Έρχονται στιγμές που μπαίνεις
σε μία χαρισματική αυτοσυνειδησία και αντιλαμβάνεσαι μέσα σου ένα
τεράστιο κενό, που πάει να σε αποπνίξει και να σε απελπίσει.
Διαπιστώνεις ότι βρισκόσουν σε έναν φαύλο κύκλο κενοδοξίας και μέσα σε μία άδηλη λατρεία και προβολή του εαυτού σου. Ύπουλα βλέπεις να δουλεύει μέσα σου μία μυστική και απόκρυφη περιαυτολογία.
Μέσα στην καθημερινή δουλειά και στον αγώνα και τον κόπο συλλαμβάνει
κανείς τον εαυτό του να κινείται σ’ αυτή την ψευδαίσθηση… να κτίζεται το
μεγάλο ψέμα μέσα του. Είναι ο βάτραχος που κοάζει με τόσο άγαρμπο τρόπο
μέσα στα λιμνάζοντα ύδατα της υπερηφάνειας αφαιρώντας κάθε χαρά της
ταπεινής προσευχής του ανθρώπου του Θεού. Και νιώθει να χάνει τον Θεό
και την χάρη Του να απομακρύνεται. Ένα ξεκλέψιμο του διάβολου. Και τι
τραγικό να υπηρετείς τον εαυτό σου και να λατρεύεις το είδωλό σου και
να στήνεις τον αυτοθαυμασμό σου με ένα κυνηγητό επαίνων των άλλων και σε
μία σκληρή σύγκριση και αντιπαράθεση με τους άλλους! Ματαιότητα που πνίγει και αφαιρεί την χαρά της καθάριας αγάπης και της ειλικρινούς προσφοράς.
Και η απόκρυφη περιαυτολογία δεν είναι μόνο στα λόγια, αλλά κυρίως σε
έναν απόκρυφο και άδηλο τρόπο ζωής. Μπορεί να είναι κάποιος χριστιανός
και άνθρωπος της προσφοράς, αλλά μέσα του να κρύβει την άβυσσο της αυτοπροβολής και της υπερηφάνειας.
