός» ὅμως ἄνθρωπος θά τά δοκιμάση καί θά τά βρή μέ προθυμία. Αὐτός πού θά τά βρή καί θά τά γευθῆ, θά χαμογελάση ἱκανοποιημένος. Ἐνῶ ἐκεῖνος πού ἀκόμη τά ἀναζητεῖ, θά σκυθρωπάση περισσότερο.

16. Οἱ Πατέρες ὁρίζουν ὅτι ἡ τελεία ἀγάπη εἶναι «ἄπτωτος», (διότι μας προστατεύει ἀπό κάθε πτῶσι). Παρόμοια καί ἐγώ ὁρίζω ὅτι ἡ τελεία συναίσθησις τοῦ θανάτου εἶναι «ἄφοβος», (διότι μας ἀπαλλάσσει ἀπό κάθε ἄλλο φόβο).

17. Ὁ νοῦς τοῦ «πρακτικοῦ» μπορεῖ νά ἀσκῆ πολλῶν εἰδῶν ἐργασίες. Νά σκέπτεται δηλαδή τήν ἀγάπη πρός τόν Θεόν, νά ἐνθυμῆται τόν Θεόν, νά ἐνθυμῆται τήν οὐράνιο βασιλεία, νά ἐνθυμῆται τόν ζῆλο τῶν Μαρτύρων, νά ἐνθυμῆται ὅτι ὁ Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών, ὄπως ὁ Ψαλμωδός πού ἔλεγε, «προωρώμην τόν Κύριον» κλπ. (Ψάλμ. ἴε΄ 8). Νά ἐνθυμῆται ἀκόμη τούς ἁγίους ἀγγέλους, τόν χωρισμό τῆς ψυχῆς του ἀπό τό σῶμα, τήν συνάντησι μέ τά τελώνια τοῦ ἀέρος, τήν ἀπόφασι τοῦ Κριτοῦ, τήν κόλασι. Ἀπό μεγάλες ἐργασίες ἀρχίσαμε, (ὄπως εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ), καί καταλήξαμε σ΄αὐτές πού μας προστατεύουν ἀπό πτώσεις, (ὄπως εἶναι ὁ φόβος τῆς κολάσεως).

18. Κάποια φορᾶ ἕνα Αἰγύπτιος μοναχός μου διηγήθηκε τά ἑξῆς: «Ἄφ΄ὅτου παγιώθηκε δυνατά μέσα στήν καρδιά μου ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, (δέν εἶχα καθόλου ὄρεξι γιά φαγητό). Καί κάποτε πού χρειάσθηκε νά παρηγορήσω λίγο τό πήλινο σῶμα μου, ἡ μνήμη αὐτή σάν δικαστῆς μου τό ἀπηγόρευσε. Καί τό πλέον ἀξιοθαύμαστο εἶναι ὅτι, πάρ΄ὅλο πού προσεπάθησα, δέν κατόρθωσα νά τήν ἀποδιώξω».

19. Ἕνας ἄλλος πού ἀσκήτευε ἐδῶ στήν περιοχή πού ὀνομάζεται Θολᾶς, πολλές φορές μέ τήν σκέψι τοῦ θανάτου ἐγινόταν ἐκτός ἑαυτοῦ. Καί σάν λιπόθυμο ἤ ἐπιληπτικό τόν ἀνεσήκωναν, ἀναίσθητο σχεδόν, οἱ ἐκεῖ εὐρισκόμενοι ἀδελφοί.

20. Δέν θά παραλείψω νά σοῦ παρουσιάσω καί τήν ἱστορία τοῦ Ἠσυχίου τοῦ Χωρηβίτου. Αὐτός ζοῦσε ἀμελέστατα χωρίς τό παραμικρό ἐνδιαφέρον γιά τήν ψυχή του. Κάποτε λοιπόν συνέβη νά ἀσθενήση βαρύτατα καί νά φθάση στό σημεῖο, ὥστε ἐπί μία ὥρα ἀκριβῶς νά φαίνεται ὅτι ἀπέθανε. Συνῆλθε ὅμως πάλι, ὅποτέ μας ἱκετεύει ὅλους νά φύγωμε ἀμέσως. Καί ἀφοῦ ἔκτισε τήν πόρτα τοῦ κελιοῦ του, ἔμεινε κλεισμένος μέσα δώδεκα χρόνια, χωρίς νά ὁμιλήση καθόλου μέ κανένα. Ὅλο αὐτό τό διάστημα δέν γευόταν τίποτε ἄλλο, ἐκτός ἀπό ψωμί καί νερό. Καθόταν μόνο ἐκστατικός ἐμπρός σέ ἐκεῖνα πού εἶδε στήν ἔκστασί του. Τόσο πολύ σκεπτικός, ὥστε ποτέ πλέον δέν ἄλλαξε ἡ ἔκφρασίς του. Καί πάντοτε σάν ἀφηρημένος, χύνοντας ἀθόρυβα καί συνεχῶς θερμά δάκρυα. Μόνο ὅταν πλησίασε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου του, ἀποφράξαμε τήν πόρτα καί εἰσήλθαμε μέσα. Καί ἀφοῦ πολύ τόν παρακαλέσαμε, τοῦτο μόνο εἶπε: «Συγχωρῆστε με, ἀδελφοί. Αὐτός πού ἐγνώρισε τί σημαίνει μνήμη θανάτου, δέν θά μπορέση ποτέ πλέον νά ἁμαρτήση». Ἐμεῖς ἐθαυμάζαμε βλέποντας τόν ἄλλοτε ἀμελέστατο νά ἔχη μεταμορφωθῆ τόσο ἀπότομα μέ τήν μακαριστή αὐτή ἀλλαγή καί μεταμόρφωσι. Καί ἀφοῦ τόν ἐθάψαμε μέ εὐλάβεια στό κοιμητήριο πού εὑρίσκεται κοντά στό κάστρο, ὕστερα ἀπό μερικές ἡμέρες ἀναζητήσαμε τό ἅγιό του λείψανο, ἀλλά δέν τόν εὐρήκαμε. Μέ τό θαυμαστό αὐτό σημεῖο ὁ Κύριος ἐπληροφόρησε πόσο εὐάρεστα δέχθηκε τήν ἐπιμελημένη καί ἀξιέπαινη μετάνοιά του, ὅλους ἐκείνους πού θά ἀπεφάσιζαν νά διορθωθοῦν, ὕστερα καί ἀπό πολλή ἀκόμη ἀμέλεια.

21. Μερικοί θεωροῦν ὅτι ἡ θαλασσία ἄβυσσος δέν ἔχει ὅρια. Καί τήν ὀνομάζουν περιοχή ἀπύθμενον. Παρόμοια καί ἡ σκέψις τοῦ θανάτου δημιουργεῖ στήν ψυχή τέτοια κατάστασι, ὥστε καί ἡ ἁγνότης καί ἡ ἕν γένει πνευματική ἐργασία νά παρουσιάζεται ἄφθαστος, (χωρίς τέρμα δηλαδή). Αὐτό τό ἐπιβεβαιώνει καί ὁ προηγούμενος Ὅσιος. Ὅσοι τόν μιμοῦνται, προσθέτουν φόβο στόν φόβο, ἀκατάπαυστα, μέχρις ὅτου ἐξαντληθῆ καί αὐτή ἡ δύναμις τῶν ὀστῶν τους.

22. Ἅς βεβαιωθοῦμε ὅτι καί τοῦτο εἶναι δῶρον Θεοῦ, μέσα σέ ὅλα τά ἀγαθά Του. Ἀρκεῖ νά σκεφθοῦμε ὅτι πολλές φορές, ἄν καί πλησιάζομε σέ τάφους, εἴμαστε ἀδάκρυτοι καί ἀσυγκίνητοι. Ἐνῶ ἀντίθετα πολλές φορές, χωρίς νά ἀντικρύζωμε κάτι παρόμοιο, κατανυσσόμεθα.

23. Ὅποιος νεκρώθηκε γιά ὅλα τά γήϊνα, αὐτός ἐνθυμεῖται τόν θάνατο. Ἐκεῖνος ὅμως πού διατηρεῖ μαζί τους δεσμούς δέν εὐκαιρεῖ γιά κάτι τέτοιο, ἀφοῦ ἄλλωστε μέ τήν συμπεριφορά τοῦ γίνεται ὁ ἴδιος ἐχθρός του ἑαυτοῦ του.

24. Μή θέλης νά δείχνης σέ ὅλους μέ λόγια τήν ἀγάπη σου, ἀλλά καλύτερα ζήτει ἀπό τόν Θεόν νά τούς τήν φανερώση ἐκεῖνος μέ τρόπο μυστικό. Διαφορετικά δέν θά σοῦ ἐπαρκέση ὁ χρόνος καί γιά συνομιλίες καί γιά κατάνυξι.

25. Μήν ἀπατᾶσαι, ἀνόητε ἐργάτη, ὅτι μέ τόν ἑπόμενο χρόνο θά ἀναπληρώσης τόν χρόνο πού ἔχασες. Διότι καί τῆς κάθε ἡμέρας ὁ χρόνος δέν ἐπαρκεῖ ὥστε νά ἐκπληρώσωμε ὄπως πρέπει τίς καθημερινές μας ὑποχρεώσεις πρός τόν Δεσπότη.

26. Δέν εἶναι δυνατόν, εἶπε κάποιος, δέν εἶναι δυνατόν νά περάσουμε μέ εὐλάβεια τήν σημερινή ἡμέρα, ἐάν δέν τήν λογαριάσωμε σάν τήν τελευταία της ζωῆς μας. Καί εἶναι ἀξιοθαύμαστο, ὅτι κάτι παρόμοιο ἐξέφρασαν καί οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι ἐχαρακτήρισαν τήν φιλοσοφία «μελέτη θανάτου».

Βαθμίς ἕκτη! Ὅποιος τήν ἀνέβηκε, δέν πρόκειται πλέον νά ἁμαρτήση, ἔφ΄ ὅσον ἀσφαλῶς εἶναι ἀληθινός ὁ λόγος ἐκεῖνος τῆς Γραφῆς: «Μιμνήσκου τά ἔσχατά σου, καί εἷς τόν αἰώνα οὗ μή ἁμάρτης» (Σόφ. Σειράχ ζ΄ 36).

[ΠΗΓΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ]

 http://www.orthros.eu