Η ακηδία είναι παραπλήσια της λύπης (ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ, De institutis coenobiorum), σε τέτοιο βαθμό που η ασκητική παράδοση της Δύσης της οποίας εμπνευστής είναι ο Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας, ενώνει τα δύο πάθη σ’ ένα μόνο (Moralium liber). Η ασκητική παράδοση της Ανατολής, ωστόσο, τα διακρίνει.
Η λατινική γλώσσα δανείζεται τον όρο acedia από την ελληνική, ενώ ο
γαλλικός όρος «acedie», που προέρχεται από τον λατινικό, δυσκολεύεται
πραγματικά ν’ αποδώσει νόημα ταυτόχρονα απλό και πλήρες· οι λέξεις
«οκνηρία» ή «ανία», με τις «οποίες συχνά αποδίδεται, εκφράζουν μόνο κατά ένα μέρος τη σύνθετη πραγματικότητα,
που ο όρος υποδηλώνει [Σ.τ.μ.: Δεν υπάρχει, αντίθετα, πρόβλημα στην
ελληνική γλώσσα, όπου οι λέξεις αδιαφορία, παραμέληση, ολιγωρία
αποδίδουν επαρκώς το νόημα του όρου «ακηδία»].
