Άλλη
μιά φορά, θυμάμαι, πήγα στο Ιερό Βήμα καί καθώς πλησίαζα στήν Αγία Τράπεζα από
το πλάι. Είδα μία φωτεινή λάμψι νά βγαίνη μέσα από τό Αγιο Αρτοφόριο. Δέν
μπορούσα νά το αντικρύσω. Τέτοια λάμψι καί τέτοιο φως! Τί φόβος! Τί τρόμος! Καί
ύστερα νά με πιάση ένας κλαυθμός, νά μή μπορώ νά σταθώ. Τί έχουμε! Τί
λατρεύουμε! Γι’ αυτό στήν Αγία Τράπεζα νά προσέχουμε νά μή σβήνη τό ακοίμητο
κανδήλι. Η εκκλησιαστική πρέπει νά έχη πολλή προσοχή καί φόβο Θεού τήν ώρα πού
θά καθαρίζη στο Αγιο Βήμα. Θυμάμαι μιά εκκλησιαστική πού είχε πολλή εύλάβεια
καί διακονούσε στον άγιο Λαυρέντιο. Είχε τρία ζευγάρια παντόφλες, ένα γιά τήν αυλή,
πού το άφηνε έξω, ένα γιά τήν εκκλησία καί ένα γιά τό Ιερό. Όταν ήθελε νά πάη
στο Ιερό, φορούσε τις παντόφλες του Ιερού κοκ.
