[…] Ήταν, λέγει, κάποιος άνθρωπος πλούσιος, που ζούσε μέσα σε πολλή κακία, δεν είχε λάβει πείρα καμιάς συμφοράς, αλλά τα πάντα έρρεαν ομαλά
γι΄ αυτόν όπως το νερό στις πηγές. Το ότι πράγματι καμία συμφορά δεν
του συνέβαινε, ούτε αφορμή για στενοχώρια, ούτε καμία ανωμαλία βιωτική,
αυτό ακριβώς ο Κύριος το υπαινίχτηκε με αυτό που είπε ότι «ευφραινόταν καθημερινά». Και ότι ζούσε με κακία, γίνεται φανερό και από το τέλος που είχε και πριν από το τέλος του από την περιφρόνηση που έδειξε στον φτωχό. Και το ότι δεν ελεούσε όχι μόνο εκείνον που στεκόταν στην πόρτα του, αλλά ούτε και κανένα άλλον,
εκείνος ο ίδιος το έδειξε. Διότι εάν αυτόν που ήταν διαρκώς ριγμένος
μπροστά στην πόρτα του και βρισκόταν μπροστά στα μάτια του κάθε ημέρα,
και αναγκαζόταν μια και δύο και πολλές φορές να τον βλέπει εισερχόμενος
και εξερχόμενος (καθόσον δεν τον συναντούσε σε καμιά συνοικία, ούτε
βρισκόταν σε κρυφό και απόμερο τόπο, αλλά εκεί από όπου συνεχώς έμπαινε
και έβγαινε ο πλούσιος και αναγκαζόταν έτσι και χωρίς να το θέλει να τον
βλέπει), εάν λοιπόν αυτόν δεν ελέησε, που βρισκόταν κατάκοιτος σε τόσο φοβερό κατάντημα και ζούσε μέσα σε τόσο μεγάλη δυστυχία,
ή καλύτερα που ταλαιπωριόταν σε όλη του τη ζωή από αρρώστια, και
μάλιστα από πολύ φοβερή αρρώστια, για ποιον που θα τύχαινε να συναντήσει
θα συγκινούνταν ποτέ;
