«Ὦ, γενεὰ ἄπιστος
καὶ
διεστραμμένη...»[1]
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Ἀναρωτιέται,
κανείς, πῶς ὑπάρχουν ἀνάμεσά μας Ὀρθόδοξοι
κληρικοί καί λαϊκοί πού προσφωνοῦν τόν αἱρεσιάρχη
ποντίφηκα τῆς Ρώμης «ἀρχηγό τῆς Χριστιανοσύνης» καί οἱ ὁποῖοι,
στήν πλάνη τους αὐτή,ταυτίζουν τούς δόλιους Φαρισαίους καί
σταυρωτές τοῦ Κυρίου μέ τούς Ὀρθοδόξους ἐκείνους
πού παραμένουν μέ φόβο Θεοῦ ἕως κεραίας στήν Ὀρθόδοξη
παράδοση τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων μας.
Ἰσχυρίζονται
σήμερα ὅτι, ὅπως οἱ Φαρισαῖοι ἀπεφάσισαν
τότε πώς μία Παράδοσις ἡ ὁποία ὑπῆρχε γιά
αἰῶνες δέν
ἔπρεπε
νά παραμερισθεῖ ἐξαιτίας τῆς Διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ὁποίου ἡ
προσωπικότης καί τά σημεῖα (θαύματα) ἦταν δύσκολο νά προσδιορισθοῦν, ἔτσι καί
κατά τήν πλάνη τους οἱ παραμένοντες στήν ἀκρίβεια
τῆς Ὀρθοδόξου
πίστεως κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί ἀρνοῦνται τό
«καινούριο», δηλαδή τήν ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας
στήν παναίρεση τοῦ παπισμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς.
