Η πρώτη αιτία είναι ότι
συνηθίζουμε αυτό τον κόσμο και τη ζωή. Όσο μας φαίνεται καινούργιος και
ασυνήθιστος αυτός ο κόσμος, η πίστη μας στον Θεό είναι δυνατή.
Όμως τη μέρα εκείνη που ο κόσμος θα μας φανεί τελείως παλιός και
τελείως
συνηθισμένος, η πίστη μέσα μας σβήνει. Όσο περισσότερα βιώνουμε, τόσο
περισσότερο συνηθίζουμε αυτό τον κόσμο. Και όσο περισσότερο συνηθίζουμε,
τόσο
περισσότερο απομακρυνόμαστε από τη φοβερή και μεγαλειώδη εντύπωση που
μας άφησε
στην αρχή ο κόσμος. Όποιος μια φορά ανεβεί στις Άλπεις, παραμένει
θαμπωμένος
από το μοναδικό και απροσδόκητο θέαμα. Ενώ όποιος ζήσει δέκα χρόνια στις
Άλπεις, το θέαμα απ’ αυτές όχι μόνο δεν τον θαμπώνει, αλλά του γίνεται
βαρετό.
Ο αστρονόμος που πρώτη φορά μαθαίνει για το μέγεθος και το πλήθος των
άστρων,
για την απόσταση μεταξύ τους και για την αλάνθαστη ροή τους, παραμένει
μεθυσμένος από τη γοητεία. Όμως, όταν για μερικά χρόνια βλέπει πάντα το
ίδιο
θέαμα με τη βοήθεια των πιο εξελιγμένων μηχανών, θα του φανούν όλα
συνηθισμένα,
και από την πρωταρχική γοητεία που ένιωσε δεν θα παραμείνει ούτε σκιά.
Πολύ
καιρό βλέπουμε το θέατρο του κόσμου, και δε μπορεί η παράξενη και
πλούσια
παράσταση να μας παρέχει φρέσκο ενδιαφέρον έως το τέλος.
