Μοναχός Φανούριος Καψαλιώτης (1898 - 18 Δεκεμβρίου 1986)

 

 Ο κατά κόσμον Βασίλειος Μαντρέας γεννήθηκε στο Τεκόστι της Ρουμανίας το 1898. Ηλθε από τη Ρουμανία στο Άγιον Όρος το 1913. Ο πατέρας του φεύγοντας του είπε: «Παιδί μου Βασίλη, σε αφιερώνουμε στην Παναγία, να ζήσεις με υπακοή και υπομονή, να ευα­ρεστήσεις τον Θεό, για να σώσει κι εμάς τους γονείς σου ο Θεός, με την αγία σου ζωή». 

Πήγε πρώτα στη ρουμανική σκήτη του Τιμίου Προ­δρόμου, όπου έζησε τριάντα χρόνια. Κατόπιν στη ρουμανική σκήτη του Αγίου Δημητρίου-Λάκκου. Επέστρεψε στη σκήτη του Τιμίου Προδρό­μου. Το 1915 εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός. Στη συνέχεια πήγε στην Καψάλα.
Τελικά εγκαταστάθηκε στο Κελλί του Αγίου Βασιλείου στην Καψά­λα. Τον άγιο Βασίλειο τον είχε από μικρός μεγάλη ευλάβεια. Στο Κελλί αυτό είχαν κατοικήσει παλαιότερα άγιοι. Έμεινε σε αυτό το αγιοτρόφο Κελλί επί μία τεσσαρακονταετία. Επισκευάζοντας το Κελλί είχε φαί­νεται παραμελήσει τα μοναχικά του καθήκοντα. Του παρουσιάσθηκαν τότε στον ύπνο οι άγιοι Βασίλειος και Θεόφιλος. Ο δεύτερος αυστηρά του είπε, καθώς διηγείτο ο ίδιος:«Να μην αφήνεις τα μοναχικά σου καθήκοντα, εμείς θα φροντίσουμε το Κελλί».
Ήταν λίαν ασκητικός. Θύμιζε παλαιούς ασκητές. Πολλά ημερόνυχτα προσευχόταν ακατάπαυστα. Άκρος νηστευτής, δεν έτρωγε σχεδόν τί­ποτε. Μελετηρός πολύ. Ιδιαίτερα αγαπούσε τον όσιο Ισαάκ τον Σύρο. Κοιμόταν ελάχιστα πάνω στις σανίδες με μαξιλάρι μία πέτρα. Τις χει­μωνιάτικες νύχτες θεωρούσε ατελείωτες. Ήταν καλογερικός και φιλακόλουθος. Μόλις έδυε ο ήλιος, άρχιζε την ακολουθία του.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Πνευματικές συμβουλές ἀπό τόν Γέροντα Σεραφείμ Ἁγιαννανίτη

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

 

– Τι θυμάσθε, Γέροντα Σεραφείμ, από τη ζωή των Γεροντάδων σας στην παρούσα Καλύβη των Αγίων Πάντων;

– Ήσαν ασκητικοί και αγωνιστές μοναχοί. Ήσαν αυστηροί. Επέμεναν περισσότερο στους σωματικούς κόπους και στην υπακοή. Μουλάρια αγοράσαμε το 1967 και μέχρι τότε, δηλαδή επί 20 περίπου χρόνια, μεταφέραμε τα πάντα στις πλάτες μας από την παραλία. Ο πρώτος Γέροντας, ο π. Σεραφείμ, πέθανε δυο χρόνια μετά την άφιξή μου, δηλαδή το 1943, από κάποια αρρώστια σε ηλικία 79 ετών. Ο παπα-Χρυσόστομος εκοιμήθη το 1963 σε ηλικία 78 ετών, και το 1974 πέθανε ο τρίτος Γέροντας ο π. Γρηγόριος σε ηλικία 84 ετών.

– Πέστε μας κάτι, Γέροντα, από τη μοναχική σας εμπειρία τόσα χρόνια που είσθε εδώ στο Περιβόλι της Παναγίας μας.

– Το φρόνημά μου και η ευχή μου είναι ό,τι παραλάβαμε από τους Γεροντάδες μας να τα κρατήσουμε. Δηλαδή, να μη τα αλλοιώσουμε.

– Πώς μπορούμε, Γέροντα, να κρατήσουμε τη θεία Χάρη; Διότι ενίοτε για διαφόρους λόγους αναχωρεί και δεν την αισθανόμαστε.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Λέγανε οἱ Παλιοί ὅτι, ὅταν θά γυρίζουν οἱ ἄνθρωποι γυμνοί στούς δρόμους, θά ἔλθει τό τέλος τοῦ κόσμου..»

  Από το βιβλίο: «ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ – Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ:
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ († 1911-2005)

-Πῶς εἶναι ἔξω ὁ κόσμος παπᾶ Νικόλα;

-Τί νᾶ σᾶς πῶ, βρέ Πατέρες μου, ἀκρίβεια, ἀκρίβεια, ἀκρίβεια καί γύμνια στό κατακόρυφο. 

Γι᾿ αὐτό λέγανε οἱ Παλιοί ὅτι, ὅταν θά γυρίζουν οἱ ἄνθρωποι γυμνοί στούς δρόμους, θά ἔλθη τό τέλος τοῦ κόσμου. Τό πιό εὔκολο πρᾶγμα στό κόσμο σήμερα εἶναι νά ἁμαρτήση κανείς. Ἀλλ᾿ ὅμως ὑπάρχουν καί καλοί Χριστιανοί. Ὑπάρχουν, ὑπάρχουν καί καλές οἰκογένειες καί καλά ἀγόρια καί κορίτσια, ἀλλά ὑπάρχουν καί …διαβόλοι οὐκ ὀλίγοι. Πάντως, Πατέρες μου, σήμερα οἱ εὐσεβεῖς γίνονται εὐσεβέστεροι καί οἱ ἀσεβεῖς ἀσεβέστεροι. Ὁ κόσμος ἔξω μᾶς θέλει νά εἴμαστε προσεκτικοί. Ὄχι στά σπίτια γιά κεράσματα καί γνωριμίες, διότι δέν ξέρουμε τί μπορεῖ νά μᾶς συμβῆ.

 Κάποια ἡμέρα μπῆκα στό λεωφορεῖο. Μέ εἶδε μία νεαρή κοπέλλα μέ μίνι φούστα καί αἰσθάνθηκε ντροπή. Ἄρχισε νά τραβάη τήν φοῦστα της. Τῆς εἶπα. «Πήγαινε στήν μοδίστρα νά σοῦ τήν μακρύνη. Μή τήν τραβᾶς γιατί θά τήν ξηλώσης καί θἆναι χειρότερα. Ἐκείνη ντροπιάστηκε καί δέν μοῦ μίλησε…

*****

Μιά ἄλλη φορά ταξίδευα ἀπό τήν Ἀθήνα γιά τήν Θεσσαλονίκη μέ τό τραῖνο. Δίπλα μου συνταξίδευαν καί 2-3 φοιτήτριες. Μέ ἐρώτησαν νά τούς ἐξηγήσω τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου. Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ ἀκτήμων γερο-Φιλάρετος Καρουλιώτης

 

Ἀπὸ τό βιλίο "ἀσκητικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ ἁγιορείτικη παράδοση".

Ἦταν τότε στὸν Ἅγιο Πέτρο ἕνας Γέροντας ποὺ πήγαινε καὶ ἐργαζόταν στὴ συλλογὴ τῶν φουντουκιῶν. Παρακάλεσε τὸν γερο-Φιλάρετο γιὰ ἕνα διάστηµα νὰ µείνει νὰ φυλάει τὸ κελί του. Πῆγε, κάθησε δυό-τρεῖς µῆνες, ἀλλὰ δὲν ἀναπαυόταν καὶ γύρισε στὰ Καρούλια. Ὅµως ὁ Γέροντας τοῦ Ἁγίου Πέτρου τοῦ ζητοῦσε ἐνοίκιο γιὰ τοὺς µῆνες ποὺ κάθησε ἐκεῖ, ἂν καὶ δὲν εἶχαν συµφωνήσει γιὰ ἐνοίκιο. Ὁ γερο-Φιλάρετος δὲν εἶχε νὰ πληρώσει, γι’ αὐτὸ στενοχωριόταν καὶ πίστευε ὅτι φταίει ὁ ἴδιος. Ὅποιον συναντοῦσε στὸν δρόµο τοῦ ἔβαζε… µετάνοια λέγοντας: «Εὐλόγησον, συγχώρησέ µε. Ἔχασα τὰ χρόνια τῆς καλογερικῆς µου, διότι δὲν πληρώνω τὸ ἐνοίκιο ποὺ χρωστάω».

Τελικά, ὅταν τὸ ἔµαθαν οἱ ἄλλοι πατέρες, ἔκαναν παρατήρηση στὸν Γέροντα ποὺ ζητοῦσε ἐνοίκιο ἀπὸ τὸν ἀκτήµονα γερο-Φιλάρετο καὶ ἐκεῖνος σταµάτησε τὶς....

ἐνοχλήσεις πρὸς τὸν ἀνεύθυνο θαυµαστὸ γέροντα Φιλάρετο.

 Εἶχε γνήσια µετάνοια καὶ αὐτοµεµψία. Ἦταν πολὺ ἤρεµος, δὲν θύµωνε ποτὲ καὶ µὲ κανέναν.

 

Ὁ γερο-Γερόντιος τῶν Δανιηλαίων κάποια φορὰ ποὺ πῆγε στὸ κελί τους καὶ ἦταν ἀνυπόδητος, ὡς συνήθως, τὸν παρατήρησε αὐστηρὰ λέγοντάς του:

 

«Ἄλλη φορὰ νὰ µὴν ἔρχεσαι ξυπόλυτος, ἀλλὰ νὰ φορᾶς παντόφλες. Εἶσαι ὑποκριτὴς καὶ παριστάνεις τὸν Ἅγιο».

 

Μπροστὰ στοὺς προσκυνητὲς καὶ στὰ νέα καλογέρια δέχθηκε ἀτάραχος τὶς παρατηρήσεις. Ἔβαλε µετάνοια ἐπαναλαµβάνοντας: «Νὰ µὲ συγχωρήσεις».

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἕνας ἄγνωστος σπηλαιώτης (+1885)

  Στις σημειώσεις του π. Ντενάσια ευρίσκονται τα εξής στοιχεία από την διήγηση του π. Νήφωνος της Ρουμανικής Σκήτης:

Αυτός ο δούλος του Θεού έμενε σε σπηλιά, που ήταν γειτονική με αυτή του οσίου Πέτρου του Αθωνίτου. Πόσο έζησε εκεί και πως ονομάζεται δεν είναι γνωστό. Η ζωή του κυλούσε σε παντελή πτωχεία. Δεν κατείχε απολύτως τίποτε.

Περπατούσε χωρίς υποδήματα και χωρίς σκούφο, ήταν δε σκεπασμένος με φθαρμένα άχρηστα ρούχα.

 

Κάποτε δύο μοναχοί της Μολδαβικής Σκήτης διήρχοντο από αυτό το ευλογημένο μέρος. Έχασαν το δρόμο τους και βρέθηκαν στο σπήλαιο του ερημίτου, όπως μας ιστορεί ο π. Νήφων. Ο ασκητής κρατούσε στα χέρια του ένα μικρό Ψαλτήρι, το οποίο διάβαζε διαρκώς χωρίς διακοπή, ενώ ταυτοχρόνως είχε κατακτήσει και την καρδιακή ευχή. Κατά την συζήτηση με τους μοναχούς, εξομολογούμενος ο όσιος ερημίτης εξέφραζε τον φόβο του μήπως κριθή από τον Θεό για το πάθος της ιδιοκτησίας, εφ' όσον κατέχοντας το Ψαλτήρι δεν είχε απελευθερωθεί από ο,τιδήποτε γήινο. Έτσι παρέδωσε το μοναδικό κτήμα στους συνομιλητάς του, παρακάλώντας θερμά να το πάρουν μαζί τους.

 

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

π. Ἀρσένιος Γρηγοριάτης ῎Ελεγε στούς πατέρες τῆς μονῆς: -πάω στήν οἰκογένειά μου, ἐννοῶντας τίς εἰκόνες πού εἶχε στό κελί του τίς ὁποῖες καθημερινά θυμίαζε καί ἀσπάζονταν, πάω νά μιλήσω μέ τούς ἀδελφούς μας.

῾Ο γερω-᾽Αρσένιος ἔπαιρνε καθημερινά πολλά γράμματα ἀπό ἀνθρώπους πού τόν γνώριζαν καί οἱ ὁποίοι τοῦ ζητοῦσαν, συνήθως νά προσευχηθεῖ γι᾽ αὐτούς. Αὐτός πάντα διάβαζε τίς ἐπιστολές καί καθημερινά γονάτιζε μπροστά στίς εἰκόνες καί στά ἅγια λείψανα τῆς Μονῆς καί ὕψωνε χείρας ἱκέτιδας καί ζητοῦσε μέ δάκρυα στά μάτια ἀπό τό Θεό καί τούς ῾Αγίους νά ἐπέμβουν καί νά δώσουν λύση στά προβλήματα τῶν ἀνθρώπων.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἡ προόραση τοῦ Γέροντα Ἀβιμέλεχ τοῦ Μικραγιαννανίτη

  Ο μακαριστός όσιος Γέροντας Αβιμέλεχ Μπονάκης, Μοναχός Μικραγιαννανίτης (1873–1965), το πανώριο αθωνικό πτηνό της προσευχής, ο γλυκός γίγαντας της ασκήσεως και ο μυστικός λάτρης της ησυχίας, αναμφισβήτητα είχε το προορατικό χάρισμα «φωτιζόμενος καὶ 

φωτίζων φῶς γνώσεως, δίκην ἡλίου, πάντας τοὺς πλησιάζοντας» (Συμεών ο Νέος Θεολόγος). Τούτο το χάρισμα όμως το χρησιμοποιούσε διακριτικά και με έναν εντελώς φυσικό τρόπο από μεγάλη ταπείνωση, ίσα για να μην προκαλεί θόρυβο και θαυμασμό γύρω από το πρόσωπό του.

Όπως αναφέρει ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης π. Χερουβείμ Καράμπελας (1920–1979), ιδρυτής και κτήτορας της Μονής Παρακλήτου, «όποιος έχει αυτό το θείο χάρισμα διασχίζει με το βλέμμα του τα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς και διαβάζει τις μυστικές ανθρώπινες σκέψεις. Φέρνει στην επιφάνεια ανεξομολόγητα πταίσματα, αποκαλύπτει πλεκτάνες του διαβόλου, προβλέπει ακόμη τι τους επιφυλάσσει το μέλλον» (βλ. «Σύγχρονες Αγιορείτικες Μορφές 6 – Σάββας ο Πνευματικός», σελ. 45).

Αναφέρουμε μερικά μόνο περιστατικά από τη ζωή του Γέροντα Αβιμέλεχ, που καταγόταν από την ηρωική Κρήτη, πιο συγκεκριμένα, από το Εμπρόσνερο και το Βαφέ, τα οποία περιστατικά φανερώνουν και επιβεβαιώνουν την προορατικότητα και την αγιότητά του, καθώς και την προσήλωσή του στην ακριβή τήρηση των θείων εντολών.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Τώρα ὁ νοῦς σου εἶναι σάν τό θολωμένο νερό. Ἀλλά μή στενοχωρεῖσαι! Κάνε ὑπομονή ...»

  Οι πνευματικοί αγώνες του περιβόητου Γέροντα Καλλίνικου του Ησυχαστή (του κατά κόσμον Κωνσταντίνου Θειάσπρη, από την Αθήνα· 1853–7/8/1930), η καθαρότητα της ζωής του, η διαρκής επαφή με τον Θεό μέσω της Νοεράς Προσευχής, τον κατέστησαν «φωστήρα διαυγέστατο». Η φυσική διεισδυτικότητα και οξύνοια του νου του, πλατύνθηκε σε τέτοιο εκπληκτικό σημείο, ώστε να μένει έκθαμβος εκείνος που θα την αντιλαμβανόταν.

Με το χάρισμα της θαυμαστής διάκρισης, που λίγοι κατορθώνουν να αποκτήσουν, μπορεί ο άνθρωπος να εξιχνιάζει τα μυστικά βάθη των καρδιών, να διαχωρίζει τον σίτο από τα ζιζάνια, να ξεχωρίζει και στις πιο συγκεχυμένες περιπτώσεις το φως από το σκοτάδι. Κατά τον ιερό συγγραφέα της «Κλίμακος», τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη (525–600), η διάκριση είναι «η γνώση που δίδεται με τη θεία έλλαμψη»· είναι «η αλάνθαστη κατανόηση του θείου θελήματος για κάθε καιρό, τόπο και πράγμα»· είναι επίσης η «καθαρή αίσθηση» και το «νοερό φως για τις θείες αρετές» (Λόγος ΚΣΤ΄, μέρος 1ο, §1–2 και §82).

Η φήμη του ως διακριτικού γέροντος προσείλκυσε κοντά του πλήθος ανθρώπων που ήθελαν για ό,τι τους απασχολούσε να πάρουν μια εγγυημένη θεοφώτιστη απάντηση. Για ατομικά ζητήματα, για λύσεις αποριών, για εξηγήσεις αγιογραφικών χωρίων, για πνευματική ωφέλεια, όλοι κατέφευγαν στο πνευματικό τραπέζι του Γέροντος π. Καλλινίκου. Και πάντα γύρισαν στον τόπο τους ικανοποιημένοι και πλούσιοι.

Υποτακτικοί, γέροντες, ερημίτες, κοινοβιάτες, κοσμικοί, νομικοί, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, Έλληνες, Ρώσοι, όλο το Άγιον Όρος, έτρεχαν και προσέτρεχαν στον έγκλειστο ησυχαστή των Κατουνακίων. Και εκτός από τις επισκέψεις δεν έλλειπαν και τα γράμματα. Σ’ όλους ήταν μοναδικός συμβουλάτορας και αντιλήπτορας. Έτσι συμβαίνει πάντα. Οι διακριτικοί Πατέρες είναι μεγάλοι μαγνήτες που αιχμαλωτίζουν όσους έχουν μέσα τους δίψα Θεού και πνευματικά ενδιαφέροντα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Τό Ἰακωβάκι

Τον Άγιαννανίτη πατέρα Ιάκωβο, τον οποίο για τον βραχύ και λεπτοκαμωμένο τού αναστήματός του, όλοι τον αποκαλούσαν «τον Ιακωβάκι», τον συναντούσα ευτελοαπασχολούμενον σε περιοχές και αυλές καλυβών συνασκητών του ή ανεβοκατεβαίνοντας τον κεντρικό της Σκήτης μονοπάτι, με ξερόκλαδα για προσανάμματα στην αγκάλη του ή προσφοιτώντα στους βοηθητικούς χώρους τού Κυριακού κατά τις εόρτιες ιδίως συναθροίσεις των πατέρων πάντα δέξεσκούφωτον, αχτένιστον, ρυπαρό, ρακένδυτο, ξυπόλυτο χειμώνα καλοκαίρι

Έκανε μικροθελήματα και βοηθούσε σε ό,τι του εμπιστευόταν ο Δίκαιος της Σκήτης και οι λοιποί διακονηταί πατέρες. Εύκολα τον «απόπαιρνε» και τον επιτιμούσε ο καθένας– τον έσπρωχνε στο πλάι, τον εμπόδιζε να πλησιάζει εκεί, πού νόμιζε πώς δεν του άρμοζε, και ‘κείνος υπάκουε αγόγγυστα κι’ αδιαμαρτύρητα και χαμογελούσε με άκρα ακακία. Και όλα αυτά είχαν εύκολη την εξήγηση και την κοινή παραδοχή· γιατί τον είχαν για «λειψό»· ελάχιστοι δεν ήσαν εκείνοι, πού έτρεμαν και συγκλονίζονταν στην σκέψη, μήπως είχαν απέναντι τους ένα σύγχρονο φαινόμενο ηθελημένης και κρυπτομένης διά Χριστόν σαλότητος.

Όταν ήταν αργός συνήθιζε να μικροβηματίζη πέρα ‘δώθε, μουρμουρίζοντας «τα δικά του», και να… θηλάζει σαν μωρό παιδί τα δάκτυλά του. Ήταν δεν και τον προσωπάκι του, πού σε διέθετε ευμενώς και χαριέντως, γιατί, παρά την ηλικία, τις κακουχίες και την απλυσιά, σε παραξένευε με την φωτεινότητα και την γλυκύτητά του.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ γέροντας Βασίλειος ὁ Καυσοκαλυβίτης καί τό .....ἀτύχημα τοῦ Δεσπότη

 Του Διονύση Μακρή

ΜΕΡΟΣ Α’

  

Χωμένος στό εργαστήρι του, τό μικρό ξυλουργείο πού διατηρούσε σέ ειδικά διαμορφωμένο χώρο δίπλα στό ασκητικό του κελί στήν έρημο των Καυσοκαλυβίων τού Αγίου Όρους και άφοσιωμένος στό εργόχειρό του, την κατασκευή μικρών ξύλινων σταυρών, ο γέροντας ασκητής αδυνατούσε νά ακούσει τό νεαρό διάκο του δεσπότη, ο όποιος έστεκε στήν αυλόπορτα του κελιού των Εισοδίων τής Θεοτόκου.

Ευλογείτε, γέροντα. Γέροντα εύλογείτε, φώναζε καί ξαναφώναζε άλλά άπόκριση δεν έπαιρνε. Πήρε τότε την άπόφαση καί άνοιξε την αυλόπορτα μπαίνοντας μέσα. Πήγε κατευθείαν στό χώρο άπό όπου άκουγόταν ό θόρυβος. Είδε τόν γέροντα σκυμμένο νά σκαλίζει μέ επιμέλεια καί άφοσίωση ένα ξύλο ένώ ταυτόχρονα έλεγε συντονισμένα τήν προσευχή «Κύριε ήμών Ιησού Χριστέ, Υιέ τού Θεού έλέησόν με». Είχε γυρισμένη τήν πλάτη καί δέν είδε πού μπήκε ό νεαρός διάκονος.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Καρδιά Πάσχα, νοῦς λάμπα, μάτια δάκρυα»

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου  Ἰεροθέου

 

Θά ἤθελα νά σᾶς πῶ μία διήγηση ἀπό ἕναν σύγχρονο ἁγιορείτη μοναχό, ὁ ὁποῖος ἔζησε σέ ἕνα Φιλοθεϊτικό Κελλί τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στήν Ρωσία, στήν Πολτάβα, τό 1882, καί κοιμήθηκε τό 1965 στό Ἅγιον Ὄρος, στήν ἰδιόρρυθμη τότε Μονή Φιλοθέου.

Λεγόταν Αὐγουστῖνος μοναχός, γιά τόν ὁποῖο γράφει ὁ ἅγιος Παΐσιος στό βιβλίο πού συνέγραψε γιά τούς Γέροντες πού συνάντησε στά Μοναστήρια καί στίς Σκῆτες τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ Γέροντας αὐτός, ὁ π. Αὐγουστῖνος, ζοῦσε μέσα στό πνεῦμα αὐτό πού σᾶς εἶπα προηγουμένως, γι’ αὐτό καί τό ἀναφέρω...

Τό διακόνημά του ἦταν νά συγκεντρώνη ὅλα τά γέρικα ζῶα τῆς περιοχῆς, τά ὁποῖα οἱ ἄλλοι μοναχοί –δέν εἶχαν αὐτοκίνητα τότε στό Ἅγιον Ὄρος, τουλάχιστον τότε, καί ὅλες οἱ ἐργασίες γίνονταν μέ τά μουλάρια– ὅταν αὐτά γερνοῦσαν καί δέν μποροῦσαν νά προσφέρουν καμμία ἐργασία, τά ἄφηναν στό....

δάσος νά τελειώσουν μόνα τους καί πολλές φορές κατασπαράσσονταν ἀπό τά θηρία καί ἀπό τούς λύκους κλπ. 

Ἐκεῖνος, λοιπόν, λυπόταν αὐτά τά ζῶα, τά συγκέντρωνε καί τά γηροκομοῦσε...

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἱερομόναχος Ἰωάννης Κολιτσιώτης (1906 –1996)

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Γκούτσου του Ανδρέα και της Ακυλίνας γεννήθηκε στο Ποπέστι Σοράκα τής Ρουμανίας στις 18.8.1906. Πήγε στο σχολείο του χωριού του στις τέσσερις βασικές τάξεις.
Προσήλθε στο Άγιον Όρος ποθώντας διακαώς τον βίο της ασκήσεως. Εγκαταστάθηκε το 1925 στο Κελλί του Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή της ησυχαστικής Κολιτσούς, που ανήκει στη μονή Βατοπεδί­ου. Γέροντας του Κελλιού ήταν ο λίαν ενάρετος ιερομόναχος Ηλίας (+1928). Ο νεαρός Γεώργιος συγκαταριθμήθηκε ως πέμπτο μέλος της ευλογημένης συνοδείας. Μετά διετή δοκιμή εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας τ’ όνομα του μεγάλου αγίου του Κελλιού, του Ιωάννου Προδρό­μου, του Βαπτιστού του Κυρίου. Το 1929 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1931 πρεσβύτερος. Υπήρξε ευλαβέστατος λειτουργός. Αισθανόταν ανάξιος να γίνει Πνευματικός και δεν έγινε ποτέ. Λειτουργούσε μόνο για τις ανάγκες του Κελλιού. Από το 1951 έως το 1990 έμεινε μόνος στο Κελλί του.
Σ’ έναν προσκυνητή που του ζήτησε λόγο ωφελείας, του απάντησε: «Αν δεν μπορείς να ωφεληθείς από τη σιωπή μου, δεν θα ωφεληθείς και από τα λόγια μου». Σ’ έναν άλλον είπε:

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Κοιτάζω τίς εἰκόνες καί γυρνάει ἡ Μαννούλα (Παναγία) τό πρόσωπό της ἀλλοῦ, δέν θέλει νά μέ δεῖ, τό ἴδιο καί ὁ Χριστός καί ὁ Ἅγιος Νικόλαος…»

Όταν γέρασε ο Γέρων Αρσένιος ο Γρηγοριάτης, καθόταν στο κελί του σε μια καρέκλα και έλεγε την ευχή στραμμένος προς τις εικόνες.

Κάποια μέρα ήταν πολύ χαρούμενος και είπε σε κάποιον:

«Έχει μία χαρά η ψυχή μου, τρέλα χαράς, τώρα που θα φύγω απ’ αυτόν τον κόσμο».

Την επόμενη όμως ημέρα ήταν κατηφής και στενοχωρημένος.

-Τι έχεις, Γερώ-Αρσένιε, τον ερώτησε ο ίδιος μοναχός.

-Τι να σου πω! Κοιτάζω τις εικόνες και γυρνάει η Μαννούλα (Παναγία) το πρόσωπο της αλλού, δεν θέλει να με δει, το ίδιο και ο Χριστός και ο Άγιος Νικόλαος… «Μα τι σας έφταιξα;», τους λέω.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Βιωματική ἐξομολόγηση τοῦ γέροντος Ἐφραίμ τοῦ Φιλοθεΐτου

Δεκαεννέα ετών ήμουν, ενθυμούμαι, όταν επήρα τον δρόμο για το Περιβόλι της Παναγίας μας, το Άγιο Όρος. Τον δρόμο αυτόν προς τον Μοναχικό βίον μου τον υπέδειξε ή ενάρετος και φιλομόναχος μητέρα μου - νυν Μοναχή Θεοφανώ.

Εις τα πρώτα έτη της δυστυχίας της Κατοχής, όταν είχα διακόψει χάριν εργασίας το Γυμνάσιο, ήλθε σε μίαν από τις δύο εκκλησίες των Παλαιοημερολογιτών εις τον Βόλο ένας ιερομόναχος Αγιορείτης ως εφημέριος.

Αυτός ήταν καλογέρι του Γέροντος Ιωσήφ του ησυχαστού, καθώς τον έλεγε. Αυτός ο Αγιορείτης ιερομόναχος στάθηκε δι' εμένα εκείνον τον καιρόν πολύτιμος σύμβουλος και βοηθός εις την πνευματική μου πορεία. Τον έκαμα Πνευματικόν και με τις διηγήσεις του και τις συμβουλές του εις ολίγον καιρόν άρχισα να αισθάνομαι την καρδίαν μου να ξεμακραίνει από τον κόσμον και να προσκολλάται προς το Άγιο Όρος. Μάλιστα, όταν μου μιλούσε δια την ζωήν του Γέροντος Ιωσήφ, κάτι εφλέγετο μέσα μου, και διάπυρος εγένετο ή ευχή και ο ποδός μου, πότε να τον γνωρίσω.

Όταν ήλθε πλέον ή ώρα -Σεπτεμβρίου είκοσι έξι 1947-ένα καραβάκι μας έφερνε αργά-αργά ένα πρωινό από τον κόσμον προς το αγιώνυμο Όρος ωσάν να ειπεί κανείς από την όχθη τον πρόσκαιρου προς την αντίπερα της αιωνιότητας.

Εις την σκάλα της Αγίας Άννης περίμενε ένα σεβάσμιον Γεροντάκι, ο Γέρο- Αρσένιος.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος τῆς Σάμου, ὁ διά Χριστόν Σαλός (+1993) καί οἱ 12 ἀσκητές τοῦ Ἄθωνα

Γιά τήν παραμονή τοῦ π. Λεοντίου στό Ἅγιο Ὄρος ὁ Ἁγιορείτης Μοναχός Βλάσιος στό βιβλίο του «Οἱ ἀόρατοι ἐρημίτες τοῦ Ἄθωνα» (2006), διασώζει τά ἀκόλουθα, στήν ἀναφορά του στόν Ἱερομόναχο Σεραφείμ καί τήν συνοδεία του, τῆς Σκήτης τοῦ ἁγ. Δημητρίου, τήν λεγομένη Σκήτη τοῦ Λάκκου (σύμφωνα μέ μαρτυρία τοῦ μ. Τρύφωνος στό μ. Διονύσιο, πρ. Ἁγιοπαυλίτη, + 2002):«Ὅταν κατοίκησαν στή Σκήτη τοῦ Λάκκου ὁ παπᾶ Σεραφείμ καί ἡ συνοδεία του, ἐξομολογοῦντο σέ κάποιον Πνευματικόν ὀνόματι Λεόντιον Ἱερομόναχον. Ὁ παπα-Λεόντιος ἔμενε ἕνα διάστημα σέ μία σπηλιά τοῦ Ἄθωνα, γι’ αὐτό καί ὠνομάσθη Σπηλαιώτης.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Ὁ Γέροντας ὡς διδάσκαλος»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ἀφοῦ ἀκροαζόταν ὁ Γέροντας τόν ἐξομολογούμενον, δέν ἀρκεῖτο μόνο στήν ἄφεσιν. «Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν», λέγει ὁ Δαυΐδ (Ψαλμ. Λγ΄: 15, Α΄ Πέτρ. Γ΄ : 11). Ἀμέσως μετά τήν ἄφεσιν ἀκολουθοῦσεν ἡ ἀνάλογη συνταγή καί τά φάρμακα. Στούς ἐγγάμους ἔριχνε τό βάρος στήν ἁρμονικήν συμβίωσιν, τήν καλήν ἀνατροφήν τῶν παιδιῶν, τακτικήν ἐξομολόγησιν, ἐκκλησιασμόν, Θ. Κοινωνίαν, κατά δύναμιν νηστείαν κλπ. Ἦταν πολύ αὐστηρός ὡς πρός τό ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων, τό ὁποῖο θεωροῦσε φόνον ἐν ψυχρῶ, μάλιστα σέ ἀνυπεράσπιστα πλάσματα. Ἀλλά καί τήν ἀποφυγήν τῆς τεκνογονίας ἐπίσης τήν ἔκρινε ἁμάρτημα, θεωρῶντας ἀνάξιους τῶν Θ. Μυστηρίων, ὅσους ἀπέφευγαν τήν τεκνογονίαν μέ τεχνητά μέσα. «Ὁ Θεός, ἔλεγε, ξέρει πόσα θά δώση καί ὅσα δώσει ἔχει καί τήν φροντίδα τους».

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ἐνθυμήσεις ἀπό τόν Γερο Γεώργη τοῦ Φανερωμένου

Ὁ Γερο Γεώργης ἐρχόταν συχνὰ στὸ μοναστήρι γιὰ νὰ διανυκτερεύση καὶ νὰ λειτουργηθῆ, καὶ εἴχαμε εὐκαιρία νὰ γνωρίσουμε τὴν σοφία, τὴν ἁπλότητα, τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν μεγάλη ἀγάπη ποὺ τὸν χαρακτήριζαν -γνωρίσματα τοῦ ἀληθινὰ πνευματικοῦ ἀνθρώπου.

Ἦταν τὸ ἔτος 1979, δύο χρόνια ἀφότου ἀνέλαβα καθήκοντα ἡγουμένου σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον πολυπαθῆ μοναστήρια τοῦ Ἄθωνα, ὅταν ὁ Γερο-Γεώργης μᾶς ἐπισκέφθηκε τὴν παραμονὴ τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Κεκοπιακώς, περίλυπος καὶ ἀπαρηγόρητος μοῦ ἀνακοίνωσε τὴν αἰτία τῆς στενοχωρίας του. Ὁ καιρὸς ἐμπόδισε τὸ καράβι νὰ φέρη ψάρια γιὰ τὴν πανήγυρι καὶ ἔτσι δὲν θὰ εἶχε νὰ φιλέψη τοὺς πανηγυριστὲς τοῦ Κελλιοῦ καὶ νὰ τιμήση τὸν Ἅγιο.

Τότε, τοῦ προσφέραμε ὅσα ψάρια ἔτυχε νὰ ἔχουμε γιὰ τὴν ἑορταστικὴ τράπεζα τῆς μονῆς. Καὶ ἐκεῖνος τὰ δέχθηκε, γονάτισε μπροστὰ στὴν πύλη τῆς μονῆς, εὐχαρίστησε καὶ εὐχήθηκε. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἀναχώρησή του, καὶ ἐνῶ δὲν εἶχε διασχίσει τὰ ὅρια τῆς μονῆς, κατέφθασε ὁ μ. Γ. καὶ ἔφερε ψάρια, ποὺ εἶχε μόλις πιάσει ἀπὸ τὴν Καληάγρα, γιὰ νὰ τὰ προσφέρη εὐλογία —ἀκριβῶς τόσες μερίδες, ὅσες εἴχαμε δώσει στὸν Γερο-Γεώργη.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Παπα-Ματθαῖος ὁ Καρακαλληνὸς (1905-1985)

Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος»,

ἐκδόσεις Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους 1986

 

Ὁ παπα-Ματθαῖος, κατὰ κόσμον Ἰωάννης Μητσόπουλος, γεννήθηκε σ’ ἕνα χωριὸ τῆς ἐπαρχίας Γορτυνίας τοῦ νομοῦ Ἀρκαδίας τῆς Πελοποννήσου, Καρδαρίτσι ὀνομαζόμενο, τὸ ἔτος 1905, ἀπὸ γονεῖς φτωχοὺς μὲν ἀλλὰ εὐσεβεῖς, τὸν Θεόδωρο καὶ τὴν Αἰκατερίνη. Ἦταν τὸ πρωτότοκο ἀπὸ τὰ ἑπτὰ παιδιά τους. Πολλὰ βιογραφικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του δὲν μᾶς ἔχουν διασωθεῖ, παρὰ μόνο ὅτι στὴν ἐφηβική του ἡλικία ἔφυγε ἀπὸ τὸ πατρικό του σπίτι καὶ ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀθήνα τοῦ καιροῦ ἐκείνου, ὅπου ἔκανε τὸν πλανόδιο μικροπωλητή, γιὰ νὰ ἐξοικονομεῖ τὰ πρὸς τὸ ζῆν. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἀπὸ τότε μέσα στὴ νεανική του ψυχὴ ὑπεκαίετο ὁ πόθος γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωή.

Καὶ σὲ μία στιγμή, κατὰ τὸ ἔτος 1927, ἐγκαταλείπει τὰ πάντα, τὸν κόσμο καὶ τὰ τοῦ κόσμου τερπνὰ καὶ ἠδέα, καὶ παίρνει τὸν δρόμο γιὰ τὸ Ἁγιώνυμο Ὅρος μὲ τὰ συγκοινωνιακὰ μέσα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Οἱ πατέρες Συμεών καί Νεόφυτος οἱ Διονυσιάτες

Ίνα μη όμως νομισθή υπό τίνος ότι μόνον τα καλά αναφέρομεν, καίτοι ουδέν το απόλυτον εν τω κόσμω τούτω, γράφομεν και το δεύτερον θέμα, υπόθεσιν έχον συμβάν γενόμενον πέντε έτη προ της ημετέρας ελεύσεως εν τη Μονή και γνωστόν εις όλους τους τότε πατέρας αυτής.

Ήτο η 25 Νοεμβρίου του 1905 και εν τη εσπερινή τραπέζη εγίνετο υπό του διαβαστού ανάγνωσης εις τον βίον της Αγίας Αικατερίνης, συνέπεσε δε να τελείωση ούτος πριν ή λήξη το δείπνον των αδελφών και ο διαβαστής διηπορείτο πόθεν να συμπλήρωση το υπόλοιπον, οπότε εις εκ των μικρών και απλουστέρων αδελφών Νεόφυτος τούνομα, του είπε να βάλη εκ των υπολοίπων του Αγίου Μερκουρίου.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Τόν περιέλουσε μέ τό Ἄκτιστο Φῶς

Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

 

Κελλιώτης τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Φιλοθέου

~ Καί πάλι ὁ σεβαστός π. Παῒσιος συνέχισε τίς διηγήσεις του, γιά ἕναν ἄλλον ἀσκητή τῶν ἡμερῶν του, τόν π. Αὐγουστῖνο. Μᾶς εἶπε λοιπόν, ὅτι ἦτο Ρῶσσος στήν καταγωγή.

Ἐμόνασε πρῶτα σ᾿ ἕνα Μοναστήρι τῆς πατρίδος του. Βασική ἐργασία τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς ἐκείνης, ἦτο τό ψάρεμα. Μέ τά χρήματα πού ἔπαιρναν ἀπό τήν πώλησι τῶν ψαριῶν ἐπορεύοντο στίς ἀνάγκες τους.

Κάποια φορά ἐπῆγαν ἀρκετοί ἀδελφοί γιά τό ψάρεμα, μετά τῶν ὁποίων καί ὁ π. Αὐγουστῖνος. Καθυστέρησε νά ἐπιστρέψει στήν Μονή, διότι ἔλαβε τήν ἐντολή νά τακτοποιήσῃ τά δίχτυα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/