Η Αγία Γραφή στην ψηφιακή εποχή. Ο τρόπος που το Ευαγγέλιο φτάνει σε όλο τον κόσμο με ένα κλίκ

Η Αγία Γραφή στην ψηφιακή εποχή. Ο τρόπος που το Ευαγγέλιο φτάνει σε όλο τον κόσμο με ένα κλίκ

.......Ο π. Ραφαήλ μιλά, παρουσιάζει τον τρόπο που το Ευαγγέλιο φτάνει σε όλο τον κόσμο με ένα κλίκ. 

http://www.pemptousia.gr

Ακούστε την Καινή Διαθήκη

Ακούστε την Παλαιά Διαθήκη

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ » Ὁ ὑπολογιστής εἶναι κι αὐτός μιά ἐφεύρεση ὅπως οἱ ὑπόλοιπες. Στή Γραφή λέει: «πάντα μοι ἔξεστιν ἄλλ’ οὐκ ἐγώ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τίνος»

Αγαπητοί Ι και Α.!

Χρησιμοποιείτε διάφορα τεχνολογικά προϊόντα, τα οποία έχει εφεύρει ο άνθρωπος όχι χωρίς τον Θεό. Διότι ο Κύριος είπε ρητά: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν».

Ο υπολογιστής είναι κι αυτός μια εφεύρεση όπως οι υπόλοιπες. Στη Γραφή λέει: «πάντα μοι έξεστιν άλλ’ ουκ εγώ έξουσιασθήσομαι υπό τίνος».Αν με τον υπολογιστή ο άνθρωπος κάνει το έργο του Θεού και προς δόξαν Θεού, για παράδειγμα, εκδίδει λειτουργικά βιβλία ή γραμματεία των αγίων Πατέρων, τότε ο άνθρωπος σώζεται με αυτό. Αν χρησιμοποιεί την τεχνολογία για κάθε ασχημία και βίαια παιχνίδια, τότε είναι φανερό ότι χάνεται. Η ίδια τεχνολογία για τον ένα είναι προς σωτηρία και για τον άλλο προς απώλεια.

Ο Θεός να σας δίνει σοφία!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ .ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ  ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΠΣΚΩΦ

Με λεπτότητα και αγάπη


 http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2014/02/blog-post_9863.html
 http://www.hristospanagia.gr/?p=23011#more-23011

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΒΑΡΥΣ

π. Γεώργιος Θεοδωρίδης

H κατάρα των γονέων πιάνει πολύ

H κατάρα των γονέων πιάνει πολύ

Να ξέρετε, η κατάρα των γονέων πιάνει πολύ, ακόμη και η αγανάκτησή τους
. Και να μην το καταρασθή ο γονιός το παιδί, αλλά μόνο να αγανακτήση μαζί του, το παιδί δεν βλέπει άσπρη μέρα, η ζωή του είναι όλο βάσανα. Ταλαιπωρείται πολύ σ' αυτήν την ζωή. Φυσικά, στην άλλη ζωή ξελαφρώνει, γιατί ξοφλάει εδώ μερικά. Γίνεται αυτό που λέει ο Αββάς Ισαάκ: “Τρώει την κόλαση” (3), λιγοστεύει δηλαδή την κόλαση με τις ταλαιπωρίες εδώ, σ' αυτήν την ζωή. Γιατί ταλαιπωρία σ' αυτήν την ζωή τρώει την κόλαση. Δηλαδή,
όταν λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι, αφαιρείται λίγο από την κόλαση, από τα βάσανα.
 Αλλά και οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στον “έξω απ' εδώ”, τα τάζουν στον διάβολο και έχει δικαιώματα μετά ο διάβολος. “Μου τόταξες”, σου λέει. Ήταν ένα ανδρόγυνο στα Φάρασα (4). Αυτοί είχαν ένα παιδάκι που έκλαιγε, και ο πατέρας συνέχεια το έστελνε στον “έξω απ' εδώ”. Και να, τι έγινε
. Επέτρεψε ο Θεός και, όταν το έστελνε στον “έξω απ' εδώ”, εξαφανιζόταν το παιδί από την κούνια. Η φουκαριάρα η μάνα πήγαινε μετά στον Χατζεφεντή (5). “Χατζεφεντή, νάχω την ευχή σου, το παιδί το πήραν οι δαίμονες”. Πήγαινε ο Χατζεφεντής, διάβαζε ευχές στην κούνια, επέστρεφε το παιδί. Αυτή η δουλειά γινόταν συνέχεια. Η καημένη έλεγε: “Χατζεφεντή, νάχω την ευχή σου, πού θα πάη αυτό;” “Εγώ δεν κουράζομαι να έρχωμαι, της έλεγε, εσύ κουράζεσαι να έρχεσαι να με φωνάζης; Θα κουρασθή ο διάβολος και θα σου αφήση”. Από τότε δεν εξαφανιζόταν το παιδί. Όταν μεγάλωσε μετά, το έλεγαν “υπόδειγμα του διαβόλου”. Ανακάτευε όλο το χωριό, άνω-κάτω τους έκανε. Τι τραβούσε ο πατέρας μου (6)! Πήγαινε στον έναν και έλεγε: “Ο τάδε είπε αυτό για σένα”. Πήγαινε στον άλλο, έλεγε τα ίδια. Μετά πιάνονταν ο ένας με τον άλλον, χτυπιόνταν. Όταν το καταλάβαιναν, πήγαιναν σ' αυτόν να τον πιάσουν, να τον λιντσάρουν. Αυτός τους κατάφερνε όμως να του ζητάνε και συγγνώμη! Τόσο διαβολεμένος ήταν! Υπόδειγμα του διαβόλου! Οικονόμησε ο Θεός να δουν και στην συνέχεια οι άλλοι το αποτέλεσμα, για να βάλουν μυαλό, να φρενάρουν τον εαυτό τους και να είναι πολύ προσεκτικοί, τώρα αυτόν πώς θα τον κρίνη ο Θεός, είναι άλλο θέμα. Φυσικά, έχει πολλά ελαφρυντικά.
 Η μεγαλύτερη περιουσία για τον κόσμο είναι η ευχή των γονέων. Όπως και στην μοναχική ζωή η μεγαλύτερη ευλογία είναι να πάρης την ευχή του Γέροντά σου. Γι' αυτό λένε: “Να πάρης την ευχή των γονέων”. Μια μάνα, θυμάμαι, είχε τέσσερα παιδιά και έκλαιγε η καημένη: “Θα πεθάνω με τον καημό, μου έλεγε, δεν παντρεύτηκε κανένα παιδί. Κάνε προσευχή”. Χήρα γυναίκα εκείνη, ορφανά αυτά, τους πόνεσα. Κάνω προσευχή, κάνω προσευχή, τίποτε. Λέω, “κάτι συμβαίνει εδώ”. “Μας έχουν κάνει μάγια”, έλεγαν τα παιδιά. “Δεν είναι μάγια, φαίνεται αυτό, όταν είναι από μάγια. Μήπως σας καταριόταν η μάνα σας;” τα ρωτάω. “Ναι, Πάτερ, μου λένε, η μητέρα μας, όταν ήμασταν μικρά, επειδή ήμασταν πολύ ζωηρά, μας έλεγε συνέχεια από το πρωί μέχρι το βράδυ: “Κούτσουρα να μείνετε, κούτσουρα να μείνετε””. “Πάτε να τραντάξετε την μάνα σας, τα λέω, και να της πήτε να μετανοήση, να εξομολογηθή και από 'δω και πέρα να σας δίνει ευχές συνέχεια”. Μέσα σε ενάμισι χονο παντρεύτηκαν και τα τέσσερα. Εκείνη η καημένη ήταν χήρα γυναίκα, ήταν, φαίνεται, και στενόκαρδη, και εκείνα ζωηρά, την έσκαγαν, και έτσι τα καταριόταν.
 - Αν οι γονείς καταρασθούν τα παιδιά και μετά πεθάνουν, πώς θα απαλλαγούν τα παιδιά από την κατάρa
 - Αν ψάξουν τα παιδιά στον εαυτό τους, θα βρουν ότι, για να τα καταρασθούν οι γονείς τους, φαίνεται θα ήταν παλαβά και θα τους βασάνιζαν. Οπότε, αν συναισθανθούν το σφάλμα τους και μετανοήσουν ειλικρινά και εξομολογηθούν, τακτοποιούνται. Και αν τα παιδιά κάνουν πνευματική προκοπή, θα βοηθηθούν και οι γονείς.
 - Γέροντα, και εμένα, όταν έφευγα για το Μοναστήρι, οι γονείς μου με καταριόνταν.


- Αυτές είναι οι μόνες κατάρες που γίνονται ευχή.

3) Βλ. Ισαάκ Σύρου, Ασκητικά, Λόγος ΝΕ', έκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1977, σ. 219
4) Το Κεφαλοχώρι έξι ελληνικών χωριών στην περιοχή της Καισαρείας της Καππαδοκίας, πατρίδα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου και του Γέροντα.
5) Έτσι αποκαλούσαν οι Φαρασιώτες τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη.
6) Ο πατέρας του Γέροντα ήταν πρόεδρος του χωριού

panagiaalexiotissa.blogspot.gr

Ὅσιος Θεόδωρος Ἐδέσσης: 100 ψυχωφελή κεφάλαια

 

 «Ὁ Θεός ὁ Θεός μου, πρός σέ ὀρθρίζω·

ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι

ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καί

ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ.»

Ψαλμ. 62 : 2

 94. Ὅ,τι ἀγαπᾶ κανείς, μέ αὐτό ἐπιθυμεῖ νά βρίσκεται ἀχώριστα καί ἀδιάλειπτα καί ἀποστρέφεται ὅλα ὅσα τόν ἐμποδίζουν ἀπό τήν συνομιλία καί συναναστροφή μέ αὐτό. Εἶναι λοιπόν φανερό, ὅτι ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τό Θεό, ἐπιθυμεῖ μέ πόθο νά βρίσκεται συνέχεια καί νά συναναστρέφεται μαζί Του. Αὐτό ἔρχεται σ᾿ ἐμᾶς μέ τήν καθαρή προσευχή. Γ᾿ αὐτήν τήν προσευχή ἄς φροντίσομε μέ ὅλη μας τή δύναμη. Γιατί αὐτή ἀπό τή φύση της μᾶς κάνει οἰκείους καί φίλους μέ τόν Κύριο. Τέτοιος ἦταν ἐκεῖνος πού ἔλεγε: «Θεέ μου, Θεέ μου, σ᾿ Ἐσένα προσεύχομαι ἀπό πολύ πρωί· σ᾿ ἔχει διψάσει ἡ ψυχή μου (Ψαλμ. 62 : 2) . Προσεύχεται ἀπό πολύ πρωί στό Θεό ἐκεῖνος πού ἀπομάκρυνε τό νοῦ του ἀπό κάθε κακία καί εἶναι πληγωμένος ἀγιάτρευτα ἀπό τόν θεῖο ἔρωτα.

  «μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες

εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως

καί τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ,

εἰς ἄνδρα τέλειον,

εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ,»

Ἐφ. Δ΄ : 13

95. Ἔχομε μάθει ὅτι ἀπό τήν ἐγκράτεια καί τήν ταπείνωση γεννιέται ἡ ἀπάθεια, κι ἀπό τήν πίστη, ἡ πνευματική γνώση. Ἀπό αὐτά προχωρεῖ ἡ ψυχή στή διάκριση καί τήν ἀγάπη. Ἀφοῦ οἰκειοποιηθεῖ τή θεία ἀγάπη, ἀνεβαίνει πρός τό ὕψος της μέ τά φτερά τῆς καθαρῆς προσευχῆς ἀκατάπαυστα, μέχρις ὅτου φτάσει στήν πλήρη γνώση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί γίνει τέλειος ἄνδρας μέ τήν πλήρη τελειότητα πού εἶχε ὁ Χριστός, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος (Ἐφ. Δ΄ : 13).

  «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ»τῶνἱερῶνΝηπτικῶν

ΤόμοςΒ΄(σελ.31)
Ἐκδόσεις:τόΠεριβόλιτῆςΠαναγίας»

www.hristospanagia.gr

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ-ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

 Μπορεί κάποιος να μιλάει για τις αμαρτίες του και να είναι υπερήφανος κι άλλος να μιλάει για τις αρετές του και να είναι ταπεινός.
  ***********************************
Παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει, να κάνετε προσευχή για μένα, διότι και εγώ, πολύ ταπεινά, έκανα προσευχή για 'σας, αλλά όμως τώρα που θα πάω για τον ουρανό έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει: τι θέλεις εσύ εδώ; Εγώ ένα έχω να πω: Δεν είμαι άξιος, Κύριε, για ότι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα. Από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι θα γίνω. Επιθυμώ όμως να ενεργήσει η αγάπη του Θεού.

************************************
 Να είμαστε σε όλα ταπεινοί, στη σκέψη, στα λόγια, στη συμπεριφορά. Ποτέ να μην παρουσιαστούμε στον Θεό και να πούμε: '' Έχω αρετές.'' Ο Θεός δεν θέλει την αρετή μας.Πάντα να παρουσιάζεσαι στον Θεό ως αμαρτωλός χωρίς, όμως, απελπισία, αλλά ''θαρρόν εις τον έλεος της ευσπλαχνίας Του''. Αρκεί να βρούμε το μυστικό.

 ************************************
Η απλότητα είναι αγία ταπείνωση,δηλαδή απόλυτη εμπιστοσύνη στον Χριστό. Να δίνουμε στον Χριστό όλη μας την ζωή.
 ************************************
Ο εγωιστής στενοχωριέται πολύ με το καθετί. Ο ταπεινός είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος απ'όλους και από όλα. 
Άγιος Πορφύριος

http://paterikadidagmata.blogspot.gr  

Πῶς καὶ μὲ ποιὸ τρόπο καθαρίζεται ἡ καρδιά μας_mp3

Πῶς καὶ μὲ ποιὸ τρόπο καθαρίζεται ἡ καρδιά μας_mp3

(Κάντε κλικ επάνω στον τίτλο για να ακούσετε την ομιλία του Π. Σάββα )

Το Τέρας του ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΥ και τα ΖΥΓΙΑ του-Αυγουστίνος Καντιώτης

Το Τέρας του ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΥ και τα ΖΥΓΙΑ του - π. Αυγουστίνος Καντιώτης

Συγκλονιστική ομιλία και επίκαιρη όσο ποτέ !!!

http://panagiaalexiotissa.blogspot.com/2014/02/blog-post_3703.html#ixzz2spoQ3zcH

Ἡ ἐμπιστοσύνη στή Θεία Πρόνοια , καί τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ_Εὐεργετινός_mp3

Π. Σάββας 2008-10-18_Ἡ ἐμπιστοσύνη στή Θεία Πρόνοια , καί τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ_Εὐεργετινός_mp3 

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 18-10-2008 (Συνάξεις Ἀνδρῶν στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)
 hristospanagia3.blogspot.gr

Θεμελιώθηκε Ιερός Ναός προς τιμήν του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

Θεμελιώθηκε Ιερός Ναός προς τιμήν του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

Τελέσθηκε ο Αγιασμός της Θεμελιώσεως του νέου Ιερού Ναού προς τιμήν του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαληβίτου

Μέσα σε κλίμα ιδιαίτερης χαράς και συγκίνησης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 7ης Φεβρουαρίου ε.έ., ο Αγιασμός Θεμελιώσεως του νέου Ιερού Ναού προς τιμήν του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου εις την περιοχή του Ηρακλείου Λαγκαδά.

Τον Αγιασμό ετέλεσε ο Σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης  Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης, συμμετεχόντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ.κ. Ανδρέα και των  Θεοφιλεστάτων Επισκόπων Θεουπόλεως κ.κ. Παντελεήμονος και Θερμών κ.κ. Δημητρίου.

Κατά την τελετή της  θεμελιώσεως παρέστησαν ο Δήμαρχος Λαγκαδά κ. Ιωάννης Αναστασιάδης, οι Πρόεδροι των Τοπικών Κοινοτήτων Ασκού κ. Αναστάσιος Σαπλαμίδης και Ηρακλείου κα. Αικατερίνη Πολίτου, εκπρόσωποι του Στρατού Ξηράς και του Δημοτικού Συμβουλίου Λαγκαδά, πολλοί ιερείς και αντιπροσωπίες μοναχών και μοναζουσών της επαρχίας μας,  καθώς και πλήθος κόσμου που συμμετείχε προσευχητικά στην όμορφη τελετή.

Στην διάρκεια της ομιλίας του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Ιωάννης, εξέφρασε την χαρά και την συγκίνηση του διότι είναι ο πρώτος Ναός που θεμελιώνεται στην μνήμη του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, ο οποίος με θαυμαστό τρόπο επέδειξε το σημείο της ανεγέρσεως του Ναού, ενώ αναφέρθηκε και εν συντομία στην σημασία της ανεγέρσεως ενός νέου Ναού τονίζοντας ότι όταν ανεγείρονται Ναοί κλείνουν φυλακές και μειώνεται ο πόνος των ανθρώπων, γιατί εκεί βρίσκουν τα πνευματικά τους καταφύγια διότι εκεί υπάρχει η σύναξις της Εκκλησίας, το σώμα του Κυρίου και ότι εντός του Ιερού Ναού ο πιστός ζει των ουρανίων αγαθών της μακαρίας απόλαυσης.

Όπου αναγείρονται νέοι Ναοί εκεί υπάρχουν και οι δείκτες πορείας όπως δείκτης πορείας είναι και ο άγιος Πορφύριος που με την ζωή και το φωτεινό παράδειγμά του μας δείχνει το ασφαλή δρόμο που μας οδηγεί στον Χριστό και στην Σωτηρία.

Καταλήγοντας την ομιλία του και αφού ευχαρίστησε τους παριστάμενους Αρχιερείς, Ιερείς καθώς και τον πολλή κόσμο για την παρουσία τους και την αθρόα συμμετοχή τους σε αυτήν την σημαντική στιγμή της Μητροπόλεως, ευχήθηκε την σύντομο αποπεράτωση του νέου Ιερού Ναού ο οποίος θα αποτελέσει ένα φάρο πορείας καθώς και ένα λιμάνι πνευματικής δύναμις όχι μόνο για τους ευλαβείς Χριστιανούς αλλά και για  όσους διέρχονται από τον μεγάλο δρόμο της Εγνατίας οδού θυμίζοντας πως ο τόπος μας είναι ευλογημένος και φέρει τη σφραγίδα της αγάπης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Οποίος είναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».

http://www.imlagada

agioritikesmnimes.blogspot.

 

 

«Τα πάθη: Ασθένειες της ψυχής και του Σώματος» Ιερομόναχος π.Σάββας

«Νά ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν μέ ὅλη τήν καρδιά σου καί μέ ὅλη τήν ψυχή σου καί μέ ὅλη τήν δύναμή σου καί μέ ὄλη τή διάνοιά σου καί τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου».

«Νά ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν μέ ὅλη τήν καρδιά σου καί μέ ὅλη τήν ψυχή σου καί μέ ὅλη τήν δύναμή σου καί μέ ὄλη τή διάνοιά σου καί τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου».

" Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου
καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καί
ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν ".
(Λουκ. ι΄: 27)
 

« Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό ἀντιστέκεται στήν κακή ἐπιθυμία,
διότι πείθει τό νοῦ νά ἐγκρατεύεται πρός τίς ἡδονές.
Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον ἀντιστέκεται στό θυμό,
διότι κάνει τόν ἄνθρωπο νά καταφρονεῖ τή δόξα καί
τά χρήματα.

Καί αὐτά εἶναι τά δύο δηνάρια πού ἔδωσε ὁ Σωτήρας στόν πανδοχέα,
γιά νά φροντίσει γιά σένα ». 

«Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,
400 Κεφάλαια περί ἀγάπης, ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ Β΄, 98)

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/2013/12/blog-post_2227.html#more

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Προσέχετε τους λογισμούς σας ...

Ποικίλα διδακτικά προς εν Χριστώ τελείωσή μας

* Προσέχετε τους λογισμούς σας. Η προσοχή σας κυρίως να στραφή εις το να συνάζει ταπεινούς λογισμούς. Διότι η ταπείνωσις σώζει τον άνθρωπο, και αυτή είναι κυρίως ο στόχος όλων των πνευματικών επιδιώξεων.

* Χωρίς νήψη η κάθαρσις της ψυχής και του σώματος δεν αποκτώνται, οπότε μήτε ο Θεός οπτάνεται εν αισθήσει νοός και καρδίας.

* Πολλά μας θλίβουν, πλην μακάριος είναι εκείνος ο οποίος με υπομονή και ευχαριστία διέρχεται τα θλιβερά της πρόσκαιρης ζωής.

* Πρόσεχε, παιδί μου, να μην κρίνης ουδεμία ψυχή· διότι εις τον κρίνοντα τον πλησίον παραχωρεί ο Θεός και πέφτει, για να μάθει να συμπαθει τον ασθενή αδελφό του.

 
Όλους μας στηρίζει το έλεος του Θεού· και εάν υπερηφανευθούμε, σηκώνει ο Θεός την χάρη του, και γινόμεθα εμείς χειρότεροι των άλλων!

* Άλλο το να κατακρίνει κανείς, και άλλο το να πολεμήται εις την κατάκριση. Το να κατακρίνεις είναι δεινό πάθος· το να πολεμήται όμως και να αντιπολεμεί, τούτο στεφάνων αιτία.

* Μην κρίνετε ο ένας τον άλλον, διότι παραβαίνετε τον ευαγγελικό νόμο, και «κάθε παράβασις και παρακοή λαμβάνει ένδικον μισθαποδοσίαν». «Τις συ ο κρίνων αλλότριον ικέτην;». Ουκ οίδατε, ότι ο κρίνων πλανάται εξ υπερηφάνειας; και ότι «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται» υπό του Κυρίου, όταν τον καταλάβη ο πειρασμός.

* Πρέπει να υπομένη ο ένας τις αδυναμίες του άλλου· ποιος είναι τέλειος; ποιος μπορεί να καυχηθή, ότι τήρησε την καρδιά του αμόλυντη! άρα είμεθα όλοι άρρωστοι, και όποιος κατακρίνει τον αδελφό του, δεν αισθάνεται ότι είναι άρρωστος· διότι ο άρρωστος τον άρρωστο δεν τον κατακρίνει.

Η κατάκρισις είναι σοβαρό αμάρτημα· καθώς επίσης είναι σοβαρό, το να μην υπομένη κανείς του πλησίον του τις αδυναμίες!

Αγαπάτε, υπομένετε, παραβλέπετε, μην θυμώνετε, μην εξάπτεσθε, αλληλοσυγχωρείτε, για να ομοιάσητε του Χριστού μας και αξιωθήτε να είσθε κοντά του εις την βασιλεία Του.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου
ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ
ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ" 

 http://www.impantokratoros.gr/F7419C56.el.aspx

Δεν πατάει στη γη.

Άγιος Νικόλαος Πλανάς
Δύο μικροί φίλοι, καθώς βάδιζαν στο δρόμο, συνάντησαν τον άγ. Νικόλαο. Ο ένας από τούς δύο ήταν τύπος αγαθός· και επειδή ήταν αγαθός οι φίλοι του τον έλεγαν βλάκα, αλλά δεν συνέβαινε αυτό, ήταν απλώς αθώος και πολύ θρησκευόμενος. Στο δρόμο πού συνάντησαν τον άγ. Νικόλαο, λέει ο αγαθός στον φίλο του: «Κοίταξε να δεις, ο παπάς δεν πατάει στη γη»! Και ο μεν αγαθός έβλεπε τον Άγιο 30 πόντους πάνω από το έδαφος, ο δε άλλος δεν μπορούσε να τον δει. Τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την αγιότητα του παπα-Νικόλα τις έχουμε από τον σύγχρονό του Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Ο Παπαδιαμάντης ήταν ψάλτης του, στο Εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, κοντά στο Μοναστηράκι της Αθήνας. Έψαλλε στους εσπερινούς και τους όρθρους, στις λειτουργίες και τις ολονυκτίες, που τελούσε με κατάνυξη, αλλά και μεγαλοπρέπεια ο παπα-Νικόλας. Και μπόρεσε να εισδύση στο βάθος της αγιαμένης αυτής ύπαρξης και να αντιληφθή το πλήθος των χαρισμάτων της, τα οποία ήταν επιμελώς κρυμμένα κάτω από το κέλυφος της απλότητας και της ταπείνωσης, γιατί ήταν και εκείνος εντεταγμένος στην ίδια προοπτική, ήταν, δηλαδή, φορέας της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Τον ονομάζει άξιο λειτουργό του Υψίστου και τον αντιπαραβάλλει με τους “επαγγελματικούς ιερείς”, όπως τους αποκαλεί, και συνεχίζει: “Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκότερος των ανθρώπων … είναι αξιαγάπητος, είναι απλοϊκός και ενάρετος, είναι άξιος του πρώτου Μακαρισμού του Σωτήρος”.

   
http://gerontas.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=216:2009-12-24-14-13-28&catid=16:2009-12-24-13-56-05&Itemid=32

Ὅσιος Θεόδωρος Ἐδέσσης: 100 ψυχωφελή κεφάλαια

Ὅσιος Θεόδωρος Ἐδέσσης: 100 ψυχωφελή κεφάλαια

Νά ἀναζητᾶς τούς ἐρημικούς καί ἀκατοίκητους τόπους, καί μή δειλιάσεις ἄν ἐκεῖ ὑπάρχει ἔλλειψη καί στενοχώρια ἀπό τά ἀπαραίτητα τῆς ζωῆς. Ἄν σέ περικυκλώσουν οἱ ἐχθροί σάν μέλισσες ἤ κακοί κηφῆνες, καί σοῦ ἐπιτεθοῦν μέ κάθε λογῆς πολέμους καί σέ συγχίζουν μέ ποικίλους λογισμούς, ἐσύ μή φοβηθεῖς καί μή στήσεις τό αὐτί σου νά τούς ἀκούσεις, μήτε νά φύγεις ἀπό τό στάδιο τοῦ ἀγῶνα. Δεῖξε καρτερία καί ὑπομονή, ἐπαναλαμβάνοντας συνεχῶς στόν ἑαυτό σου: «Περίμενα καρτερικά τόν Κύριο καί μέ πρόσεξε» (Ψαλμ. 39 : 2). καί τότε θά δεῖς τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, τή βοήθεια, τήν φροντίδα καί ὅλη τήν πρόνοιά Του γιά τή σωτηρία σου.

«Ὑπομένων ὑπέμεινα τόν Κύριον, καί

προσέσχε μοι καί εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου».

Ψαλμ. 39 : 2

Σωστά εἶπαν οἱ Πατέρες καί δέν παίρνει ἀντίρρηση, ὅτι δέν βρίσκει ὁ ἄνθρωπος ἀνάπαυση διαφορετικά, ἄν δέν βάλει βαθιά μέσα του ἕνα τέτοιο λογισμό, ὅτι μόνο αὐτός καί ὁ Θεός εἶναι στόν κόσμο, χωρίς νά περιπλανιέται σ᾿ ὁ,τιδήποτε ὁ νοῦς του, ἀλλά Ἐκεῖνον μόνο νά ποθεῖ, σ᾿ Ἐκεῖνον μόνο νά εἶναι προσκολλημένος. Αὐτός θά βρεῖ τήν πραγματική ἀνάπαυση καί ἐλευθερία ἀπό τήν τυραννία τῶν παθῶν. Γιατί λέει ἡ Γραφή: «ἑνώθηκε μ᾿ ἐσένα ἡ ψυχή μου καί σ᾿ ἀκολουθεῖ· μέ κράτησε στερεά τό δεξί Σου χέρι» (Ψαλμ. 62 : 9).

                           «ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου,

ἐμοῦ δέ ἀντελάβετο ἡ δεξιά σου»

Ψαλμ. 62 : 9

"ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ" τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν

Τόμος Β΄ Ἐκδόσεις: τό Περιβόλι τῆς Παναγίας"

 http://hristospanagia3.blogspot.gr

Η Γερόντισσα Γαβριηλία ...

Η Γερόντισσα Γαβριηλία ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος με απεριόριστη αγάπη προς τον πλησίον. Έλεγε ότι κάποτε οι άγγελοι της είπαν ότι αυτό που μετράει πιο πολύ είναι το ποσόν και το ποιόν της αγάπης που δίνεις στους άλλους χωρίς διακρίσεις!

Κάποτε την είχε χαρακτηρίσει ένας άλλος  ιεραπόστολος «κακή χριστιανή», γιατί σε αντίθεση με τους άλλους ιεραπόστολους στην Ινδία, άλλων θρησκειών που γνωρίζανε πολλές ντόπιες διαλέκτους εκείνη δεν ήξερε καμία και μιλούσε μόνο Αγγλικά. Η Γερόντισσα Γαβριηλία του απάντησε ότι ξέρει πέντε γλώσσες: Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη. Μ’ αυτές τις πέντε γλώσσες γύριζε όλον τον κόσμο. Τότε ο ιεραπόστολος της ζήτησε να ξαναπεί αυτές τις «πέντε γλώσσες» για να της γράψει…

Η Γερόντισσα Γαβριηλία είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και γι’ αυτό ποτέ δεν κρατούσε χρήματα πάνω της. Όλα της τα έδινε εκείνος, έλεγε, εκείνη το μόνο που έκανε ήταν να αφεθεί στα χέρια Του. Αεροπορικά εισιτήρια, τροφή, κατάλυμα και ότι άλλο της χρειαζόταν της το έδινε ο Θεός. Ποτέ δεν μιλούσε σε άλλους για τον Χριστό αν δεν της το ζητούσαν οι ίδιοι. Έκανε σημαντικές γνωριμίες (Μητέρα Τερέζα, Sivananda,  Baba Amte). 

http://www.imarton.gr/

Ο Γέρων Άνθιμος Αγιαννανίτης όπως τον είδαν οι σύγχρονοί του

Ο Γέρων Άνθιμος Αγιαννανίτης όπως τον είδαν οι σύγχρονοί του

του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος,

κυρού Χριστοδούλου

Σ’ ένα απέριττο μοναχικό ταφο, στο φτωχικό κοιμητήρι που βρίσκεται πίσω από το Κυριακό της αγιορείτικης Σκήτης της Αγίας Άννης, κυριολεκτικά μεταξύ ουρανού και γης, αναπαύεται από τις 28.6.96 το χοϊκό σκήνος του Γέροντος Ανθίμου του Πνευματικού, μιας από τις σπάνιες φυσιογνωμίες που ανέδειξε στον αιώνα μας το «Περιβόλι της Παναγιάς», το Άγιον Όρος. Οι προσκυνητές της Αγίας Άννης είχαν για πολλά χρόνια το ακριβό προνόμιο να επισκέπτονται το κελλί του, που μοιάζει με αητοφωλιά σ’ ένα από τα υψηλότερα σημεία της Σκήτης, τον Γέροντα Άνθιμο, που και μόνο με την βιβλική του φυσιογνωμία εντυπωσίαζε.

Επί 63 χρόνια οικιστής του Άθω, ο μακαριστός Γέρων έμοιαζε με κάποιον παληό Προφήτη, καθώς η εκ πρώτης όψεως αυστηρή μορφή του και η κατάλευκη γενειάδα του σε συνήρπαζαν. Κάπως έτσι, σκεφτόσουν, θα έπρεπε να ήσαν οι Προφήτες του Ισραήλ, στους οποίους ο Θεός εμπιστευόταν κάθε φορά τοθέλημά Του.

Κι όμως αυτός ο Γέρων κατά βάθος ήταν, όπως όλοι οι γνήσιοι άνθρωποι του Θεού: όλος αγάπη, όλος στοργή, όλος θέρμη για καθέναν πού έφθανε μέχρι το απόμερο ενδιαίτημά του. Κι όταν έβγαινε από το Άγιον Όρος κι ερχόταν στον «κόσμο», δεν έχανε ποτέ την παρθενική του αθωότητα, εκείνο το μειλίχιο ύφος, που λες και σνομπάρει κάθε φορά τις πολυπραγμοσύνες και τις μικρότητες των «κοσμικών».

Μικρός το δέμας και καλωσυνάτος Γέρων, ο παπα-Άνθιμος ο Πνευματικός είχε επάνω του κάτι το θεϊκό. Τον είπαν «χαρισματικό» και «ουράνιο άνθρωπο». Άλλοι «θεοφόρο Πνευματικό και σοφό διδάσκαλο». Και άλλοι «σπουδαστή της ερήμου».

Η αλήθεια είναι ότι η πολυετής άσκηση του χάρισε διορατικότητα, σοφία και διάκριση, καρποί των οποίων ήταν η ταπείνωσή του, η αγάπη του και η ανεπιτήδευτη εξωτερική συμπεριφορά του, όλα εκφραστικά της βιωματικής εμπειρίας που του είχε χαρίσει η κατά Χριστόν ζωή, που με θαυμαστή συνέπεια ακολούθησε όλα τα χρόνια της επίγειας ζωής του. Πήγε στο Άγιον Όρος σε ηλικία 17 ετών, πριν καν γνωρίσει καλά-καλά τον κόσμο και τα προς χαμαιζηλίαν κακά του. Παιδί ακόμη αμούστακο, νεαρός έφηβος, παρακινούμενος από ένθεο ζήλο για την πνευματική τελείωση, ο Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος ξεκίνησε από το χωριό του, τους Καλλιάνους της Κορινθίας, έχοντας τελειώσει το τότε σχολαρχείο, και πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στον αγιασμένο τόπο του Άθωνος, επιλέξας εις κατοίκησιν την ιεράν Σκήτην της Αγίας Άννης, το θεοφρούρητο αυτό κάστρο της ασκητικής Ορθοδοξίας, με τους ευάριθμους μέν, αλλά πολύαθλους οικιστές του.

Ποθών τον βίον της ασκήσεως, έφθασε στα ιερά αυτά σκηνώματα, παρακινούμενος από τη μυστική εκείνη φωνή, που εκ των ένδον προερχομένη, παρωθεί τον άνθρωπο σε μεγάλα βήματα προς την κορυφή της θεώσεως. Ανεξιχνίαστες είναι οι βουλές του Κυρίου και ανεξερεύνητα τα κρίματά Του. Ποιος μπορεί να εξηγήσει τους μυστικούς αυτούς μηχανισμούς που λειτουργούν μέσα στην ανθρώπινη καρδιά, και υπαγορεύουν στα «μωρά του κόσμου και τα εξουθενωμένα» ένα τρόπο ζωής που διαφέρει τόσο πολύ από εκείνον των πολλών; Ποιος έχει την δύναμη να προσπελάσει σ’ αυτό το μυστήριο και να δώσει μια πειστική απάντηση στο ερώτημα που πλανάται, κάθε φορά που το φαινόμενο της αναχώρησης προκαλεί και δέος και σκάνδαλο στους ανθρώπους του κόσμου; Κανείς άλλος, παρά μόνον ο ίδιος ο άνθρωπος που επιλέγεται κάθε φορά να βιώσει μέσα του τη δύναμη του πόθου της αφιέρωσης, που θεωρεί τα πάντα σκύβαλα μπροστά στη θέα του Θεού, στην αιχμαλώτευση του Ηγαπημένου.

Το 1930 κάνει το μεγάλο βήμα. Να γίνει Αγιαννανίτης. Η φήμη της Σκήτης εκείνη την εποχή τον συνεπαίρνει. Εντάσσεται στη συνοδεία του περιώνυμου Γέροντος Γαβριήλ του εκ Μαδύτου, που τον κείρει μοναχό και αναλαμβάνει και την πνευματική του καθοδήγηση. 

Άνθιμος ιερομόναχος Αγιαννανίτης (1913-1996),

ως νέος μοναχός (αριστερά), με τον μοναχό Θεόφιλο (δεξιά)

και τον γέροντά τους μοναχό Γαβριήλ (†1959)

Κοντά στον Γέροντα αυτόν και τον αόμματο αυτάδελφό του Γέροντα Μιχαήλ, παρέμεινε ο Άνθιμος υποτασσόμενος με θέληση και δύναμη αγγέλου, υπηρετώντας τους με παραδειγματική αφοσοίωση, ταπείνωση και υπακοή. Εκεί εγνώρισε τα μυστικά του αοράτου πνευματικού πολέμου, την εκ του συστάδην μάχη του πνεύματος, τα όπλα της πνευματικής στρατείας, τις πτώσεις και τις νίκες, Η πνευματική του πρόοδος φαίνεται και από το γεγονός ότι μετά τριετίαν, δηλαδή το 1933, εχειροτονείτο διάκονος στο Κυριάκο της Αγίας Άννης από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Μιλητουπόλεως Ιερόθεο, μόνιμο και αυτόν οικήτορα του Όρους, για να επακολουθήσει έπειτα και πάλι από τρία χρόνια, το 1936, η εις πρεσβύτερον χειροτονία του από τον ίδιο Μητροπολίτη. Στο Όρος δεν γίνεσαι εύκολα «Παπάς». Γιατί το να είσαι ιερομόναχος σημαίνει να είσαι λειτουργός καθημερινός, ευλογών και αγιάζων τους αδελφούς. Και το έργο αυτό δεν το εμπιστεύονται στον καθένα. Ο «Παπάς», όπως λέγεται θωπευτικά στο Άγιον Όρος ο ιερομόναχος, είναι πρόσωπο αξιοσέβαστο, αξιόπιστο και αξιοζήλευτο. Τέτοιο πρόσωπο κατάφερε να γίνει μέσα σε έξη χρόνια ο παπα-Άνθιμος, ξεπερνώντας με ταχύτητα τα εμπόδια στην ανοδική του πορεία και ξεφεύγοντας από τις παγίδες του πονηρού. Με τη χάρη της ιερωσύνης ο Γέρων εξελίσσεται βαθμηδόν σε έμπειρο οδηγόψυχών, σε θεραπευτή των τραυμάτων που ανοίγει στην ψυχή η αμαρτία, σε αναιρέτη του πονηρού.

Πολύ αργότερα ανυψώνεται σε Πνευματικό. Τη χειροθεσία του προσφέρει ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων ο Παπαγεωργίου, και ο ίδιος αγιορείτης και λάτρης του μοναχισμού. Ο Πνευματικός στο Άγιον Όρος είναι ο αυθεντικός διερμηνέας της θείας βουλής. Γνώστης το κατά δύναμιν των ιερών Κανόνων, των αγιορείτικων αποφάνσεων, της πρακτικής απόκρουσης των πειρασμών του αλάστορος, αλλά και των αδυναμιών της ανθρώπινης ψυχής, καλείται κάθε φορά όχι μόνο να ανακουφίσει τις ψυχές από το βάρος των ανομιών των, αλλά και να θεραπεύσει πληγές και τραύματα με το έλαιον της θείας ευσπλαχνίας και τον οίνον της πνευματικότητος. Και ο παπα-Άνθιμος δεν άργησε να αποκτήσει όνομα φημισμένου Γέροντος – Πνευματικού, γεμάτου αγάπη προς το πλάσμα του Θεού, «το μέγα τραύμα, τον άνθρωπον». Όσοι τον εγνώρισαν, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια, απεκόμιζαν την εντύπωση ενός χαριτωμένου Γέροντα, με ανθρωπιά και γλυκύτητα, αλλά ταυτόχρονα με προσήλωση στην Παράδοση. Συνεδύαζε κατά αριστοτεχνικό τρόπο την πατρικότητα με την στοργή, τη φιλικότητα με την απόσταση, την παραδοσιακότητα με τον ρεαλισμό, την ασκητικότητα με την διάκριση. Ήταν ένας σοφός Γέρων με όλη τη σημασία της λέξεως. Εγνώριζε και σεβόταν το μέτρο, τα όριά του, τη χρήση του. Γι’ αυτό και όσοι τον συμβουλεύονταν έμεναν στο έπακρον ικανοποιημένοι. Νουνεχής, πρακτικός και απλός, όπως ήταν στη ζωή του, έτσι ήταν και στα λόγια του. Γελούσε αυθόρμητα και συνοφρυωνόταν με νόημα. Δεν είχε στη συμπεριφορά του τίποτε το επιτηδευμένο και ψεύτικο. Ήταν αυθεντικός.

Επειδή ήταν αυστηρός στον εαυτόν του, φερόταν με επιείκια στους άλλους. Στο βλέμμα του ξεχώριζες τον ασκητή της ερήμου, που πολίζει την έρημο, Η Καλύβη του έγινε πολλές φορές καταφύγιο ψυχών ιερών. Πολλοί «κοπιώντες και πεφορτισμένοι» βρήκαν κοντά του ανακούφιση και παρηγοριά. Μιλούσε από την θεωτική εμπειρία του, γι’ αυτό και οι λόγοι του είχαν μια αξιοθαύμαστη πειθώ. Όταν μετείχε στις ιερές Ακολουθίες, λες και πετούσε στα ουράνια. Εξαϋλωμένος έμοιαζε μετά από κάθε θεία Λειτουργία. Μεταρσιωνόταν νους και καρδιά στον ουρανό. Τους αγίους θεωρούσε φίλους του Χριστού και δικούς του. Τους μιλούσε με απλότητα. Την Κυρία Θεοτόκο σεβόταν υπερβαλλόντως. Έφθασε στα όρια της θέωσης. Γι’ αυτό και ο Θεός του χάρισε το προορατικό χάρισμα. Το εχρησιμοποίησε μόνον εις δόξαν Θεού και ποτέ προς ιδική του προβολή και δόξα.

Στην Αθήνα κατέβαινε ενίοτε, για να εξομολογήσει. Ο λαός τον ανέμενε και στο επιτραχήλι του απέθετε τα βάρη των ανομιών του. Τα εσήκωνε αγόγγυστα. Αυτή ήταν η αποστολή του. Σεβόταν τους ανωτέρους του, τους Επισκόπους της Εκκλησίας, τον Πατριάρχη του. Σώζονται φωτογραφίες του με τον αείμνηστο Δημήτριο, με τον Παναγιώτατο Βαρθολομαίο. Τα μάτια του πετούν σπίθες από εσωτερική ικανοποίηση. Υπήρξε άνδρας εκκλησιαστικός.

Σε μια μου προσκυνηματική επίσκεψη στην Αγία Άννα προ ετών, με απεδέχθη στο Κυριακό, με τους άλλους Πατέρες, με περισσή αγάπη και σεβασμό. Μου επρότεινε να ευλογήσω με την επίσκεψη μου το Κελλίον του. Το έπραξα με προθυμία. Πετούσε από τη χαρά του σαν ενα απλό γεροντάκι. Μου διηγήθη τα της Καλύβης του, μου παρουσίασε τον υποτακτικό του, τον π. Χερουβίμ, με ξενάγησε με καύχηση εν Κυρίω στα διάφορα διαμερίσματα της Καλύβης, στο ναό, στην αυλή, στο μπαλκόνι. Έπλεε σε πελάγη ευτυχίας, καθώς με έβλεπε να αποθαυμάζω τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής. Εκεί μέσα με τα χεράκια του πάνω από πενήντα χρόνια είχε δουλέψει κτίζοντας, σκάβοντας, φυτεύοντας, μεταφέροντας χώμα και πέτρες. Η φωλιά του ήταν κτισμένη με δομικό υλικό αίμα και ιδρώτα. Ποιος να το ‘ξερε ότι τον Ιούνιο του 1996 έμελλε να πέσει από μια πεζούλα, στην προσπάθειά του, τώρα στα 83 του, να φθάσει με τα χέρια του κάποια άκρη, να τη διορθώσει, να μη μείνει αγιάτρευτη η πληγή της αταξίας…

Η πτώση του υπήρξε μοιραία. Στις 28.6.96 εκοιμήθη στο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου διεκομίσθη μετά τον θανάσιμο τραυματισμό του. Επέστρεψε στο Κελλί του νεκρός. Το λείψανό του είχε μιάν ανείπωτη ομορφιά. Ο Γέρων μέσα στο φέρετρο κοιμόταν ήσυχα, αναμένων την σάλπιγγα του αγγέλου. Είχε ήδη τελειώσει τον δρόμο του, είχε τηρήσει την πίστη του, τώρα του απέμενε το βραβείο της άνω κλήσεως. Τον εκήδευσε η Κοινότης της Σκήτης με όλες τις τιμές. Τον έθαψαν στο κοιμητήρι. Πάνω από τον τάφο του ένας μαύρος ξύλινος σταυρός και δίπλα του ένας φοίνικας, σύμβολο της αθανασίας.

Ας έχουμε την ευχή του.

Περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία».

Σεπτέμβριος 1996.

http://www.diakonima.gr

 http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2014/02/4246.html

Η εμπιστοσύνη και η υπακοή...

Η εμπιστοσύνη  και η υπακοή είναι ο βασικός κανόνας επικοινωνίας ανάμεσα στον ορθόδοξο χριστιανό και τον πνευματικό του πατέρα. Φυσικά, απέναντι στον οποιονδήποτε πνευματικό δε γίνεται να επιδείξει κανείς πλήρη υπακοή, αλλά τέτοιοι πνευματικοί είναι μεμονωμένες περιπτώσεις. Στην πραγματικότητα το ζήτημα δεν είναι απλό. Συμβαίνουν  όταν κάποιοι παράλογοι ιερείς αυτοπροβάλλονται ως "γέροντες" κι αρχίζουν να δίνουν επηρμένες προσταγές, καταπνίγοντας τελικά την ελευθερία των πνευματικών τους τέκνων, πράγμα ολότελα ανεπίτρεπτο για την πνευματική ζωή.(σελ. 44)

π. Τύχων Σεβκούνωφ 
σχεδόν άγιοι

Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν_mp3

Π. Σάββας 2010-02-13_Πὼς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τοὺς πειρασμοὺς χωρὶς νὰ ἐκθέτουμε τὸν ἑαυτὸ μᾶς σ΄αὐτοὺς_Εὐεργετινός_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 13-02-2010 (Συνάξεις Ἀνδρῶν στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία) 

hristospanagia3.blogspot.gr

Όταν ο πιστός δεν αντέχει τη λέξη υπομονή

- Μιὰ φορά, εἶπε, ἄκουγε τὰ βάσανα μιᾶς ψυχῆς κι ἦταν ἕτοιμος νὰ πεῖ: “Καλά, ἀλλὰ κάνε ὑπομονή!”.
Εἶδε ὅμως ὅτι ἡ λέξη ὑπομονὴ ἦταν ἡ χειρότερη συμβουλή, ποὺ θὰ ἔκανε στὴν ἤδη καταπιεσμένη ψυχὴ νὰ πιεσθεῖ ἀκόμη περισσότερο.
Καὶ εἶπε μόνο: “Εὔχομαι στὸν Θεό”.

Μαθητεύοντας στὸν Γέροντα Πορφύριο, σελ. 263

http://www.porphyrios.net/?p=2646

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

- Γέροντα, οι δοκιμασίες πάντοτε ωφελούν τους ανθρώπους;

- Εξαρτάται από το πως αντιμετωπίζει κανείς τις δοκιμασίες. Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση, βρίζουν τον Θεό, όταν τους βρίσκουν διάφορες δοκιμασίες. «Γιατί να το πάθω εγώ αυτό; Λένε. Να, ο άλλος έχει τόσα καλά! Θεός είναι αυτός;» Δεν λένε «ήμαρτον», αλλά βασανίζονται. Ενώ οι φιλότιμοι λένε: «Δόξα τω Θεώ! Αυτή η δοκιμασία με έφερε κοντά στον Θεό. Ο Θεός για το καλό μου το έκανε». Και ενώ μπορεί πρώτα να μην πατούσαν καθόλου στην εκκλησία, μετά αρχίζουν να εκκλησιάζωνται, να εξομολογούνται, να κοινωνούν. Πολλές φορές μάλιστα ο Θεός τους πολύ σκληρούς τους φέρνει κάποια στιγμή με μια δοκιμασία σε τέτοιο φιλότιμο, που μόνοι τους παίρνουν μεγάλη στροφή και εξιλεώνονται με τον πόνο που νιώθουν για όσα έκαναν.

- Γέροντα, πρέπει να λέμε «δόξα Σοι ο Θεός», όταν όλα πηγαίνουν καλά;

- Μα, αν δεν λέμε το «δόξα Σοι ο Θεός» στις χαρές, πως θα το πούμε στις θλίψεις; Εσύ το λες στις θλίψεις και δεν θέλεις να το πης στις χαρές; Αλλά, όταν είναι αχάριστος κανείς, δεν γνωρίζει την αγάπη του Θεού. Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία. Για μένα είναι θανάσιμο αμάρτημα. Ο αχάριστος με τίποτε δεν ευχαριστιέται Για όλα γκρινιάζει, όλα του φταίνε. Στην πατρίδα μου, τα Φάρασα, χρησιμοποιούσαν πολύ το πετιμέζι. Ένα βράδυ μια κοπέλα έκλαιγε, γιατί ήθελε πετιμέζι. Η μάνα της – τι να κάνη; – πήγε και ζήτησε από την γειτονιά. Αυτή, μόλις πήρε το πετιμέζι, έβαλε πάλι τα κλάματα. Χτυπούσε τα πόδια της κάτω και φώναζε: «Μαμά, θέλω και γιαούρτι». «Τέτοια ώρα, παιδάκι μου, που να βρω γιαούρτι;» της λέει η μάνα της. «Όχι, θέλω γιαούρτι». Πήγε, υποχρεώθηκε η καημένη σε μια γειτόνισσα, της έφερε και γιαούρτι. Το παίρνει η κόρη και βάζει πάλι τα κλάματα. «Τώρα γιατί κλαις;», την ρωτάει η μάνα της. «Μαμά, τα θέλω ανακατεμένα». Τα παίρνει η μάνα, τα ανακατεύει. Αυτή βάζει πάλι τα κλάματα. «Μαμά δεν μπορώ να τα φάω έτσι. Θέλω να τα ξεχωρίσω!». Οπότε την περιέλαβε στα σκαμπίλια η μάνα της, και … ξεχωρίσθηκε το πετιμέζι από το γιαούρτι!

Έτσι, θέλω να πω, κάνουν μερικές φορές πολλοί άνθρωποι, και τότε έρχεται η παιδαγωγία του Θεού. Τουλάχιστον να αναγνωρίζουμε την αχαριστία μας και να ευχαριστούμε τον Θεό μέρα-νύχτα για τις ευλογίες που μας δίνει. Με αυτόν τον τρόπο θα πάρουμε καταπόδι τον δειλό διάβολο, ο οποίος θα συμμαζέψη τα ταγκαλάκια του και θα γίνη μαύρο καπνός, γιατί θα του έχουμε βρει πια το αδύνατο σημείο.

 http://www.agioritikovima.gr/didaches/geronta-paisiou/26329-gerontas-paio