Κάπου
στο λιμάνι του Πειραιά
έμενε μια γριά χήρα με τον μονάκριβο γιό της. Ο γιός της αγάπησε στα
είκοσι δυο
του μια εικοσάχρονη και την παντρεύτηκε. Την πρώτη νύχτα του γάμου την
βρήκε μη παρθένα. Ήταν το 1946 μετά την κατοχή. Μανιάτης αυτός το πήρε
βαριά προσβολή
και πρότεινε στη Μάνα του, την χήρα, να χωρίσει την γυναίκα του. Η καλή
του η
μανούλα του είπε να δει με έλεος την γυναίκα του και να την συγχωρέσει
σαν
αδελφή του πεπλανημένη. Το παλληκάρι άκουσε τη μητρική γνώμη, ανέχθηκε
την
γυναίκα του και δεν την πρόσβαλε ή την υποτίμησε δεικτικά ποτέ, ούτε την
ρεζίλεψε σε συγγενείς και φίλους. Η μάνα, η χήρα, το 1948 πέθανε και την
θάψανε
στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά.
