" Ἡ ἀγάπη μας στό συνάνθρωπό μας."

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ

Ὁ Ὅσιος Γέρων Πορφύριος ἐπίμονα δίδασκε ὅτι πρέπει ἡ ἀγάπη μας στὸ συνάνθρωπό μας νὰ εἶναι τόση, ὥστε νὰ τὸν βλέπουμε ὡς τὸν ἑαυτό μας. Μιὰ περίοδο εἶχε παρακαλέσει ἕνα πνευματικό του τέκνο καὶ τοῦ εἶχε φωτοτυπήσει τὸ κατωτέρω κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, τὸ ὁποῖο μοίραζε στοὺς ἐπισκέπτες του:
«Ὅλους τοὺς πιστοὺς ὀφείλομε νὰ τοὺς βλέπωμε σὰν ἕνα, καὶ νὰ σκεπτώμαστε ὅτι στὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Χριστός. Καὶ νὰ ἔχωμε γιὰ τὸν καθένα τέτοια ἀγάπη, ὥστε νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ θυσιάσωμε γιὰ χάρη του καὶ τὴ ζωή μας. Γιατὶ ὀφείλομε νὰ μὴ λέμε οὔτε νὰ θεωροῦμε κανένα ἄνθρωπο κακό, ἀλλὰ ὅλους νὰ τοὺς βλέπωμε ὡς καλούς. Κι ἂν δῆς ἕνα ἀδελφο νὰ ἐνοχλῆται ἀπὸ πάθη, νὰ μὴ τὸν μισήσης αὐτὸν μίσησε τὰ πάθη, ποὺ τὸν πολεμοῦν. Κι ἂν τὸν δῆς νὰ τυραννῆται ἀπὸ ἐπιθυμίες καὶ συνήθειες προηγουμένων ἁμαρτιῶν, περισσότερο σπλαχνίσου τον, μὴ τυχὸν δοκιμάσης καὶ σὺ πειρασμό, ἀφοῦ εἶσαι ἀπὸ ὑλικὸ ποὺ εὔκολα γυρίζει ἀπὸ τὸ καλὸ στὸ κακό. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφὸ σὲ προετοιμάζει ν’ ἀγαπήσης περισσότερο τὸν Θεό. Τὸ μυστικό, λοιπόν, τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφό. Γιατί, ἂν δὲν ἀγαπᾶς τὸν ἀδελφό σου, ποὺ τὸν βλέπεις, πῶς εἶναι δυνατὸ ν’ ἀγαπᾶς τὸν Θεό, ποὺ δὲν τὸν βλέπεις;
Ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφόν, ὃν ἑώρακε, τὸν Θεὸν, ὃν οὐχ ἑώρακε, πῶς δύναται ἀγαπᾶν; (Α΄ Ἰω., 4, 20)».

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Κλείτου Ἰωαννίδη “Ὁ Γέρων Πορφύριος. Μαρτυρίες καὶ Ἐμπειρίες“, σελ. 47

http://stis10.net/agios-porphyrios/ena-keimeno-pou-agapouse-o-agios-porphyrios/

Γέροντα, πῶς νά ἀγαπᾶμε ἕναν κακό ἄνθρωπο;

- Κατανοώ την ερώτηση σας. Να μισείτε την κακία και την αμαρτία, όμως τον άνθρωπο πρέπει να τον λυπάστε και να τον αγαπάτε. Μόνον ο Θεός ξέρει. Μπορεί αυτός που εμείς μισούμε σήμερα, αύριο, με προσευχή, με δάκρυα, με νηστεία, με μετάνοια, να καθαριστεί και ο Κύριος να τον συμπεριλάβει στους Αγγέλους. Υπήρξαν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι στην ιστορία.

Όταν έβριζαν ή κατηγορούσαν τον άγιο, τον ρωτούσαν με ειλικρινή απορία:
- Στ’ αλήθεια, Γέροντα, ακόμη τους αγαπάς;
- Τώρα πιο πολύ τους αγαπώ και τους λυπάμαι, απαντούσε μελαγχολικά. Συνέχεια →

http://www.hristospanagia.gr/?p=44317

Ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη, ἡ αὐταπάρνηση, ἡ «ἔξοδος» ἀπό τήν φιλαυτία, εἶναι τό ἀντίδοτο τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς Κατάθλιψης

ΤΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ 

Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά ἀγαπήσει τόν Θεόν σύμφωνα μέ τήν πρώτη ἐντολή. Καλεῖται ἐπίσης νά ἀγαπήσει τόν πλησίον του «βγαίνοντας» ἀπό τήν ἄρρωστη ἀγάπη πρός τόν ἑαυτό του καί πρός τά κτίσματα. Τότε θεραπεύεται καί ἀπό τήν Κατάθλιψη. Γιαυτό ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Πορφύριος ὅτι ἡ θεραπεία τῆς Κατάθλιψης εἶναι ὁ Θεῖος Ἔρωτας: «Ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό» δίδασκε «εἶναι τό μεγαλύτερο πράγμα, πού αἰχμαλωτίζει τήν ψυχή διότι δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἐνέργεια τῆς ψυχῆς πρός τό Θεό, ἀλλά εἶναι τό σπουδαῖο ὅτι εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ πού γεμίζει ἔπειτα τήν ψυχή καί τήν κάνει ἄλλο». Ἡ πρός τόν Θεόν ἀγάπη γιά νά ἐπιτευχθεῖ προαπαιτεῖ τήν κατά Χριστόν Ταπείνωση, τήν αὐταπάρνηση καί τήν μετάνοια.

Γιά νά μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νά ἀρνηθεῖ τόν κακό ἑαυτό του, τήν φιλαυτία καί τά ἐγωιστικά θελήματά του, θά πρέπει νά κινηθεῖ ὥστε νά βρεῖ τόν αὐθεντικό ἑαυτόν του, τήν βαθεῖα καρδία, τό κέντρο τῆς ψυχοσωματικῆς του ὑποστάσεως, τήν οὐσία τοῦ νοῦ.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr

Η Αγάπη στον πλησίον

† π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου
Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

Ο Χριστός μας δίδαξε να αγαπούμε τον πλησίον.

Η πρώτη και μεγάλη εντολή είναι βεβαίως η αγάπη στο Θεό. Αλλά και η δευτέρα, που είναι όμοια με την πρώτη, είναι η αγάπη στον πλησίον, στον συνάνθρωπο μας. «Αγαπήσεις και τον πλησίον σου ως σεαυτόν», λέγει ο Κύριος. Πρέπει επομένως, να ζήσωμε και με την αγάπη στον διπλανό μας. Έτσι θα πετύχωμεν τον τελικό προορισμό μας. Πρέπει να το νοιώσουμε. Είμαστε όλοι παιδιά του Θεού και αδέλφια αναμεταξύ μας και μαζί θα ζήσουμε στην αιωνιότητα. Αλλά, χωρίς αγάπη, πώς θα μπορέσωμεν να ζήσωμεν εκεί μαζί; Εκεί θα βασιλεύη η αγάπη και θα κυριαρχή η καλωσύνη. Μόνο δε όσοι απέκτησαν εδώ την αγάπην, θα είναι δεκτοί εις τον ευτυχισμένον εκείνον κόσμον. Αγάπην δε όχι μόνον στους συγγενείς μας. Αυτή είναι φυσική και αυτονόητος. Δεν λείπει και από τα άγρια θηρία. Δεν αγαπά επί παραδείγματι η τίγρις τα μικρά της; Ούτε μόνον στους φίλους μας και σε εκείνους, οι οποίοι μας έκαναν ή θα μας κάνουν καλό. Αυτή είναι αγάπη εμπορική. Τους κάνουμε καλό, για να μας εξυπηρετούν και αυτοί στην ανάγκη μας. Η αγάπη μας πρέπει να φθάνη και στους εχθρούς μας. «Πλήν αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιήτε και δανείζετε, ίνα γένησθε υιοί του Υψίστου...» λέγει ο Κύριος.

Η αγάπη αυτή στον διπλανό μας πώς εκδηλώνεται; Βεβαίως με το χέρι, αλλά και με το στόμα. Είναι υλική και πνευματική. Του δίδεις από ό,τι υλικά έχεις. Πρέπει να του δίδης και από τα πνευματικά που κατέχεις και γνωρίζεις. Του ωφελείς το σώμα. Πρέπει να του ωφελής και το πνεύμα, την ψυχή. Πώς; Απλούστατα με το να τον βοηθήσης να μάθη να εκτελέση και ο διπλανός σου τον προορισμό του. Όσον δε ανώτερη είναι η ψυχή από το σώμα, τόσον ανώτερη είναι και η πνευματική ελεημοσύνη από την υλικήν. Την πνευματική ελεημοσύνη μπορεί να την εξασκή ο καθένας μας. Ακόμη και ο πλέον φτωχός, ο δούλος. Η Αγ. Ειρήνη στην σκλαβιά της κατόρθωσε να διαδώση τον Χριστιανισμό εις ολόκληρο το έθνος των Περσών. Η αγάπη δεν είναι μόνον δόσιμο. Διότι πιθανόν να μην έχης να δώσης. Άρα δεν θα πετύχης τον προορισμόν σου; Η αγάπη είναι εσωτερική. Δεν μπορείς να δίδης, χωρίς να έχης αγάπη, «τα λόγια σου με εχόρτασαν και το ψωμί σου φάτο», λέγει ο λαός. Ο δε Απ. Παύλος το τονίζει καθαρά: «εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου και παραδώ το σώμα μου, ίνα καυθήσωμαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι».

Τι ευτυχία, άλλωστε, αισθάνεται όποιος αγαπά, όταν στερήται αυτός για τον άλλον, όταν κουράζεται αυτός για τον διπλανό του! Η μάνα, που αγαπά το μικρό της, έστω και με την φυσική της αγάπη, πόσο αισθάνεται ευτυχισμένη, όταν στερήται αυτή και κουράζεται για το παιδί της! Η ευτυχία αυτή είναι ολοκληρωμένη στην Βασιλείαν του Θεού. Επομένως όταν αγωνίζεσαι να ζης με αγάπη στο Θεό και στον πλησίον σου, τότε είσαι μέσα στον προορισμό σου, για τον οποίον ζης.

ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

Παραβαίνουν την εντολήν της αγάπης προς τον συνάνθρωπόν τους, όσοι του βλάπτουν με οποιοδήποτε τρόπον: την ζωήν, την υπόληψιν και την περιουσίαν του.


1. - Όσοι βλάπτουν την ζωήν του.

Την βλάπτουν την ζωήν του οι φονείς. Ο φονιάς του αφαιρεί το πολυτιμώτερό του πράγμα, που έχει ο άλλος την ζωή του. Την ζωήν του την έδωσε ο Θεός για να μπορέση σ' αυτή να τελειοποιηθή, να καταρτισθή και να πετύχη τον προορισμό του, ώστε να μπορή κι' αυτός να ζήση στη Βασιλεία του Θεού. Με-γάλο το κακό, διότι δεν του κόβει απλώς λίγα χρόνια, αφού σε λίγο οπωσδήποτε θα πεθάνη, αλλά του γίνεται εμπόδιο στη σω-τηρία του. Είναι κακό, που επεκτείνεται στην αιωνιότητα. Πόσο βαρύ είναι το αμάρτημα αυτό.


2- Όσοι βλάπτουν την ύπόληψί του.

Την βλάπτουν με την συκοφαντίαν. Πολλές φορές η συκοφαντία είναι χειρότερη από τον φόνο. Πόσες αθώες υπάρξεις δεν πέθαναν μαραμένες από την στενοχώρια τους διότι τους εσυκοφάντησαν! Και αυτή γίνεται είτε από φθόνο, είτε από εκδίκησι, είτε και από επιπολαιότητα. Η συκοφαντία γίνεται με τα λόγια, αλλά και με την πένα. Πόσα εμπρηστικά άρθρα πολιτικών δεν γράφουν οι εφημερίδες για να δυσφημίσουν τους αντιπάλους τους! Οι ταλαίπωροι δεν υπολογίζουν την ευθύνην, που θα έχουν εν ημέρα κρίσεως!

Και η κατάκρισις βλάπτει την υπόληψιν του άλλου. Γι' αυτό την απαγορεύει ο Θεός. «Μην κρίνετε, λέγει, ίνα μη κριθήτε, εν ω κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν». Είναι δε σοφό το γνωμικόν που λέει: «Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει».


3. - Όσοι βλάπτουν την περιουσίαν του.

Την βλάπτουν οι κλέφτες. Οι κλέφτες δε σήμερα δεν πηγαίνουν στα βουνά να κλέψουν υπό την απειλήν μαχαίρας. Κλέβουν μέσα από τα πολυτελή γραφεία τους και τα πλούσια καταστήματα τους με τις δωροδοκίες, με τις νοθείες, τις άπατες, τις αδικίες. Κλέβουν τα άτομα, αλλά και το σύνολον το κοινόν, το δημόσιον. Τι παρανόησις! Μία δραχμή το θεωρεί αμαρτία να κλέψη από την τσέπη του άλλου. Ολόκληρα εκατομμύρια από το δημόσιο με διαφόρους τρόπους τα τσεπώνει με ήσυχη τη συνείδησι! Και όμως στο δημόσιο δεν κλέβει έναν, αλλά πολλούς μαζί. Πάντως, να ξέρουν όσοι αδικούν καθ' οιονδήποτε τρόπον τον πλησίον, ότι δεν έχουν την αγάπην εις τον πλησίον και δεν θα πετύχουν τον προορισμό τους.
Πόσον δε ανόητον και γελοίον είναι να κλέβη ο ένας τον άλλον! Λέγεται, ότι ο τετραήμερος Λάζαρος, όταν ξαναγύρισε στη γη από τον Άδη, δεν εγέλασε ποτέ. Μόνο κάποτε, όταν είδε έναν που έκλεβε μία πήλινη στάμνα ενός άλλου γέλασε.
— Γιατί γελάς; τον ρώτησαν
— Διότι, απάντησε, είδα ένα χώμα να κλέβη το άλλο χώμα!

†Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου
ΓΙΑΤΙ ΖΕΙΣ;
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ"
ΚΑΝΙΓΓΟΣ 10, 106 77 ΑΘΗΝΑ

Ὅποιος ἀγαπάει τόν Θεό, δέν εἶναι δυνατό νά μήν ἀγαπήσει καί κάθε ἄνθρωπο!

Όποιος αγαπάει το Θεό, δεν είναι δυνατό να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του. Και όσους ακόμα είναι υπόδουλοι στα πάθη τους, κι αυτούς τους αγαπάει σαν τον εαυτό του, και χαίρεται με αμέτρητη και ανείπωτη χαρά, όταν τους βλέπει να διορθώνονται.
«Όποιος με αγαπάει», λέει ο Κύριος, «θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14, 23). «Και η δική μου εντολή είναι να αγαπάτε ο ένας τον άλλο» (Ιω. 15,12).

Εκείνος λοιπόν που δεν αγαπάει τον πλησίον του, αθετεί την εντολή του Κυρίου. Και όποιος αθετεί την εντολή του Κυρίου, ούτε τον Κύριο είναι δυνατό ν' αγαπήσει.

  Διαβάστε περισσότερα

http://hristospanagia3.blogspot.gr

Μέ τή ματιά ἑνός Ἁγίου..

" Όλη μου η ευτυχία ή η δυστυχία εξαρτάται από τους λογισμούς μου και από τις διαθέσεις της καρδιάς μου. Αν οι λογισμοί κι οι διαθέσεις μου είναι σύμφωνα με την αλήθεια του Θεού, με το θέλημά Του, τότε είμαι αναπαυμένος, γεμάτος θείο φως, χαρά κι ευλογία. Αν όχι, τότε είμαι ανήσυχος, γεμάτος με πνευματικό και ψυχοφθόρο σκότος, νιώθω να με βαραίνει η απόγνωση. Αν μεταβάλλω τελείως τους απατηλούς κι ακάθαρτους λογισμούς και τις διαθέσεις της καρδιάς μου και τους κάνω αληθινούς και θεάρεστους, τότε αποκτώ πάλι ανάπαυση κι ευλογία.
Ο πλησίον μου είναι μια ύπαρξη με ίσα δικαιώματα μαζί μου. Είναι ένας άνθρωπος σαν και μένα, πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού. Κι αφού είναι σαν και μένα, πρέπει να τον αγαπώ όπως αγαπώ και τον εαυτό μου. «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. κβ΄ 39). Πρέπει να τον φροντίζω και να τον προσέχω όπως προσέχω τη σάρκα και το αίμα μου, να του φέρομαι στοργικά, ευγενικά, καλοσυνάτα, να του συγχωρώ τις αστοχίες όπως θα συγχωρούσα και τις δικές μου, όπως θα ‘θελα να συγχωρήσουν κι οι άλλοι τα σφάλματά μου και να μου φέρονται με συγκατάβαση. Δηλαδή, όπως θα ‘θελα οι άλλοι άνθρωποι να μην παρατηρούν τα λάθη μου, σαν να μην υπάρχουν, ή να τα αγνοούν με ευγένεια, με καλοσύνη και μεγαλοψυχία, το ίδιο πρέπει να κάνω κι εγώ στον αδελφό μου.
Ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει την ευλογία και την πνευματική ευφροσύνη που απολαμβάνουμε με την προσευχή και την άσκηση της αρετής. Ούτε στο ελάχιστο δεν μπορεί να κατανοήσει τι ευλογία και ποια μακαριότητα μάς περιμένει στον άλλο κόσμο. Δε γνωρίζει τίποτα υψηλότερο από την επίγεια σαρκική χαρά. Τις μέλλουσες ευλογίες τις λογαριάζει φαντασίες. Ο πνευματικός άνθρωπος όμως γνωρίζει εμπειρικά την ευλογία που νιώθει η ενάρετη ψυχή, γιατί η καρδιά του προγεύεται από τώρα τη μέλλουσα μακαριότητα.
Όσο περισσότερο προοδεύει στην πνευματική ζωή ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο πνευματοποιείται. Αρχίζει σιγά σιγά να βλέπει παντού το Θεό, την ύπαρξη της δύναμής Του σε όλα τα πράγματα. Βλέπει παντού και πάντα τον εαυτό του να κατοικεί στο Θεό, να εξαρτάται απ’ Αυτόν ακόμα και στα πιο παραμικρά πράγματα. Αντίθετα, όσο περισσότερο ο άνθρωπος είναι δοσμένος στο σαρκικό τρόπο ζωής, τόσο περισσότερο σαρκικός γίνεται. Δε βλέπει παντού το Θεό. Δεν Τον βλέπει ούτε και στα πιο θαυμαστά επιτεύγματα της θείας Του δύναμης. Το μόνο που βλέπει παντού είναι σάρκα και ύλη. Στα δικά του μάτια ο Θεός δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά. (πρβλ. Ψαλμ. 35: 2). ".
.......Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

http://agiosmgefiras.blogspot.gr/2014/06/blog-post_1551.html 

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/2014/07/blog-post_3678.html#more

Στὸν κάθε πλησίον ὑπάρχει ὁ Χριστός

Στὸν κάθε πλησίον ὑπάρχει ὁ Χριστός

Ὅσιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος - Στὸν κάθε πλησίον ὑπάρχει ὁ Χριστός

Ὅλοι οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ ὀφείλουμε νὰ σκεπτόμαστε ὅτι στὸν κάθε ἄλλο πιστὸ ὑπάρχει ὁ Χριστὸς καὶ πρέπει νὰ ἔχουμε τόσην ἀγάπη πρὸς αὐτόν, ὥστε νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ θυσιάσουμε πρὸς χάρη του τὴν ψυχή μας. Δὲν ἔχουμε δὲ δικαίωμα νὰ ὀνομάζουμε ἢ νὰ θεωροῦμε κάποιον κακό, ἀλλὰ πρέπει νὰ τοὺς βλέπουμε ὅλους σὰν καλούς. Ἂν δεῖς κάποιον νὰ ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὰ πάθη, μὴ μισήσεις τὸν ἀδελφό, μὰ τὰ πάθη ποὺ τὸν πολεμοῦν, κι ἂν τὸν δεῖς νὰ τυραννιέται ἀπὸ κακὲς ἐπιθυμίες, πιὸ πολὺ νὰ τὸν σπαχνισθεῖς, μὴ τυχὸν καὶ σὺ πειρασθεῖς, ἀφοῦ εἶσαι τρεπτὸς καὶ εὐάλωτος στὴν εὐπερίστατη ἁμαρτία.

 Προέλευση κειμένου: Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας Ἁγίου Ὄρους

 http://agiosmgefiras.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6783.html

http://hristospanagia3.blogspot.gr

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙ ΠΟΝΟ...

http://agiameteora.net/index.php/minymata-agapis/4165-o-anthropos-otan-niothei-pono-einai-zontanos.html

«Νά ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν μέ ὅλη τήν καρδιά σου καί μέ ὅλη τήν ψυχή σου καί μέ ὅλη τήν δύναμή σου καί μέ ὄλη τή διάνοιά σου καί τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου».

«Νά ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν μέ ὅλη τήν καρδιά σου καί μέ ὅλη τήν ψυχή σου καί μέ ὅλη τήν δύναμή σου καί μέ ὄλη τή διάνοιά σου καί τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου».

" Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου
καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καί
ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν ".
(Λουκ. ι΄: 27)
 

« Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό ἀντιστέκεται στήν κακή ἐπιθυμία,
διότι πείθει τό νοῦ νά ἐγκρατεύεται πρός τίς ἡδονές.
Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον ἀντιστέκεται στό θυμό,
διότι κάνει τόν ἄνθρωπο νά καταφρονεῖ τή δόξα καί
τά χρήματα.

Καί αὐτά εἶναι τά δύο δηνάρια πού ἔδωσε ὁ Σωτήρας στόν πανδοχέα,
γιά νά φροντίσει γιά σένα ». 

«Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,
400 Κεφάλαια περί ἀγάπης, ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ Β΄, 98)

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/2013/12/blog-post_2227.html#more

Η Γερόντισσα Γαβριηλία ...

Η Γερόντισσα Γαβριηλία ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος με απεριόριστη αγάπη προς τον πλησίον. Έλεγε ότι κάποτε οι άγγελοι της είπαν ότι αυτό που μετράει πιο πολύ είναι το ποσόν και το ποιόν της αγάπης που δίνεις στους άλλους χωρίς διακρίσεις!

Κάποτε την είχε χαρακτηρίσει ένας άλλος  ιεραπόστολος «κακή χριστιανή», γιατί σε αντίθεση με τους άλλους ιεραπόστολους στην Ινδία, άλλων θρησκειών που γνωρίζανε πολλές ντόπιες διαλέκτους εκείνη δεν ήξερε καμία και μιλούσε μόνο Αγγλικά. Η Γερόντισσα Γαβριηλία του απάντησε ότι ξέρει πέντε γλώσσες: Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη. Μ’ αυτές τις πέντε γλώσσες γύριζε όλον τον κόσμο. Τότε ο ιεραπόστολος της ζήτησε να ξαναπεί αυτές τις «πέντε γλώσσες» για να της γράψει…

Η Γερόντισσα Γαβριηλία είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και γι’ αυτό ποτέ δεν κρατούσε χρήματα πάνω της. Όλα της τα έδινε εκείνος, έλεγε, εκείνη το μόνο που έκανε ήταν να αφεθεί στα χέρια Του. Αεροπορικά εισιτήρια, τροφή, κατάλυμα και ότι άλλο της χρειαζόταν της το έδινε ο Θεός. Ποτέ δεν μιλούσε σε άλλους για τον Χριστό αν δεν της το ζητούσαν οι ίδιοι. Έκανε σημαντικές γνωριμίες (Μητέρα Τερέζα, Sivananda,  Baba Amte). 

http://www.imarton.gr/

Μιά σπλαχνική καρδιά γεμάτη προσευχή!

Αναφέρει ακόμα ο π. Επιφάνιος:

"Επισκέφθηκα προ ετών μεγάλη γυναικεία Μονή. Μεταξύ των μοναζουσών, τις οποίες γνώριζα, ήταν και μία σχεδόν αιωνόβια. Ύπαρξη ολιγογράμματη, αλλά αγιασμένη. Λόγω του γήρατος δεν σηκωνόταν πλέον απ' το κρεβάτι. Καθόταν μόνο πάνω σ' αυτό. Πήγα στο κελλί της. Κλαίγοντας μου είπε το... παράπονό της: "Αχ, αυτή η γερόντισσα! Την παρακαλώ να μου δίνει δουλειά να κάνω εδώ πάνω στο κρεβάτι, αφού δεν μπορώ να σηκωθώ αν δεν με κρατούν, και αυτή δεν μου δίνει. Μπορώ να τυλίγω κουβάρια. Δεν με αφήνει όμως. Μου λέει ότι δούλεψα ογδόντα χρόνια στο Μοναστήρι. (Είχε μεταβεί εκεί σε ηλικία 16 ετών.) Αλλά έτσι εγώ τρώω δωρεάν το ψωμί μου. Δουλεύουν άλλες και ταϊζουν εμένα. Τί να κάνω, όμως; Η Γερόντισσα δεν υποχωρεί. Στεναχωρήθηκα τόσο που δεν ήθελα να τρώω. Αλλά μετά σκέφθηκα κάτι και αναπαύθηκα.
Σκέφθηκα να κάνω συνέχεια προσευχή για όλους. Έτσι μου φαίνεται σα να δουλεύω κι εγώ. Βλέπεις αυτό το κομποσχοίνι; (Μου έδειξε ένα κομποσχοίνι που είχε πολύ μεγάλους κόμπους.) Δεν το αφήνω καθόλου απ' τα χέρια μου μέρα-νύκτα, εκτός από δύο-τρεις ώρες κατά τις οποίες κοιμάμαι. Κάνω συνέχεια προσευχή για τη Γερόντισσα και για τις Καλόγριες που δουλεύουν για να τρώω εγώ. Αλλά κάνω και για άλλους. Για το Δεσπότη μας και για τους άλλους Αρχιερείς, για τους Ιερείς, για τους Κήρυκες, για τους Άρχοντες, για τους Δικαστές, για το Στρατό, για τους Χωροφύλακες, για τους Δασκάλους, για τους Μαθητές, για τις χήρες, για τα ορφανά, για όλους όσους θυμηθώ. Έτσι αισθάνομαι λιγότερο βάρος στη ψυχή μου που τρώω δίχως να δουλεύω...". Δακρύζω όσες φορές φέρνω στη μνήμη μου τη σκηνή αυτή. Έκτοτε δεν ξαναείδα την οσία εκείνη Μοναχή. Μετά από λίγους μήνες απήλθε σε άλλους κόσμους, για να συνεχίζει εκεί τις "εκ βαθεων" προσευχές της "για όλους όσους θυμηθεί" (ελπίζω και για μένα...), αν και πλέον χωρίς το χονδρό κομποσχοίνι της, το οποίο τάφηκε μαζί με το ιερό σκήνος της...  
(π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, Άρθρα και Μελέτες, στο βιβλίο Το χαμόγελο του Θεού, αρχιμ Ιωάννου Κωστώφ)
http://www.hristospanagia3.blogspot.gr/2014/01/blog-post_7563.html

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ-ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

ΟΥΔΕΠΟΤΕ προτίμησα το προσωπικό μου συμφέρον από την ωφέλεια του αδελφού μου, έλεγε συχνά ο Μέγας Αντώνιος.
************************************************************
Ο ΑΒΒΑΣ ΑΠΟΛΛΩ επίσης, λέγουν πως είχε τόση αγάπη για τον πλησίον του, ώστε ουδέποτε στη ζωή του αρνήθηκε σε άνθρωπο βοήθεια ή οποιαδήποντε μικρή ή μεγάλη εξυπηρέτηση.
Όταν οι Αδελφοί ζητούσαν τη συνεργασία του, την πρόσφερε ευχαρίστως, λέγοντας πάντα με χαμόγελο.
-Μαζί με τον Κύριόν μου θα εργασθώ σήμερα για την ωφέλεια της ψυχής μου.
************************************************************
ΟΥΔΕΠΟΤΕ επλάγιασα να κοιμηθώ, έχοντας λύπη στην καρδιά μου για τον πλησίον μου, έλεγε ο Αββάς Αγάθων. Και όσο πάλι εξαρτάτο από μένα, δεν άφησα άνθρωπο να κοιμηθεί στενοχωρημένος μαζί μου.
ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ
ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΧΑΜΠΑΚΗ
ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ Ι.ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ