Γιά
ἄλλη μία φορά ὁ κος Φίλης καί ὁ περίγυρός του χρησιμοποιοῦν τό
ἐπιχείρημα τοῦ δῆθεν ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς ἐκπαιδεύσεως καί τῆς ἐπεκτάσεως
τῶν ὁριζόντων τῶν μαθητῶν γιά τίς ἀνάγκες τῆς σύγχρονης ἐποχῆς καί
πραγματικότητος. Ὅμως, ὅπως προκύπτει ἀπό συγκεκριμένες διατάξεις τοῦ
Συντάγματος καί τοῦ Νόμου, δέν ἔχει κανένα ἀπολύτως δικαίωμα νά ἐπιβάλει
στά παιδιά μας τήν μετάδοση θρησκευτικῶν γνώσεων ἀσχέτων ἤ ἐκ διαμέτρου
ἀντιθέτων πρός τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία, ὅπως ὁ Κύριος καί
Θεός ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τήν ἔχει θεμελιώσει καί μᾶς ἔχει διδάξει.
Ἀντιθέτως, καί σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση 3356/1995 τοῦ Συμβουλίου
Ἐπικρατείας, ἔχουμε τό ἀπόλυτο ἀνθρώπινο καί ἐντελῶς ἀπαραβίαστο
δικαίωμα νά ἀπαιτοῦμε ἀπό τό κράτος τήν παροχή θρησκευτικῆς ἐκπαιδεύσεως
στά παιδιά μας, σύμφωνη μέ τίς διδαχές τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς
Πίστεως.
Συνεπῶς
δέν μπορεῖ οὔτε ὁ κός Φίλης καί οἱ σύντροφοί του νά ἐπεμβαίνουν στόν
εὐαίσθητο ψυχισμό τῶν μικρῶν παιδιῶν μας καί νά τόν διαστρεβλώνουν, κατά
τίς ἐμμονικές, ἰδεοληπτικές καί ἀθεϊστικές τους προσωπικές ἀντιλήψεις
καί ἐξαγγελίες. Μέ ἄλλα λόγια ἐμεῖς εἴμαστε ἐκεῖνοι πού ἔχουμε τό
δικαίωμα καί τήν δύναμη πού μᾶς τήν δίδει ἄμεσα ὁ Νόμος νά ἀπαιτοῦμε
θρησκευτική ἐκπαίδευση γιά τά παιδιά μας σύμφωνα μέ τίς δικές μας
θρησκευτικές πεποιθήσεις.
