Μικρά καί ὠφέλιμα: "Κανείς ἄς μήν προβάλλει ἀδυναμία στήν ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου"

   "Κανείς ἄς μήν προβάλλει ἀδυναμία στήν ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου, γιατί ὑπῆρξαν ἄνθρωποι πού ἔπραξαν καί παραπάνω ἀπό αὐτές".

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης

http://orthodoxtherapy.blogspot.gr/

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος - Λόγος περί Δειλίας

ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ - ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΟΣ ΚΛΙΜΑΞ
ΛΟΓΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟΣ

Περὶ δειλίας
(Διὰ τὴν ἄνανδρον δειλίαν)

ΟΠΟΙΟΣ ἐργάζεται τὴν ἀρετὴ σὲ Κοινόβιο ἢ σὲ συνοδία, δὲν εἶναι συνηθισμένο νὰ πολεμῆται ἀπὸ τὴν δειλία. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ εὑρίσκεται σὲ ἡσυχαστικώτερους τόπους, ἂς ἀγωνίζεται μήπως καὶ τὸν κυριεύση τὸ γέννημα τῆς κενοδοξίας καὶ ἡ θυγατέρα τῆς ἀπιστίας, δηλαδὴ ἡ δειλία.
2. Ἡ δειλία εἶναι νηπιακὴ συμπεριφορὰ μιᾶς ψυχῆς ποὺ ἐγήρασε στὴν κενοδοξία. Ἡ δειλία εἶναι ἀπομάκρυνσις τῆς πίστεως, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι ἀναμένονται ἀπροσδόκητα κακά.
3. Ὁ φόβος εἶναι κίνδυνος ποὺ προμελετᾶται. Ἢ διαφορετικά, ὁ φόβος εἶναι μία ἔντρομη καρδιακὴ αἴσθησις, ποὺ συγκλονίζεται καὶ ἀγωνιᾶ ἀπὸ ἀναμονὴ ἀπροβλέπτων συμφορῶν. Ὁ φόβος εἶναι μία στέρησις τῆς ἐσωτερικῆς πληροφορίας. Ἡ ὑπερήφανη ψυχὴ εἶναι δούλη τῆς δειλίας· ἔχοντας πεποίθησι στὸν ἑαυτόν της καὶ ὄχι στὸν Θεόν, φοβεῖται τοὺς κρότους τῶν κτισμάτων καὶ τὶς σκιές.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/10/blog-post_37.html

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος: Λόγος περί μνησικακίας

ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ - ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΟΣ ΚΛΙΜΑΞ
ΛΟΓΟΣ ΕΝΑΤΟΣ
Περὶ μνησικακίας

ΟΜΟΙΑΖΟΥΝ, οἱ μὲν εὐλογημένες καὶ ὅσιες ἀρετὲς μὲ τὴν κλίμακα τοῦ Ἰακώβ, οἱ δὲ ἀνόσιες κακίες μὲ τὴν ἁλυσίδα ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ κορυφαίου Ἀποστόλου Πέτρου (πρβλ. Πράξ. ιβ´ 7). Διότι οἱ μὲν πρῶτες, καθὼς ἡ μία ὁδηγεῖ στὴν ἄλλη, ἀνεβάζουν στὸν οὐρανὸ ἐκεῖνον ποὺ τὸ ἐπιθυμεῖ. Ἐνῷ οἱ ἄλλες, οἱ κακίες, ἔχουν τὴ συνήθεια νὰ γεννοῦν ἡ μία τὴν ἄλλη καὶ νὰ συσφίγγωνται μεταξύ τους. Διὰ τοῦτο καὶ μόλις προηγουμένως ἀκούσαμε τὸν ἀσύνετο θυμὸ νὰ ὀνομάζη ἰδικό του τέκνο τὴν μνησικακία. Τώρα λοιπὸν ποὺ τὸ καλεῖ ὁ καιρός, ἂς ὁμιλήσωμε καὶ γι᾿ αὐτήν.
2. Μνησικακία σημαίνει κατάληξις τοῦ θυμοῦ, φύλαξ τῶν ἁμαρτημάτων, μίσος τῆς δικαιοσύνης, ἀπώλεια τῶν ἀρετῶν, δηλητήριο τῆς ψυχῆς, σαράκι τοῦ νοῦ, ἐντροπὴ τῆς προσευχῆς (1), ἐκκοπὴ τῆς δεήσεως, ἀποξένωσις τῆς ἀγάπης, καρφὶ ἐμπηγμένο στὴν ψυχή, αἴσθησις δυσάρεστη ποὺ ἀγαπᾶται μέσα στὴν γλυκύτητα τῆς πικρίας της, συνεχὴς ἁμαρτία, ἀνύστακτη παρανομία, διαρκῆς κακία. Καὶ τοῦτο τὸ σκοτεινὸ καὶ δύσμορφο πάθος, ἡ μνησικακία δηλαδή, ἀνήκει στὰ πάθη ποὺ γεννῶνται ἀπὸ ἄλλα πάθη καὶ ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ γεννοῦν. Γι᾿ αὐτὸ δὲν σκοπεύομε νὰ ὁμιλήσωμε πολὺ περὶ αὐτῆς.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/10/blog-post_825.html

Μετάνοια καί γενική ἐξομολόγηση_mp3

Τί εἶναι ἡ μετάνοια καί

 πῶς ἡ γενική ἐξομολόγηση θεραπεύει τήν ψυχή μας.

 Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος & Ἁγίου Πορφυρίου
κλίκ ἐδῶ

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 20-06-2011 (Συνάξεις Καλοκαιριοῦ ).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

 http://hristospanagia3.blogspot.gr

Περὶ ἀποταγῆς Ἁγίου Ἰωάννου Σιναïτου

Νεοελληνικὴ ἀπόδοση: Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου

ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Περὶ ἀποταγῆς

Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου

1.   Τὸ «ΑΠΟ ΘΕΟΥ ἄρχεσθαι» εἶναι ὀρθὸν καὶ πρέπον, ἐφ᾿ ὅσον ἀπευθύνομαι πρὸς ὑπηρέτας   τοῦ Θεοῦ. Αὐτοῦ λοιπὸν τοῦ ἀγαθοῦ καὶ ὑπεραγαθοῦ καὶ παναγάθου Θεοῦ καὶ   βασιλέως μας, ὁ ὁποῖος ἐτίμησε ὅλα τὰ λογικὰ ὄντα ποὺ ἐδημιούργησε μὲ τὸ δῶρο   τοῦ αὐτεξουσίου, ἄλλοι εἶναι φίλοι Του καὶ ἄλλοι γνήσιοι δοῦλοι Του. Ἄλλοι εἶναι   ἀχρεῖοι δοῦλοι Του καὶ ἄλλοι τελείως ἀποξενωμένοι ἀπ᾿ Αὐτόν. Ὑπάρχουν τέλος   καὶ αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἐχθροί Του, καίτοι εἶναι ἀδύνατοι καὶ ἀνίσχυροι.

2.   Φίλους κατ᾿ ἐξοχὴν τοῦ Θεοῦ, ὦ ἱερὲ φίλε, ἐμεῖς οἱ ἀμόρφωτοι θεωροῦμε τὶς   νοερὲς καὶ ἀσώματες δυνάμεις τῶν ἀγγέλων. Γνησίους δούλους τοῦ Θεοῦ ἐκείνους   ποὺ ἐξετέλεσαν καὶ ἐκτελοῦν τὸ πανάγιο θέλημά Του ἀκούραστα καὶ χωρὶς καμμία   παράλειψι.
Ἀχρείους   δούλους ὀνομάζουμε αὐτοὺς ποὺ ἀξιώθηκαν μὲν νὰ λάβουν τὸ ἅγιον Βάπτισμα, δὲν ἐφύλαξαν   ὅμως γνήσια τὶς πρὸς τὸν Θεὸν ὑποσχέσεις τους.
Ὡς   ξένους καὶ ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ θὰ ἐννοήσωμε αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀβάπτιστοι ἢ δὲν ἔχουν   ὀρθὴ πίστι.
Ἀντίπαλοι   τέλος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον ἀπέκρουσαν καὶ ἀπέρριψαν ἀπὸ   τὴν ζωή τους τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ πολεμοῦν μὲ πάθος αὐτοὺς ποὺ τὸ   τηροῦν.
3.   Ἐπειδὴ ὅμως γιὰ κάθε μία ἀπὸ τὶς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀναφέραμε,   χρειάζεται νὰ γίνει ἰδιαίτερος καὶ ἀνάλογος πρὸς τὴν κάθε περίπτωση λόγος, γιὰ   μᾶς δὲ τοὺς ἀμαθεῖς δὲν εἶναι συμφέρον ἐπὶ τοῦ παρόντος νὰ τὰ ἀναπτύξωμε ὅλα   αὐτά, ἐμπρὸς λοιπὸν ἂς ἀπλώσωμε μὲ ἀδιάκριτο ὑπακοὴ τὸ ἀνάξιο χέρι μας πρὸς   τοὺς γνησίους δούλους τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐπίεσαν μὲ τὴν εὐσέβειά τους καὶ   μᾶς ἐβίασαν μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη τους, ὥστε νὰ ὑπακούσωμε στὴν προσταγή τους.   Καὶ ἀφοῦ δεχθοῦμε ἀπὸ τὴν ἰδική τους σοφία τὴν πέννα καὶ τὴν βυθίσωμε στὸ   νοητὸ μελάνι, ποὺ εἶναι ἡ σκυθρωπὴ καὶ συγχρόνως χαρωπὴ ταπεινοφροσύνη, ἂς τὴν   σύρωμε ἐπάνω στὶς λεῖες καὶ λευκὲς καρδιές τους, σὰν σὲ χαρτί, μᾶλλον δὲ σὰν   σὲ πλάκες πνευματικές, καὶ ἀναγράφοντας τὰ θεῖα λόγια ἂς εἰποῦμε τὰ ἑξῆς:
4.   Ὁ Θεὸς εἶναι, γιὰ ὅσους θέλουν, ἡ ζωὴ καὶ ἡ σωτηρία τους, ὅλων, καὶ τῶν πιστῶν   καὶ τῶν ἀπίστων, καὶ τῶν δικαίων καὶ τῶν ἀδίκων, καὶ τῶν εὐσεβῶν καὶ τῶν ἀσεβῶν,   καὶ τῶν ἀπαθῶν καὶ τῶν ἐμπαθῶν, καὶ τῶν μοναχῶν καὶ τῶν κοσμικῶν, καὶ τῶν σοφῶν   καὶ τῶν ἀγραμμάτων, καὶ τῶν ὑγιῶν καὶ τῶν ἀσθενῶν, καὶ τῶν νέων καὶ τῶν ἡλικιωμένων.
Εἶναι   κάτι παρόμοιο μὲ τὴν ἀκτινοβολία τοῦ φωτός, μὲ τὴν θέα τοῦ ἡλίου καὶ μὲ τὴν ἐναλλαγὴ   τῶν ἐποχῶν (τὰ ὁποῖα προσφέρονται ἐξ ἴσου σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους). Καὶ δὲν   μπορεῖ νὰ εἶναι διαφορετικά, διότι «δὲν ὑπάρχει προσωποληψία στὸν Θεὸν» (Ρωμ.   Β´ 11).

Περί μνησικακίας, Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 21-02-2010,
http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Μικρά καί ὠφέλιμα: "Θλίβε τήν κοιλιά"

 "Θλίβε τήν κοιλιά καί ὁπωσδήποτε θά κλείσεις καί τό στόμα, γιατί ἡ γλώσσα ἰσχυροποιεῖται ἀπό τά πολλά φαγητά". 

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος 
 Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική θεραπευτική

Μικρά καί ὠφέλιμα:" Ἡ φιλαργυρία"

"Ἡ φιλαργυρία εἶναι πού δημιούργησε μίση καί κλοπές καί φθόνους καί χωρισμούς καί ἔχθρες καί ζάλες καί μνησικακίες καί φθόνους". 

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ

 

«Τα δάκρυα είναι ένας τρόπος γνώσης του εαυτού μας. Κλαίμε επειδή έχουμε χάσει την παραδεισιακή μας ταυτότητα, ή επειδή νοσταλγούμε έναν «χαμένο παράδεισο».

Υπάρχει ένα έντονο στοιχείο νοσταλγίας σε αυτό τον όρο: «Ω, πόσο θα θυμούνται αυτοί στη φυλακή τις προηγούμενες επιτυχίες τους!» αναφωνεί ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας, και αναφέρει τους ψαλμούς «εμνήσθημεν ημερών αρχαίων». Τα δάκρυα είναι ο τρόπος με τον οποίο το σώμα μας συμμετέχει στη μετάνοια, όπως ακριβώς συμμετέχει σε ολόκληρη την ανάβαση της πνευματικής ζωής, και όπως πράγματι είχε συμμετάσχει στην κάθοδο και στην πτώση μας.

Οι μοναχοί στη Συρία ονομάζονταν «πενθούντες» ή «πενθικοί». Για τον Ιωάννη της Κλίμακος, μια μέρα που περνά χωρίς δάκρυα είναι μια σπαταλημένη μέρα, μια μέρα δίχως μετάνοια, αν και ο Ιωάννης δεν θολώνει τη διάκριση ανάμεσα στα δάκρυα ή το πένθος και στη μετάνοια.

Αυτός που δεν κλαίει τον εαυτό του εδώ, θα τον κλαίει εκεί αιωνίως. Είναι αδύνατο να μην κλαύσει είτε εδώ εκουσίως, είτε εκεί με βάσανα».

 http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/4611-i-siopi-ton-dakryon.html

Ὁλόκληρο τό Βιβλίο "Κλίμαξ" τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου.

Ὁλόκληρο τό Βιβλίο "Κλίμαξ" τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου.

Διαβάστε παρακάτω όλο το ψυχωφελές βιβλίο "ΚΛΙΜΑΞ" του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου.  Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε κεφάλαια για την δική σας ευκολία.

1. Περί αποταγής
2. Περί απροσπαθείας
3. Περί ξενιτείας
4. Περί υπακοής
5. Περί μετανοίας
6. Περί μνήμηςθανάτου
7. Περί του χαροποιούπένθους
8. Περίαοργησίας
9. Περί μνησικακίας
10. Περί καταλαλιάς
11. Περίπολυλογίας και σιωπής
12. Περί ψεύδους
13. Περί ακηδίας
14. Περί γαστριμαργίας
15. Περί αγνείας
16. Περί φιλαργυρίας
17. Περί αναισθησίας
18. Περί ύπνου καιπροσευχής
19. Περί αγρυπνίας
20. Περί δειλίας
21. Περί κενοδοξίας
22. Περί υπερηφανείας
23. Περίλογισμών βλασφημίας
24. Περίπραότητος και απλότητος
25. Περί ταπεινοφροσύνης
26. Περίδιακρίσεως λογισμών και παθών και αρετών
27. Περί διακρίσεωςευδιακρίτου
28. Περίδιακρίσεως - Σύντομος ανακεφαλαίωσις των προηγουμένων
29. Περίησυχίας - Διά την ιεράν «ησυχίαν», την σωματικήν και την ψυχικήν
30. Περίησυχίας - Περί διαφοράς και διακρίσεως ησυχιών
31. Περί προσευχής
32. Περί απαθείας
33. Περί αγάπης,ελπίδος και πίστεως
34. Λόγος έτερος - Είςτόν Ποιμένα
    http://hristospanagia3.blogspot.gr/2014/03/blog-post_6024.html#more

ΚΛΙΜΑΞ: ΛΟΓΟΣ ΕΚΤΟΣ Περί μνήμης θανάτου

Κ  Λ  Ι  Μ  Α  Ξ

Πρίν ἀπό κάθε λόγο προηγεῖται ἡ σκέψις. Ἔτσι καί ἡ μνήμη τοῦ θανάτου καί τῶν ἁμαρτιῶν μας προηγεῖται ἀπό τά δάκρυα καί τό πένθος. Διά τοῦτο καί τά ἐτοποθετήσαμε στήν φυσική τους θέσι καί σειρά τοῦ λόγου.

2. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου εἶναι καθημερινός θάνατος. Καί ἡ μνήμη τῆς ἐξόδου μας ἀπό τήν ζωή αὐτή, εἶναι συνεχής στεναγμός.

3. Ἡ δειλία τοῦ θανάτου εἶναι φυσικό ἰδίωμα τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖον ὀφείλεται στήν παρακοή τοῦ Ἀδάμ. Ὁ τρόμος ὅμως τοῦ θανάτου ἀποδεικνύει ὅτι ὑπάρχουν ἁμαρτίες γιά τίς ὁποῖες δέν ἐδείχθηκε μετάνοια.

4. Δειλιάζει ὁ Χριστός ἐμπρός στόν θάνατο, ἀλλά δέν τρέμει, γιά νά δείξη καθαρά τά ἰδιώματα τῶν δυό Του φύσεων, (θείας καί ἀνθρώπινης).

5. Ὄπως ὁ ἄρτος εἶναι ἀναγκαιότερος ἀπό κάθε ἄλλη τροφή, ἔτσι καί ἡ σκέψις τοῦ θανάτου ἀπό κάθε ἄλλη πνευματική ἐργασία.

6. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου σ΄αὐτούς πού ζοῦν στό Κοινόβιο δημιουργεῖ κόπους, λεπτολόγησι τῶν ἁμαρτιῶν τους καί γλυκειά ὑποδοχή τῶν «ἀτιμιῶν». Ἐνῶ στούς ἠσυχαστᾶς πού ζοῦν μακρυά ἀπό θορύβους προξενεῖ ἀπελευθέρωσι ἀπό βιοτικές φροντίδες, ἀδιάλειπτη προσευχή καί φυλακή τοῦ νοῦ - ἀρετές πού εἶναι καί μητέρες καί θυγατέρες τῆς μνήμης τοῦ θανάτου.

7. Ὄπως ξεχωρίζει ὁ κασσίτερος ἀπό τό ἀσήμι, ὅσο καί ἄν ὁμοιάζουν ἐξωτερικά, ἔτσι εἶναι καταφανής καί ἔκδηλη στούς διακριτικούς ἡ φυσική ἀπό τήν παρά φύσιν δειλία τοῦ θανάτου.

8. Ἀληθής ἀπόδειξις ἐκείνων πού μέ ὅλη τους τήν καρδιά συναισθάνονται καί ἐνθυμοῦνται τόν θάνατο εἶναι ἡ θεληματική ἀπροσπάθεια πρός κάθε κτίσμα καί ἡ τελεία ἀπάρνησις τοῦ ἰδίου θελήματος. Ἐκεῖνος πού καθημερινά περιμένει τόν θάνατο εἶναι ὁπωσδήποτε δόκιμος καί σπουδαῖος ἀγωνιστής. Ἐνῶ ἐκεῖνος πού τόν ἐπιθυμεῖ κάθε ὥρα εἶναι ἅγιος.

9. Δέν εἶναι πάντοτε καλή ἡ ἐπιθυμία τοῦ θανάτου. Ὑπάρχουν βέβαια ἐκεῖνοι πού ἁμαρτάνουν συνεχῶς παρασυρόμενοι ἀπό τήν κακή συνήθεια καί οἱ ὁποῖοι ζητοῦν μέ ταπείνωσι τόν θάνατο (γιά νά παύσουν πλέον νά ἁμαρτάνουν). Ὑπάρχουν ὅμως καί αὐτοί πού δέν ἀποφασίζουν νά μετανοήσουν καί πού ἐπικαλοῦνται τόν θάνατο ἀπό ἀπελπισία. Εἶναι ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν ὑπερήφανη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό τους ὅτι ἔγιναν ἀπαθεῖς, καί ἄρα δέν φοβοῦνται πλέον τόν ἐρχομό τοῦ θανάτου. Ὑπάρχουν τέλος καί ἄλλοι -ἐάν βέβαια ὑπάρχουν τέτοιοι καί στήν ἐποχή μας- οἱ ὁποῖοι ἐπιζητοῦν νά ἐκδημήσουν (πρός Κύριον), διότι τούς παρακινεῖ ἡ μυστική ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

10. Μερικοί εὐσεβεῖς ἔχουν τήν ἀπορία καί ζητοῦν νά μάθουν, γιατί ἄραγε, ἀφοῦ τόσο πολύ μας εὐεργετεῖ ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, ὁ Θεός μας ἀπέκρυψε τήν ὥρα του, χωρίς νά καταλαβαίνουν ὅτι μέ αὐτόν ἀκριβῶς τόν τρόπο ὁ Θεός ἐπιτυγχάνει θαυμάσια τήν σωτηρία μας! Διότι κανείς δέν θά προσερχόταν ἀμέσως στό βάπτισμα ἤ στήν μοναχική πολιτεία, ἐάν ἐγνώριζε τήν ὥρα τοῦ θανάτου του. Θά περνοῦσε ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς τοῦ μέσα στήν ἁμαρτία καί μόνο ὅταν πλησίαζε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου του θά ἔτρεχε πρός τό βάπτισμα καί τήν μετάνοια. Ἔφ΄ὅσον ὅμως θά εἶχε ζυμωθῆ μέ τήν κακία, ἀπό τήν μακροχρόνιο συνήθεια, θά ἔμενε τελείως ἀδιόρθωτος.

11. Ὅταν πενθῆς γιά τίς ἁμαρτίες σου, μήν ἀκούσης ποτέ τόν «κύνα» ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος σου παρουσιάζει τόν Θεόν φιλάνθρωπο. Διότι ὁ σκοπός τοῦ εἶναι νά βγάλη ἀπό μέσα σου τό πένθος καί τόν «ἄφοβον φόβο». Μήν τόν ἀκούσης, παρά μόνο ὅταν τυχόν ἰδῆς τόν ἑαυτόν σου νά παρασύρεται σέ βαθειά ἀπόγνωσι.

12. Αὐτός πού θέλει νά διατηρῆ πάντοτε μέσα του τήν μνήμη τοῦ θανάτου καί τῆς Κρίσεως τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ συγχρόνως ἀφήνει τόν ἑαυτό του νά περισπᾶται σέ φροντίδες καί μέριμνες ὑλικές, ὁμοιάζει μέ ἐκεῖνον πού ἐνῶ κολυμβά, θέλει ταυτόχρονα νά κτυπᾶ παλαμάκια.

13. Ἡ ζωηρά μνήμη τοῦ θανάτου ὀλιγοστεύει τά φαγητά. Καί ὅταν περικόπτωνται μέ ταπεινοσύνη τά φαγητά, κόπτονται μαζί καί τά πάθη.

14. Ἡ ἀναλγησία (σκληρότης) τῆς καρδιᾶς φέρνει πώρωσι στόν νοῦ, καί τά πολλά φαγητά ξηραίνουν τίς πηγές τῶν δακρύων. Ἡ δίψα καί ἡ ἀγρυπνία πιέζουν τήν καρδιά. Καί ὅταν πιεσθῆ ἡ καρδιά, ἐκπηδοῦν τά δάκρυα.

15. Αὐτά πού εἴπαμε, στούς γαστριμάργους φαίνονται σκληρά, ἐνῶ στούς ὀκνηρούς ἀπίστευτα. Ὁ «πρακτικός» ὅμως ἄνθρωπος θά τά δοκιμάση καί θά τά βρή μέ προθυμία. Αὐτός πού θά τά βρή καί θά τά γευθῆ, θά χαμογελάση ἱκανοποιημένος. Ἐνῶ ἐκεῖνος πού ἀκόμη τά ἀναζητεῖ, θά σκυθρωπάση περισσότερο.

16. Οἱ Πατέρες ὁρίζουν ὅτι ἡ τελεία ἀγάπη εἶναι «ἄπτωτος», (διότι μας προστατεύει ἀπό κάθε πτῶσι). Παρόμοια καί ἐγώ ὁρίζω ὅτι ἡ τελεία συναίσθησις τοῦ θανάτου εἶναι «ἄφοβος», (διότι μας ἀπαλλάσσει ἀπό κάθε ἄλλο φόβο).

17. Ὁ νοῦς τοῦ «πρακτικοῦ» μπορεῖ νά ἀσκῆ πολλῶν εἰδῶν ἐργασίες. Νά σκέπτεται δηλαδή τήν ἀγάπη πρός τόν Θεόν, νά ἐνθυμῆται τόν Θεόν, νά ἐνθυμῆται τήν οὐράνιο βασιλεία, νά ἐνθυμῆται τόν ζῆλο τῶν Μαρτύρων, νά ἐνθυμῆται ὅτι ὁ Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών, ὄπως ὁ Ψαλμωδός πού ἔλεγε, «προωρώμην τόν Κύριον» κλπ. (Ψάλμ. ἴε΄ 8). Νά ἐνθυμῆται ἀκόμη τούς ἁγίους ἀγγέλους, τόν χωρισμό τῆς ψυχῆς του ἀπό τό σῶμα, τήν συνάντησι μέ τά τελώνια τοῦ ἀέρος, τήν ἀπόφασι τοῦ Κριτοῦ, τήν κόλασι. Ἀπό μεγάλες ἐργασίες ἀρχίσαμε, (ὄπως εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ), καί καταλήξαμε σ΄αὐτές πού μας προστατεύουν ἀπό πτώσεις, (ὄπως εἶναι ὁ φόβος τῆς κολάσεως).

18. Κάποια φορᾶ ἕνα Αἰγύπτιος μοναχός μου διηγήθηκε τά ἑξῆς: «Ἄφ΄ὅτου παγιώθηκε δυνατά μέσα στήν καρδιά μου ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, (δέν εἶχα καθόλου ὄρεξι γιά φαγητό). Καί κάποτε πού χρειάσθηκε νά παρηγορήσω λίγο τό πήλινο σῶμα μου, ἡ μνήμη αὐτή σάν δικαστῆς μου τό ἀπηγόρευσε. Καί τό πλέον ἀξιοθαύμαστο εἶναι ὅτι, πάρ΄ὅλο πού προσεπάθησα, δέν κατόρθωσα νά τήν ἀποδιώξω».

19. Ἕνας ἄλλος πού ἀσκήτευε ἐδῶ στήν περιοχή πού ὀνομάζεται Θολᾶς, πολλές φορές μέ τήν σκέψι τοῦ θανάτου ἐγινόταν ἐκτός ἑαυτοῦ. Καί σάν λιπόθυμο ἤ ἐπιληπτικό τόν ἀνεσήκωναν, ἀναίσθητο σχεδόν, οἱ ἐκεῖ εὐρισκόμενοι ἀδελφοί.

20. Δέν θά παραλείψω νά σοῦ παρουσιάσω καί τήν ἱστορία τοῦ Ἠσυχίου τοῦ Χωρηβίτου. Αὐτός ζοῦσε ἀμελέστατα χωρίς τό παραμικρό ἐνδιαφέρον γιά τήν ψυχή του. Κάποτε λοιπόν συνέβη νά ἀσθενήση βαρύτατα καί νά φθάση στό σημεῖο, ὥστε ἐπί μία ὥρα ἀκριβῶς νά φαίνεται ὅτι ἀπέθανε. Συνῆλθε ὅμως πάλι, ὅποτέ μας ἱκετεύει ὅλους νά φύγωμε ἀμέσως. Καί ἀφοῦ ἔκτισε τήν πόρτα τοῦ κελιοῦ του, ἔμεινε κλεισμένος μέσα δώδεκα χρόνια, χωρίς νά ὁμιλήση καθόλου μέ κανένα. Ὅλο αὐτό τό διάστημα δέν γευόταν τίποτε ἄλλο, ἐκτός ἀπό ψωμί καί νερό. Καθόταν μόνο ἐκστατικός ἐμπρός σέ ἐκεῖνα πού εἶδε στήν ἔκστασί του. Τόσο πολύ σκεπτικός, ὥστε ποτέ πλέον δέν ἄλλαξε ἡ ἔκφρασίς του. Καί πάντοτε σάν ἀφηρημένος, χύνοντας ἀθόρυβα καί συνεχῶς θερμά δάκρυα. Μόνο ὅταν πλησίασε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου του, ἀποφράξαμε τήν πόρτα καί εἰσήλθαμε μέσα. Καί ἀφοῦ πολύ τόν παρακαλέσαμε, τοῦτο μόνο εἶπε: «Συγχωρῆστε με, ἀδελφοί. Αὐτός πού ἐγνώρισε τί σημαίνει μνήμη θανάτου, δέν θά μπορέση ποτέ πλέον νά ἁμαρτήση». Ἐμεῖς ἐθαυμάζαμε βλέποντας τόν ἄλλοτε ἀμελέστατο νά ἔχη μεταμορφωθῆ τόσο ἀπότομα μέ τήν μακαριστή αὐτή ἀλλαγή καί μεταμόρφωσι. Καί ἀφοῦ τόν ἐθάψαμε μέ εὐλάβεια στό κοιμητήριο πού εὑρίσκεται κοντά στό κάστρο, ὕστερα ἀπό μερικές ἡμέρες ἀναζητήσαμε τό ἅγιό του λείψανο, ἀλλά δέν τόν εὐρήκαμε. Μέ τό θαυμαστό αὐτό σημεῖο ὁ Κύριος ἐπληροφόρησε πόσο εὐάρεστα δέχθηκε τήν ἐπιμελημένη καί ἀξιέπαινη μετάνοιά του, ὅλους ἐκείνους πού θά ἀπεφάσιζαν νά διορθωθοῦν, ὕστερα καί ἀπό πολλή ἀκόμη ἀμέλεια.

21. Μερικοί θεωροῦν ὅτι ἡ θαλασσία ἄβυσσος δέν ἔχει ὅρια. Καί τήν ὀνομάζουν περιοχή ἀπύθμενον. Παρόμοια καί ἡ σκέψις τοῦ θανάτου δημιουργεῖ στήν ψυχή τέτοια κατάστασι, ὥστε καί ἡ ἁγνότης καί ἡ ἕν γένει πνευματική ἐργασία νά παρουσιάζεται ἄφθαστος, (χωρίς τέρμα δηλαδή). Αὐτό τό ἐπιβεβαιώνει καί ὁ προηγούμενος Ὅσιος. Ὅσοι τόν μιμοῦνται, προσθέτουν φόβο στόν φόβο, ἀκατάπαυστα, μέχρις ὅτου ἐξαντληθῆ καί αὐτή ἡ δύναμις τῶν ὀστῶν τους.

22. Ἅς βεβαιωθοῦμε ὅτι καί τοῦτο εἶναι δῶρον Θεοῦ, μέσα σέ ὅλα τά ἀγαθά Του. Ἀρκεῖ νά σκεφθοῦμε ὅτι πολλές φορές, ἄν καί πλησιάζομε σέ τάφους, εἴμαστε ἀδάκρυτοι καί ἀσυγκίνητοι. Ἐνῶ ἀντίθετα πολλές φορές, χωρίς νά ἀντικρύζωμε κάτι παρόμοιο, κατανυσσόμεθα.

23. Ὅποιος νεκρώθηκε γιά ὅλα τά γήϊνα, αὐτός ἐνθυμεῖται τόν θάνατο. Ἐκεῖνος ὅμως πού διατηρεῖ μαζί τους δεσμούς δέν εὐκαιρεῖ γιά κάτι τέτοιο, ἀφοῦ ἄλλωστε μέ τήν συμπεριφορά τοῦ γίνεται ὁ ἴδιος ἐχθρός του ἑαυτοῦ του.

24. Μή θέλης νά δείχνης σέ ὅλους μέ λόγια τήν ἀγάπη σου, ἀλλά καλύτερα ζήτει ἀπό τόν Θεόν νά τούς τήν φανερώση ἐκεῖνος μέ τρόπο μυστικό. Διαφορετικά δέν θά σοῦ ἐπαρκέση ὁ χρόνος καί γιά συνομιλίες καί γιά κατάνυξι.

25. Μήν ἀπατᾶσαι, ἀνόητε ἐργάτη, ὅτι μέ τόν ἑπόμενο χρόνο θά ἀναπληρώσης τόν χρόνο πού ἔχασες. Διότι καί τῆς κάθε ἡμέρας ὁ χρόνος δέν ἐπαρκεῖ ὥστε νά ἐκπληρώσωμε ὄπως πρέπει τίς καθημερινές μας ὑποχρεώσεις πρός τόν Δεσπότη.

26. Δέν εἶναι δυνατόν, εἶπε κάποιος, δέν εἶναι δυνατόν νά περάσουμε μέ εὐλάβεια τήν σημερινή ἡμέρα, ἐάν δέν τήν λογαριάσωμε σάν τήν τελευταία της ζωῆς μας. Καί εἶναι ἀξιοθαύμαστο, ὅτι κάτι παρόμοιο ἐξέφρασαν καί οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι ἐχαρακτήρισαν τήν φιλοσοφία «μελέτη θανάτου».

Βαθμίς ἕκτη! Ὅποιος τήν ἀνέβηκε, δέν πρόκειται πλέον νά ἁμαρτήση, ἔφ΄ ὅσον ἀσφαλῶς εἶναι ἀληθινός ὁ λόγος ἐκεῖνος τῆς Γραφῆς: «Μιμνήσκου τά ἔσχατά σου, καί εἷς τόν αἰώνα οὗ μή ἁμάρτης» (Σόφ. Σειράχ ζ΄ 36).

[ΠΗΓΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ]

 http://www.orthros.eu

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ...

Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος.
Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεόν για νέα ζωή.
Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως.
Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας.

Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα άλλα και μέριμνα για την σωτηρία του εαυτού μας.
Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος και αποκήρυξις της απελπισίας.
Μετανοών σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη.
Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις με τον Κύριον, με έργα αρετής αντίθετα προς τα παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως.
Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων.
Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτού του.
Μετάνοια σημαίνει υπερβολική ταλαιπωρία της κοιλίας (με νηστεία) και κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθησι.
Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος, Λόγος Ε΄, Περί Μετανοίας

Πηγή:agiosmgefiras.blogspot.gr 
   http://panagiaalexiotissa.blogspot.com